บทที่1218 ไม่ต้องให้ผมอยู่ด้วยเหรอ

บทที่1218 ไม่ต้องให้ผมอยู่ด้วยเหรอ

“ห๊ะ ข้อความเหรอ”

หานชิงเม้มปาก ยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือออกมา กดลงไปก็พบว่า：“แบตหมดแล้ว”

โทรศัพท์มือถือในมือของเขานั้นปิดอยู่จริงๆ เสี่ยวเหยียนหยิบมา“อย่างนั้นฉันช่วยคุณเอาไปชาร์จ คุณนี่ก็ช่าง ออกไปข้างนอกก็ไม่ยอมชาร์จแบตให้เรียบร้อย ความเคยชินแบบนี้ไม่ดีเลย แล้วคุณพกแบตสำรองมาหรือเปล่า ถ้าไม่มี ฉันเอามาสองอัน เดี๋ยวฉันแบ่งให้คุณอันหนึ่ง！”

ความจริงของพวกนี้หานชิงมีหมดแล้ว คนมีระเบียบวินัยอย่างเขา กลางคืนก็จะต้องชาร์จแบต เพื่อให้พอใช้หนึ่งวัน แต่ว่า……เมื่อวานหญิงสาวคนนี้อยู่ในห้องเดียวกับเขา ทำให้หานชิง……ลืมเรื่องนี้ไปเลย

เมื่ออยู่ตรงหน้าเธอ สิ่งที่ทำให้ภูมิใจเหล่านี้ก็ค่อยๆควบคุมไม่ได้ทีละเรื่องๆ

ช่างแย่เสียจริงๆ

หานชิงยื่นมือมาบีบแก้มขาวอมชมพูของหญิงสาว“ได้สิ อย่างนั้นต่อไปโทรศัพท์มือถือยกให้คุณจัดการเลยนะ”

“อืม！”เสี่ยวเหยียนไม่ถือสาเลยสักนิด รับโทรศัพท์มือถือใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงตัวเอง จากนั้นก็คิดจะเผ่นกลับห้อง ตอนที่เดินผ่านเขา คอเสื้อก็ถูกเขายึดเอาไว้

“ในเมื่อปัญหาเรื่องโทรศัพท์ก็จัดการแล้ว อย่างนั้นพวกเราก็ควรจะมาถกอีกปัญหาหนึ่ง”

เสี่ยวเหยียนที่ถูกดึงคอเสื้อเอาไว้：“อีกปัญหาเหรอ”

ปัญหาอะไรอีก

เสี่ยวเหยียนถลึงตาโต“คุณมีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ”

หานชิงมองเธอพลางอมยิ้ม

“เมื่อกี้คุณนั่งยองอยู่ที่ไหน”

เสี่ยวเหยียน：“……”

พอถามคำถามนี้ออกมา เสี่ยวเหยียนก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรผิดปกติ เธอหลบเลี่ยงสายตาของหานชิงอย่างรู้สึกผิด กระแอมเบาๆหนึ่งครั้ง：“ก็ นั่งยองๆไปอย่างนั้นเอง……”

“นั่งยองไปอย่างนั้นเอง”

“ใช่！”เสี่ยวเหยียนพยักหน้าอย่างแรง“ฉันเห็นคุณไม่อยู่ ก็เลยออกมารอคุณ ข้างๆนี่ก็ไม่มีอะไร ฉันก็เลยหาที่นั่งยองๆ ดูงี่เง่าใช่มั้ย ฮ่าๆๆๆ อย่างนั้นคราวหน้าฉันจะไม่นั่งยองๆแบบนี้อีกแล้ว~”

เสี่ยวเหยียนทำเป็นหัวเราะ เพื่อจะกลบเกลื่อนเรื่องนี้ไป

หานชิงก็ไม่ได้เลอะเลือน ตอนที่เสี่ยวเหยียนหัวเราะกลบเกลื่อน สายตาของหานชิงอมยิ้มจ้องมองเธออยู่ มองจนเธอรู้สึกประหม่า รอยยิ้มของเธออ่อนลง กัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างเขินๆ

นี่คือสงครามทางจิตวิทยา เสี่ยวเหยียนเดิมนั้นคิดจะแกล้งโง่ต่อไปให้ถึงที่สุด แต่ตอนนี้ถูกหานชิงใช้สายตาแบบนี้จ้องมองอยู่ เธอรู้สึกว่าภายในใจของตนเองนั้นก็ไม่มีความมั่นใจเหลืออยู่แล้ว ได้แต่มองเขาอย่างน่าสงสาร

“เอาละ ฉันยอมรับว่าฉันตั้งใจนั่งยองอยู่ที่นั่น พอใจหรือยัง”ในที่สุดเธอก็ยอมรับ จากนั้นก็ก้มหน้า พลางอธิบายว่า：“ตอนฉันตื่นมาไม่เจอคุณ คุณก็ไม่ได้ทิ้งข้อความไว้ให้ฉัน ฉันก็เลยอยากจะไปดูว่าคุณอยู่ห้องข้างๆหรือเปล่า จากนั้น……”

เล่ามาถึงตรงนี้ เสี่ยวเหยียนก็ชะงักเล็กน้อย ราวกับลังเล ตอนนี้เธอนึกย้อนกลับไปก็รู้สึกว่าหลินชิ่นเอ๋อมีอะไรบางอย่างผิดปกติ

เห็นชัดว่าหานชิงกลับมาจากข้างนอก ทำไมหลินชิ่นเอ๋อกลับทำท่าราวกับว่าในห้องมีคนอื่นอยู่อีก หรือว่าเธอจงใจให้ตัวเองเข้าใจผิด หรือว่า……

ไม่กล้าคิดให้ลึกลงไปกว่านี้ จู่ๆเสี่ยวเหยียนก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังหานชิง：“ฉันอยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง คุณกลับไปรอฉันในห้องก่อนได้มั้ย”

เวลานี้หญิงสาวดวงตาสดใส ราวกับได้ตัดสินใจและวางแผนอะไรแล้ว หานชิงเห็นท่าทางอย่างนี้ของเธอ ก็ไม่ได้แปลกใจอะไร ได้แต่ถามว่า：“ไม่ต้องการให้ผมอยู่ด้วยเหรอ”