บทที่1235 ความสวยบังตา

บทที่1235 ความสวยบังตา

“ความสวยบังตา?” เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะทันที ก็ได้พูดขึ้น: “ดูเหมือนว่าน้าสวีจะสั่งสอนลูกชายของตัวเองจนละเอียดเพียงพอแล้ว แต่งเมียเข้าบ้านแล้วทำไมถึงไม่ดูแลคนอื่นเขาดีๆ และก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ คนบางคนไม่มีทั้งรูปทรัพย์ ไม่มีทั้งความสามารถ แม้แต่เงินดาวน์บ้านยังไม่มีเลย ยังสามารถหาเมียที่ดีแบบนี้ได้? หรือว่าจะเป็น......เหมือนกับแมงดาในตำนาน?”

เซียวซู่ที่ไม่ได้พูดมาโดยตลอดเวลานี้ก็ได้ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย เดิมทีตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋พิงเธอนั้น เขายังอยากที่จะต่อต้านเล็กน้อย แต่ว่าการสนทนาของเขาสองคนยิ่งอยู่ยิ่งจะไปกันใหญ่แล้ว

เหมือนกับว่า.......เป็นเพราะน้าคนนี้ที่มาสำรวจถามเรื่องแผลเป็นที่หน้าของเขา เจียงเสี่ยวไป๋จึงได้ไม่เกรงใจเธอ

คิดถึงตรงนี้ เซียวซู่ก็หวั่นไหวเล็กน้อย มองเจียงเสี่ยวไป๋โดยที่ไม่รู้ตัว

นี่เธอ.......กำลังปกป้องตัวเขาอยู่เหรอ?

เพราะแผลเป็นนั้น?

สายตาที่เซียวซู่มองเจียงเสี่ยวไป๋นั้นซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย แม้ว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้นใกล้ชิดกัน ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่แฟนกันจริงๆ ต่อให้เขาจะถูกคนอื่นมองสำรวจ ต่อให้เธอไม่สนใจ เขาก็จะไม่รู้สึกอะไร

ตอนนี้ เธอกลับมาปกป้องตัวเอง

ทำให้หัวใจที่แข็งดั่งหินของเซียวซู่ หวั่นไหวเล็กน้อย

คิดไม่ถึง นอกจากเธอจะชอบพาลแล้ว ก็เป็นคนที่จิตใจดีมากคนหนึ่ง

คิดถึงตรงนี้ ความคิดของเซียวซู่ก็แล่นเข้ามา ยื่นมือไปขวางไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋เอาไว้ จ้องมองเธอด้วยสายตา

“แมงดา?” เขายิ้มอย่างเรียบเฉย “สมัยนี้ยังมีผู้ชายที่ให้ผู้หญิงเลี้ยงดูอีกเหรอ?”

เริ่มแรกตอนที่เซียวซู่ดึงไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋นั้น เธอยังอึ้งไปชั่วขณะ หลังจากที่ได้ยินเซียวซู่พูดแล้วเธอก็เข้าใจทันที ก็ได้ยิ้มจนตาหยีแล้วพยักหน้า: “แน่นอนสิ ปกติคุณมัวแต่ทำงาน คุณเลยไม่มีเวลามาสนใจสังคมสมัยนี้ ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินนั้นมีเยอะมาก ยิ่งไปกว่านั้นทำเหมือนเป็นเรื่องที่สมควร ผู้ชายเหล่านี้ไม่เพียงแต่เกาะผู้หญิงกิน ยังเกาะพ่อแม่อีกด้วย นิสัยก็ไม่ดี ไม่มีความสามารถ และมักจะซ้อมเมียด้วย”

พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ยังทำท่าทางที่น่าสงสารซบลงไปที่หน้าอกของเซียวซู่ พูดอย่างตาละห้อย: “ที่รัก คุณจะไม่เหมือนผู้ชายพวกนั้น

ใช่ป่ะ?”

การแสดงได้เริ่มขึ้นแล้ว ก็ต้องแสดงให้จบ เซียวซู่ยิ้มอย่างเรียบเฉย ก้มหน้าสบตาเจียงเสี่ยวไป๋

“แน่นอน เธอต้องเชื่อสายตาของตัวเธอเองนะ”

ช่วงเวลาที่ทั้งสองสบตากันนั้น เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองนั้นเหมือนโดนของอะไรมากระแทกอย่างแรงหนึ่งที เหมือนกวางที่ร้องไปเรื่อย เธอประหม่าเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับสู่ภาวะปกติ พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มหวานๆ: “แน่นอนอยู่แล้ว ตาของฉันเจียงเสี่ยวไป๋นั้นไม่ได้ถูกปิดเอาไว้ ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินและเกาะพ่อแม่นั้นฉันไม่มีทางเอาเด็ดขาด!”

ทั้งคู่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ทำเหมือนน้าสวีไม่มีตัวตน น้าสวีที่อารมณ์กำลังขึ้น กัดฟันแล้วจ้องมองเขาสองคน โมโหจนพูดไม่ออก

และคนที่อยู่ในลิฟต์คนอื่นๆที่เห็นภาพนี้แล้ว ต่างก็มองหน้ากัน

จริงๆแล้วเพื่อนบ้านในแถบนี้ล้วนแต่รู้จักกันทั้งนั้น เห็นเจียงเสี่ยวไป๋กับเซียวซู่ที่รักใคร่กันขนาดนี้ก็อดไม่ได้ที่จะเสริมทับด้วย

“ใช่น้อเสี่ยวไป๋พูดถูก ผู้ชายที่เกาะเมียกินทำร้ายเมียนั้นเอาไม่ได้ ไม่ทำมาหากินแล้วยังจะมาทำร้ายเมียอีก ผู้ชายแบบนี้ใครแต่งงานด้วยก็ซวยไปแปดชาติ”

“เสี่ยวไป๋ แฟนเธอคนนี้ดูแล้วไม่เลวเลยนะ ทั้งสูงทั้งผอม ดูแล้วดีทีเดียวเลย ทำงานอะไรเหรอ?”

“เสี่ยวไป๋เสี่ยวไป๋ เธอมีแฟนแล้วเหรอ คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?” เจ้าเด็กน้อยคนนี้นี่ เมื่อก่อนทุกคนต่างคิดว่าคนอย่างเธอ จะไม่มีวันมีแฟนเสียอีก”

ในขณะที่ทุกคนกำลังถามซอกแซกนั้น ชั้นที่เจียงเสี่ยวไป๋อยู่ก็ได้ถึงแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋รีบดึงตัวเซียวซู่ออกมาจากลิฟต์ พลางพูดขึ้น: “อาฮ่าๆๆๆถึงบ้านหนูแล้ว ครั้งหน้าค่อยคุยกับพวกท่านนะคะ”

คนที่เดินออกมาพร้อมกับพวกเขายังมีน้าสวี เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นในลิฟต์เมื่อกี้แล้ว สายตาที่น้าสวีมองเขาสองคนนั้นช่างไม่ดีเอาเสียเลย เปิดประตูเข้าบ้านด้วยความโกรธที่รุนแรง

หลังจากที่เธอไปแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ที่อยากจากปล่อยแขนของเซียวซู่ออกนั้น แต่เมื่อคิดๆแล้วก็ยังคงกอดไว้อย่างแนบแน่นเหมือนเดิม “จะเปิดประตูแล้วนะ คุณเตรียมพร้อมหรือยัง?”

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวซู่ใกล้ชิดกับผู้หญิงมากขนาดนี้ รู้สึกไม่ค่อยชิน ถึงอย่างไรตัวเองก็ได้รับปากเธอไปแล้ว ดังนั้นจึงต้องอดทนเอาไว้