บทที่1245 คือยอมให้เธอได้รับความเสียใจไม่ได้

บทที่1245 คือยอมให้เธอได้รับความเสียใจไม่ได้

จากการเปรียบเทียบของเขามือของเด็กสาว สามารถบอกได้เลยว่าเย็น ส่วนเสี่ยวเหยียนก็ค้นพบอย่างประหลาดว่าฝ่ามือของเขานั้นร้อนมาก

ไม่ได้ร้อนแบบธรรมดาทั่วไป แต่ร้อนเหมือนกับไฟ

แล้วมามองหน้าผากขอหานชิงมีเหงื่อออกมา เสี่ยวเหยียนในตอนนี้ยิ่งคิดว่าเขานั้นน่าจะเป็นไข้แล้ว คิดๆไปถึงท่าทางแปลกๆของเขาตอนอยู่ชั้นล่าง หัวใจของเสี่ยวเหยียนก็ปวดหนึบแทบทนไม่ไหว

“คุณไม่สบายทำไมไม่รีบบอกฉันล่ะ? ยังจะทนอยู่อีก คุณเป็นคนโง่ใช่ไหมคะ? ถ้าเกิดว่าคุณรีบบอกว่าคุณไม่สบาย พวกเราก็รีบกลับมาแล้ว”

เสี่ยวเหยียนลากหานชิงไปด้วยแล้วก็พูดไปด้วย

ตอนแรกหานชิงยังคิดอยากจะไปตากลมเย็นๆ คิดไม่ถึงว่าแค่ครึ่งทางก็โดนเด็กสาวจับได้เสียแล้ว นึกว่าเขานั้นไม่สบาย อยากจะลากเขาไปพักผ่อน

เขานั้นหมดหนทาง แถมยังไม่รู้ว่าจะอธิบายกับเด็กสาวยังไง เลยทำได้เพียงยิ้มฝืนออกมา

“ฉันเป็นผู้ชาย สามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง ไม่ใช่ว่าคุณเหนื่อยเหรอ? กลับไปอาบน้ำที่ห้องก่อน ผมจะลงไปดูชั้นล่างว่ามีแผ่นแปะลดไข้หรือเปล่า หืม?”

ฟังจบ ฝีเท้าของเสี่ยวเหยียนก็หยุดลง หันหน้าไปจ้องเขา

สองวินาทีหลังจากนั้น เธอก็ส่ายหน้า “ไม่ได้ คุณกลับไปที่ห้องก่อน ที่ข้างล่างฉันลงไปดูแทนคุณเอง!”

ห้องพักในโรงแรมห่างจากพวกเขาไม่มากแล้ว เสี่ยวเหยียนใช้เวลาแป๊บเดียวก็ลากเขาไปถึงหน้าห้อง จากนั้นก็ขอการ์ดห้องจากหานชิง

“คุณรีบเปิดประตูเข้าไปได้แล้ว คุณไปพักผ่อน ฉันลงไปถามให้คุณข้างล่าง”

หานชิง “......”

แม่เด็กโง่คนนี้

“เร็วสิคะ!”

ภายใต้การเร่งของเสี่ยวเหยียนหานชิงเลยทำได้แค่เพียงรูดการ์ดแล้วเข้าห้อง เสี่ยวเหยียนผลักเขาเข้าไปด้านใน แต่ตัวเองอยู่ด้านนอก “คุณรอฉันอยู่ในห้องนะคะ ดื่มน้ำร้อนไปก่อน ฉันจะลงไปดูให้ว่าข้างล่างมียาหรือเปล่า คุณห้ามแอบหนี รอฉันกลับมานะ!”

พูดจบ ก็ไม่ได้สนใจว่าหานชิงรับปากหรือไม่รับปาก ตัวเองหมุนตัวแล้วก็หายไปแล้ว

หานชิงยืนอยู่ที่เดิม จ้องมองการ์ดห้องที่อยู่ในมือ แล้วค่อยมองเงาของเด็กสาวที่วิ่งจนหายลับไป ถอนหายใจออกมาแล้วก็ปิดประตูห้อง เสียบการ์ดเข้าไปเพื่อเปิดการทำงานของไฟฟ้าอย่างยอมรับชะตาชีวิต

ในสถานการณ์แบบนี้ เขานั้นจะบอกเด็กสาวว่ายังไง? ถึงจะไม่ทำให้เธอคิดว่าตัวเองนั้นเป็นไข้? หลังจากบอกแล้ว เธอจะกลัวตัวเองหรือเปล่า คิดว่าตัวเองในตอนนี้นั้นน่ากลัวมาก

ไม่ว่าจะยังไง หานชิงคิดว่าตัวเองควรจะอาบน้ำเย็นๆก่อนดีกว่า

เขาไม่ได้ไปต้มน้ำ แต่กลับเดินเข้าไปอาบน้ำเย็นในห้องน้ำเลย

น้ำเย็นรดลงมาบนตัว ล้างความร้อนออกไปประมาณหนึ่ง แต่ว่าไม่ได้กำจัดปัญหาออกไปอย่างสิ้นซาก แป๊บเดียวความร้อนก็กลับมาอีก

ถ้าเกิดว่าอยากจะทำให้มันช้าลงล่ะก็ ทำได้แค่แช่น้ำเย็นไปทั้งคืนแล้ว

ความจริงหานชิงไม่ได้ใส่ใจอะไร ยังไงซะสุขภาพของเขาก็ดีมาตลอด ต่อให้ต้องนอนแช่น้ำเย็นๆสักคืนเขาเองก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ว่าเขากับเสี่ยวเหยียนพักอยู่ในห้องเดียวกัน ถ้าเกิดว่าปล่อยให้เธอรู้ว่าตัวเองนอนแช่น้ำเย็นทั้งคืน แม่เด็กน้อยของเขาคงจะเป็นห่วงจนแทบบ้า

เวลาผ่านทีละนาทีทีละวินาที หานชิงกลับคิดว่าผ่านไปนานมากแล้ว เด็กสาวยังไม่กลับมา เขาไม่ค่อยสบายใจ ปิดก๊อกน้ำจากนั้นก็ออกมาจากห้องอาบน้ำ

ผลปรากฏภายนอกห้องอาบน้ำเงียบเชียบ ไม่มีแม้แต่เงาของใครสักคน

ติ๊ง——

เสียงกริ่งดังขึ้น ดวงตาของหานชิงขยับ ใช้ความคิดอีกเดี๋ยวตอนเจอกับแม่เด็กน้อยจะอธิบายกับเธอยังไงดี ก้าวเดินด้วยฝีเท้าหนักๆไปด้านหน้า

ครืด——

ประเพิ่งจะเปิดออก เงา ของร่างงามเงาหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในอ้อมกอดของหานชิง กอดเข้าที่เอวเพรียวของเขาแน่น ร่างทั้งร่างเกยอยู่บนตัวเขาเหมือนกับงูน้ำ