บทที่1299 ยังไม่รู้จักปรับลมหายใจอีกเหรอ

บทที่1299 ยังไม่รู้จักปรับลมหายใจอีกเหรอ

แฟนของประธานหาน ?

ตอนแรกสวี่เย็นหวั่นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ยังไม่รอให้เธอได้ตอบกลับ เจี่ยงเหวินเหวินก็เริ่มพูดขึ้น “แฟนของเขาคนนั้นนะ คอยมาหาประธานหานทุกวัน ไม่เอาอย่างนี้มาก็เอาอย่างนั้นมา ผู้หญิงคนหนึ่งใช้ชีวิตโดยไม่เป็นตัวของตัวเองเลยสักนิด ถ้าเธอให้หล่อนมาทำงานที่บริษัทตระกูลหานล่ะก็ คิดว่าหล่อนก็คงทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง”

เจี่ยงเหวินเหวินพูดไปพลางส่ายหัวไปพลาง ทำสีหน้าท่าทางรังเกียจ

“แฟนของ......ประธานหาน ? เขามาบ่อยเหรอคะ” สวี่เย็นหวั่นถามแบบอ้อมๆ สายตามีแววของความเจ็บปวดวาบผ่าน ถึงแม้เธอจะเดาได้นานแล้วว่าเขามีแฟนแล้ว แต่ตอนนี้พอได้ยินข่าวจากปากคนอื่นว่าเขามีแฟนแล้ว ในใจของสวี่เย็นหวั่นก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่

“มาบ่อยเลย แทบจะมาทุกวัน ประธานหานของพวกเราไม่มีแฟนมาตลอดหลายปี คาดว่าเด็กคนนั้นคงอยากมาอวดล่ะมั้ง”

“อวด ?” สวี่เย็นหวั่นถามอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมล่ะคะ”

เจี่ยงเหวินเหวินมองดูเธอทีหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นมาตบบ่าเธอ “ดูเธอสิสาวน้อย ทำไมถึงได้ใสซื่อขนาดนี้ ประธานหานของพวกเราเป็นคนระดับไหน ในบริษัทมีคนตั้งไม่รู้กี่คนที่อยากเป็นแฟนประธานหาน ถ้าได้ประธานหานมาอยู่ในมือ ยังไงก็ต้องอวดกันหน่อยสิ”

“เป็นแบบนั้นเหรอคะ” สวี่เย็นหวั่นลองคิดดูอย่างละเอียด ทำไมถึงได้รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าอวดเลย เธอถึงขั้นพึมพำกับตัวเองว่า “คนสองคนจะอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่เพราะว่าชอบกันและกันหรอกหรือ”

“โธ่เอ๋ยพระเจ้า ความคิดของเธอมันใสซื่อเกินไปแล้ว บนโลกนี้ไม่มีความรู้สึกที่ใสสะอาดอะไรแบบนั้นหรอก ถือฉากหน้าดูแล้วจะรักใคร่กันดี แต่ที่จริงแล้ว ถ้าประธานหานของพวกเราไม่มีอะไรเลย ไม่มีอำนาจและตำแหน่ง เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง เธอก็ดูสิว่าจะมีคนชอบเขามากมายขนาดนี้อยู่อีกหรือเปล่า”

พอพูดจบ เจี่ยงเหวินเหวินก็พูดต่อว่า “ตอนนี้มีผู้หญิงคนไหนอีกบ้างที่หาคู่โดยไม่ดูฐานะเงินทอง ใครจะไปเต็มใจแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เอาไหนแล้วเต็มใจลำบากไปด้วยกันบ้าง ความรักไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด หลังจากแต่งงานแล้ว เงินต่างหากที่ใช่”

สวี่เย็นหวั่น “......”

“ผู้หญิงคนนั้นน่ะนะ ถ้าไม่ใช่เพราะฐานะและตำแหน่งของประธานหาน จะไปยอมอยู่กับเขาได้ยังไง ดังนั้นนะ อย่าไปคิดว่าคนเรานั้นดีงามเกินไปนัก เธอน่ะ พยายามทำงานไปเถอะ ฉันยังมีงานต้องจัดการต่อ เธอออกไปก่อนได้เลย”

“ได้ค่ะพี่เหวินเหวิน งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”

หลังจากออกจากห้องทำงานมาแล้ว สวี่เย็นหวั่นก็ยืนพิงกำแพง ในหัวก็มีคำพูดของเจี่ยงเหวินเหวินเมื่อครู่วนเวียนอยู่

ในสายตาของเธอ เธอคิดมาตลอดว่าความรักนั้นเป็นสิ่งที่ดีงาม เป็นสิ่งที่ไม่สามารถละเมิดได้

ขอแค่ทั้งสองคนชอบกันและกัน ก็จะสามารถก้าวข้ามทุกสิ่งอย่างไปได้ จากนั้นก็อยู่ด้วยกัน จับมือของฝ่ายตรงข้ามไว้แน่น

แต่ว่าตอนนี้เธอกลับได้ยินข่าวลือว่าผู้หญิงคนนั้นชอบหานชิงเพราะฐานะและตำแหน่งของเขา

เป็นเรื่องจริงหรือ ?

เป็นไปได้หรือ ?

สวี่เย็นหวั่นเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

คนที่หานชิงต้องตา จะเป็นคนแบบนั้นได้หรือ

*

เสี่ยวเหยียนไม่รู้ว่าตัวเองถูกคนอื่นๆพูดไว้ลับหลังได้เลวร้ายขนาดไหน เธอขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นบน จากนั้นก็เดินไปทางห้องทำงานอย่างชำนาญทาง

ระหว่างทางก็พบกับซูจิ่วเข้า

พอซูจิ่วเห็นเธอ ก็ขยิบตาให้เธอทันที

“มาหาประธานหานอีกแล้วเหรอ”

ตอนแรกที่ซูจิ่วแซวตัวเธอนั้น เสี่ยวเหยียนก็มักจะหน้าแดง เขินอาย แต่ตอนนี้พอบ่อยครั้งเข้า หนังหน้าของเสี่ยวเหยียนก็ค่อยๆหนาขึ้น

เหมือนกับตอนนี้ พอซูจิ่วมาแซวเธอ เสี่ยวเหยียนก็แค่ยักคิ้ว แล้วยกมุมปากถามว่า “ใช่แล้ว มารบกวนเขาอีกแล้ว วันนี้มีประชุมไหม”

“ประชุมน่ะไม่มีหรอก แต่ว่าอีกสิบห้านาทีเขาจะต้องไปเจรจาสัญญาชิ้นหนึ่งด้วยตัวเอง ดังนั้น......เธอคงเข้าใจ”

“สิบห้านาที”

“ใช่ สิบห้านาทีคงพอที่จะดื่มซุปที่เอามาแล้วล่ะ”