บทที่1344 เธอช่วยฉันอีกครั้งหนึ่งแล้ว

บทที่1344 เธอช่วยฉันอีกครั้งหนึ่งแล้ว

“อุ๊บ”

เสี่ยวเหยียนรับรู้เพียงแค่ความมืดดำตรงหน้า ริมฝีปากก็ได้ถูกหานชิงจูบลงมา

เธอมึนเบลอไม่รู้ทิศรู้ทาง มือนั้นก็เพียงจับไปที่คอปกเสื้อของหานชิงตามสัญชาตญาณ ทั้งร่างของเธออ่อนแรงจนต้องยืนพิงเข้ากับเขา

และก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน กว่าหานชิงจะถอยออกไป

เมื่อกี้ในระหว่างที่กำลังจูบอยู่นั้น มือของเขาเคลื่อนจากคางของเธอไปตรงแก้มทั้งสองข้าง สุดท้ายก็ได้เปลี่ยนมากอบกุมใบหน้าของเธอมาจูบอย่างละเมียดละไม

ต่อจากนั้นมันก็ยิ่งลึกซึ้งกว่าเดิม หัวแม่มือของหานชิงลูบจากบนแก้มนุ่มไปจนถึงริมฝีปากของเธอ ปาดลูบเบาๆตรงบริเวณริมฝีปากของเธอ

อื้อ! สีหน้าของเสี่ยวเหยียนระเบิดแดงออกมา เมื่อกี้นี้ทั้งสองคนจูบกันร้อนแรงเกินไปแล้ว!

สายตาของเธอล่องลอยไปในอากาศ ไม่กล้าจะไปมองหานชิงไปเลย

“ตอนนี้หิวแล้วหรือยัง?”

ได้ยินคำพูดนั้นแล้ว เสี่ยวเหยียนพยักหน้าไปลวกๆ “หิว!”

“งั้นฉันพาเธอไปกินข้าว?”

“ไม่ ไม่ต้อง...” เสี่ยวเหยียนส่ายหน้า “ฉันยังต้องกลับร้านน่ะ ค่อยกินวันหลังเถอะ?”

ความจริงเธออยากกลับไปพับนกกระเรียนพันตัวของเธอต่อ เตรียมของขวัญให้หานชิงจะชักช้ารีรอต่อไปไม่ได้แล้ว ให้มันยืดเยื้อต่อไปถึงตอนนั้นเธอทำไม่เสร็จแน่!

หานชิงนึกไม่ถึงว่าหญิงสาวจะปฏิเสธตน บีบจมูกเธอเบาๆไปอย่างจนใจ “เวลากินข้าวสักมื้อก็ไม่มีเลย?”

เสี่ยวเหยียนทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย ในตอนที่กำลังคิดอยู่ว่าจะตอบคำถามนี้ไปยังไง หานชิงกลับถอนหายใจเอ่ยออกมาอย่างจนปัญญา “งั้นค่อยกินกันวันหลัง ฉันไปส่งเธอกลับ?”

“ไม่ต้อง ฉันกลับเองก็ได้ มันเร็วอยู่!”

จากนั้นเสี่ยวเหยียนผละร่างออกมาจากอ้อมกอดของเขา หลังจากที่หนีออกมาไกลมากก็ได้โบกมือให้กับหานชิงไป “คุณรีบกลับไปทำงานเถอะ ฉันกลับเองได้ค่ะ”

หญิงสาวยืนอยู่ตรงที่ไกลๆโบกมือให้กับตัวเอง ท่าทางร่าเริงที่แผ่ออกมาทำให้ริมฝีปากหานชิงกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว

จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นมาโบกให้กับหญิงสาวเช่นกัน

“เดินทางปลอดภัย”

“อืม!”

หลังจากที่ได้รับการเห็นพ้องของเขาแล้ว เสี่ยวเหยียนจึงได้เข้าลิฟต์ไปอย่างสบายใจ

ในตอนที่ถึงชั้นล่าง ทันทีที่เสี่ยวเหยียนออกจากลิฟต์ ก็เจอเข้ากับสวี่เย็นหวั่นที่มีสีหน้าตื่นออกมา

เธอยืนอยู่ตรงหน้าลิฟต์ สายตาเผยความงงงวยออกมา เหมือนราวกับว่าจะไม่รู้ว่าจะต้องไปไหนดี ในตอนที่เสี่ยวเหยียนออกมาเธอถึงขนาดที่มองไม่เห็นเสี่ยวเหยียนเลยด้วยซ้ำ

แต่เสี่ยวเหยียนเห็นเธอ เนื่องด้วยมิตรภาพที่โรงพยาบาล ก็เลยเป็นฝ่ายเข้าไปทักทายเธอเอง

ได้ยินเสียง สวี่เย็นหวั่นก็เรียกสติกลับมา เห็นเสี่ยวเหยียนก็ยิ้มสวยประหนึ่งดอกไม้ แล้วเธอก็สติหลุดลอยไปอีกครั้ง

แต่สติหลุดลอยไปเพียงชั่วเวลาสั้นๆ เพียงไม่นานรูม่านตาของเธอหดลงทันที มองเสี่ยวเหยียนที่อยู่ตรงหน้าไปด้วยความไม่อยากที่จะเชื่อ

เพราะว่าเสี่ยวเหยียนในเวลานี้ ริมฝีปากแดง แววตาอ่อนหวาน ทั้งร่างแผ่ความสวยเฉพาะตัวออกมา เมื่อกี้ตอนที่เธอไม่รู้ว่าขึ้นลิฟต์ไปกี่เที่ยว พวกเขากลับอยู่ชั้นบน...

หัวใจก็ปวดหนึบขึ้นมาเป็นระลอกๆ เหมือนกับลูกศรหมื่นดอกยิงเข้ามาพร้อมกัน

แทบจะเพียงแค่ชั่ววินาทีเดียว บนใบหน้าของสวี่เย็นหวั่นสูญเสียสีเลือดที่มีทั้งหมด แม้แต่เท้าเองก็ยังทรงตัวไม่อยู่ แทบจะทิ้งตัวไปด้านหน้า

“หืม?”

ในตอนที่เสี่ยวเหยียนออกมาเห็นเธอเหม่อลอย ก็ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่เหมือนกัน สีหน้าในตอนนี้ก็ซีดลงทันที ทิ้งตัวไปทางข้างหน้า เธอยกมือขึ้นประคองเธอไปตามสัญชาตญาณ “คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย? สีหน้าคุณไม่ดีเลย ไม่สบายอีกเปล่า?”