บทที่1346 คุณอารมณ์ไม่ดีใช่มั้ย

บทที่1346 คุณอารมณ์ไม่ดีใช่มั้ย

ลดค่าตัวเอง?

เจอกับคำถามนี้ แต่ไหนแต่ไรมาเสี่ยวเหยียนก็ไม่เคยคิดมาก่อน

เธอส่ายหน้า “นี่มันมีอะไรน่าลดค่าตัวเองกันคะ? ในความสัมพันธ์ไม่มีความจำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยว่าใครจะทุ่มเทมากกว่ากันหรอกนะ”

เธอคิดอย่างนั้น

พนักงานคนอื่นเองก็พยักหน้าเห็นด้วยออกมาเช่นเดียวกัน “ใช่แล้วค่ะ ขอเพียงแค่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดี ชอบกันจริงๆ ใครจะไปแคร์อีกว่าใครทุ่มเทมากกว่าล่ะ?”

“ใช่ๆ คุณจางมีความคิดอย่างนี้ดีมากเลยล่ะ”

พนักงานคนที่ถามคำถามเมื่อกี้นี้รู้สึกไม่เห็นด้วยเล็กน้อย แต่เห็นท่าทางมีความสุขของเสี่ยวเหยียนแล้ว ก็คิดว่าตนอย่าพูดมากไปเลยจะดีกว่า

ดังนั้นแล้วทุกคนก็ทำหน้าที่ต้อนรับขับสู้ให้กับเสี่ยวเหยียนไปอย่างมีความสุข

เสี่ยวเหยียนเห็นว่าทุกอย่างเตรียมกันไปพอประมาณนึงแล้ว ก็วางแผนจะไปหาหานชิงที่บริษัท

อันที่จริงแผนของเธอเป็นอย่างนี้ คือไปหาหานชิงตามปกติก่อน ทำราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แล้วรอตอนที่เขาเลิกงานก็ออกมาพร้อมกับเขา แล้วค่อยบอกไปว่าตนหิว อยากมากินข้าว แล้วพาเขามาที่นี่ จากนั้นก็ค่อยทำการเซอร์ไพรส์เขา

ดังนั้นแล้วเสี่ยวเหยียนก็เลยไปบริษัทตามปกติ

ตอนที่ขึ้นไปชั้นบนเสี่ยวเหยียนก็เจอสวี่เย็นหวั่น

เธอกำลังจะไปจัดการเอกสารพอดี ตอนที่เจอเสี่ยวเหยียน ขบคิดวันของวันนี้อย่างละเอียด ก็เข้าใจอะไรขึ้นมา

“วันนี้เตรียมจะฉลองวันเกิดให้เขาหรอ? เตรียมพร้อมหมดแล้ว?” สวี่เย็นหวั่นถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

เสี่ยวเหยียนพยักหน้าออกมาเล็กน้อย “ใช่ เตรียมเสร็จหมดแล้ว”

“งั้นก็ดี”

“จริงสิ วันนี้เขาฉลองวันเกิด เย็นนี้คุณจะไม่ฉลองด้วยกันกับพวกเราหรอ?”

ฉลองด้วยกัน?

สวี่เย็นหวั่นได้ยินคำนี้สายตาก็เหม่อลอยไปเล็กน้อย พูดให้น่าฟังหน่อยก็คือไปฉลองด้วยกัน อันที่จริงแล้วก็เป็นการไปดูผู้ชายที่ตัวเองชอบอยู่กับผู้หญิงอีกคนเท่านั้น

ถ้าเธอไป นั่นจะไม่เป็นการทรมานตัวเองหรอ?

คิดถึงตรงนี้แล้ว สวี่เย็นหวั่นก็ส่ายหน้าออกไป “ไม่ไหวหรอก เย็นนี้ฉันมีธุระ”

มองออกว่าเธอดูไม่ได้สนใจ เสี่ยวเหยียนก็ไม่ได้ชวนเธออีก “งั้นฉันขึ้นไปรอเขาก่อนนะ”

“เดี๋ยวก่อน” สวี่เย็นหวั่นมองเบื้องหลังของเธอ อดไม่ได้ที่จะเรียกเธอเอาไว้

“มีอะไรหรอคะ?”

เสี่ยวเหยียนหันกลับไป มองเธอไปด้วยความสงสัย

สวี่เย็นหวั่นมองเสี่ยวเหยียนไปอย่างลังเล อันที่จริงภายในใจของเธอมันสับสนไปหมด ความจริงเธออยากรู้มากว่าหานชิงได้ทำลายกรณีที่เขาไม่ฉลองวันเกิดไปแล้วจริงๆน่ะหรอ อีกทั้งยังกลัวว่าหลังจากที่ถามไปจะได้คำตอบที่ตัวเองไม่อยากได้กลับมา ถึงตอนนั้นแล้ว...

คิดถึงตรงนี้แล้ว สวี่เย็นหวั่นก็หายใจเข้าลึกๆ เดินเข้าไปจัดผมให้กับเสี่ยวเหยียน

“ผมเธอยุ่งน่ะ”

สุดท้าย เธอก็ยังเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไป

“อ๋า~ ขอบคุณนะ” เสี่ยวเหยียนไม่ได้สังเกตอะไร ถึงขนาดที่ยังขอบคุณเธอออกมาอีก

“ไปเถอะ ขอให้เธอทำสำเร็จนะ”

หลังจากที่เสี่ยวเหยียนเดินออกไปอีกครั้ง สวี่เย็นหวั่นก็ยืนมองเบื้องหลังของเธออยู่ตรงที่เดิม สายตาก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมา