ตอนที่ 1352
บทที่1352 เคารพการตัดสินใจของเธอ
October 21, 2026
บทที่1352 เคารพการตัดสินใจของเธอ
ก่อเรื่อง?
เสี่ยวเหยียนไม่คิดเลยว่าในเวลานี้ เขายังคงคิดว่าเธอกำลังก่อเรื่องอยู่
ในมุมมองของเขา นี่เป็นเรื่องเล็กยังงั้นเหรอ?
“ในเมื่อคุณคิดว่าฉันกำลังก่อเรื่อง ถ้ายังงั้นก็ไม่ต้องมาหาฉันอีกแล้ว วันนี้พอแค่นี้เถอะ”
หลังจากพูดจบ เสี่ยวเหยียนก็หันหลังเดินเข้าห้องไป ปิดประตูดังปังปล่อยหานชิงไว้ด้านนอก
และคนสองคนที่แอบฟังอยู่หลังประตูนั้นหลังจากประตูปิดแล้วนั้น ก็สบตากับเสี่ยวเหยียนพอดี
ทั้งสามคน ตาโตจ้องตาเล็ก
ผ่านไปอยู่นาน พ่อจางก็ลูบจมูกตัวเองอย่างเก้อเขิน แล้วก็ยิ้มอย่างอับอาย “เหยียนเหยียน มันเป็นเรื่องปกติที่แฟนจะทะเลาะกัน ผู้หญิงอย่างลูกโมโหก็ส่วนโมโห แต่ก็อย่าดุขนาดนั้นสิ เวลาพูดจาก็ควรรู้จักบันยะบันยังด้วย”
เสี่ยวเหยียนยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน สีหน้าของเธอดูหดหู่อย่างมาก
พ่อจางพูดต่อ “เมื่อกี้พ่อกับแม่ได้ยินบทสนทนาของลูกกับเสี่ยวชิงแล้ว ถึงแม้จะรู้สึกว่าลูกพูดได้มีพลังมาก แต่ว่า……”
“พ่อ แม่”
เสี่ยวเหยียนมองทั้งสองคนอย่างจริงจัง แล้วพูดเบาๆ ว่า “หนูจะเลิกกับเขา”
หลัวหุ้ยเหม่ย：“……”
พ่อจาง：“……”
“หนูไม่มีทางคบกับเขาต่อไปได้แล้ว”
เมื่อเผชิญหน้ากับพวกเขา หลัวหุ้ยเหม่ยไม่คิดเลยว่าเสี่ยวเหยียนจะพูดแบบนี้ออกมา เลยถามอย่างระมัดระวัง “เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ”
เสี่ยวเหยียนไม่อยากพูด เธอส่ายหน้า “เอาเป็นว่า หนูไม่มีทางคบกับเขาต่อไปได้แล้ว”
“เหยียนเหยียน เมื่อก่อนแม่ก็เคยบอกลูกแล้ว ว่ามีเรื่องอะไรก็ต้องพูดออกมา พวกลูกทะเลาะกัน แล้วก็พูดถึงเรื่องเลิก มันร้ายแรงไปหน่อยรึเปล่า? ”
ร้ายแรงงั้นเหรอ?
หลังจากที่เสี่ยวเหยียนเป็นมือที่สามนั้น เธอรู้สึกว่าการแก้ไขปัญหาแบบนี้มันไม่ได้ร้ายแรงเลยแม้แต่นิดเดียว การเลิกกันต่างหากคือจุดจบที่ดีที่สุดแล้ว
“หนูไปนอนก่อนนะ”
ดังนั้นเธอก็เลยไม่ได้อธิบายอะไรมากมาย หันหลังแล้วเดินเข้าห้องไป
หลัวหุ้ยเหม่ยกับพ่อจางมองหน้ากัน “คุณคิดว่ายังไง? ”
พ่อจาง “ผมจะไปรู้ได้ยังไงกัน? ดูท่าท่าของเด็กน้อยแล้วเหมือนสถานการณ์จะร้ายแรง หรือว่า...พวกเราไปถามเสี่ยวชิงว่ามันเกิดอะไรขึ้น? ”
หลัวหุ้ยเหม่ยคิดว่าได้ ยังไงก็ตามเธอก็เห็นว่าตอนแรกเด็กนั่นชอบหานชิงมากขนาดไหน ตอนนี้จะมาบอกว่าเลิกก็คือเลิก มันต้องมีเหตุผลอะไรอย่างแน่นอน
พอคิดได้แบบนี้ หลัวหุ้ยเหม่ยก็เตรียมจะเปิดประตูเงียบๆ
ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้เสี่ยวเหยียนจะเปิดประตูออกมาจากห้อง แล้วก็พูดกับพวกเขาว่า “พ่อกับแม่ ไปนอนได้แล้ว ใครก็ห้ามไปถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ ยังไงหนูก็ตัดสินใจแล้ว”
มือของหลัวหุ้ยเหม่ยที่กำลังเตรียมจะเปิดประตูก็หยุดลง
พ่อจางทำได้เพียงแค่สะกิดหลังเธอ “เหยียนเหยียนก็พูดขนาดนี้แล้ว หรือว่าเราก็ช่างมันไปก่อน รอให้ผ่านไปอีกสองสามวัน ให้เธอหายโกรธแล้วค่อยว่ากันเถอะ”
ยังไงก็เป็นลูกสาวของตัวเอง หลัวหุ้ยเหม่ยต้องอยู่ฝั่งเธออยู่แล้ว ดังนั้นเธอก็เลยพยักหน้า
หานชิงรออยู่ข้างนอกนานมาก อยากจะโทรหาเสี่ยวเหยียน แต่ว่าเธอก็ปิดโทรศัพท์ตลอด เหมือนกับว่ากำลังจะขัดขืนเขา
และนี่ก็ไม่ใช่บ้านที่เสี่ยวเหยียนอยู่คนเดียว ตอนนี้ก็ดึกแล้ว เขาก็เกรงใจที่จะต้องรบกวนผู้อาวุโสทั้งสอง
ถ้ารู้ว่าจะเป็น แบบนี้ตั้งแต่แรก ตอนที่เสี่ยวเหยียนออกมาเมื่อกี้เขาน่าจะแบกเธอขึ้นรถไป
หลังจากนั้นก็ขังเธอไว้บนรถ แล้วอยากจะพูดอะไรก็พูดในนั้นให้ชัดเจน อยากจะแสดงความโกรธแค่ไหนก็โกรธอยู่ในนั้น
ส่วนตอนนี้….