บทที่1363 ทำไมไม่ต่อละ

บทที่1363 ทำไมไม่ต่อละ

เพราะเธออยากจะจากไป เขาเลยเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้?

แต่เสี่ยวเหยียนก็คิด เปลี่ยนไปแล้วยังไง ยังไงมันก็เปลี่ยนความจริงเรื่องการหมั้นของเขาไม่ได้หรอก

เสี่ยวเหยียนหลับตาลง ปล่อยให้น้ำร้อนล้างแก้ม หู ของตัวเอง เหมือนกับว่าตัดขาดจากโลกใบนี้ยังไงยังงั้น

ตอนที่เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จเตรียมจะออกไปนั้น ตอนที่เดินผ่านกระจกเสี่ยวเหยียนก็เห็นรอยแดงบนคอของเธอโดยบังเอิญ สีมันเข้มมาก คือสิ่งที่หานชิงทำไว้เมื่อกี้นี้

พอนึกถึงการกระทำเมื่อกี้นี้ เสี่ยวเหยียนก็ทั้งโกรธทั้งจั๊กจี้

คนเลว ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าออกไปแล้วเขายังจะทำแบบนี้กับตัวเองอีกเปล่า ในเมื่อเธอเลิกกับเขาแล้ว มากอดๆ จูบๆ กับเขาแบบนี้ มันเป็นยังไงกัน?

คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่สามารถผ่านอุปสรรคในใจไปได้

ดังนั้นเสี่ยวเหยียนก็เลยยืนโง่อยู่ในห้องน้ำ

ยืนอยู่พักหนึ่ง ก็มีคนมาเคาะประตู

“เหยียนเหยียน”

เสียงของหานชิงดังขึ้นมาจากด้านนอก “อาบเสร็จแล้วก็ออกมา เดี๋ยวฉันจะเป่าผมให้”

เป่าผมให้ยังงั้นเหรอ?

เสี่ยวเหยียนเขวี้ยงมือตัวเองด้วยความรังเกียจ ในใจก็คิดว่าช่างมันเถอะ ควรเก็บมือที่มีค่าของเขาไว้เซ็นสัญญาหรือว่าเอาไว้ให้คู่หมั้นของเขามากกว่า

ดังนั้นเธอก็เลยไม่ได้ตอบ หานชิงก็เรียกขึ้นมาอีกครั้ง เสี่ยวเหยียนถึงได้ตอบกลับไปอย่างไม่เต็มใจ “ฉันยังอาบไม่เสร็จ รอก่อน”

หลังจากนั้นก็ยืนโง่อยู่ในห้องน้ำต่อ เธอจ้องมองรอยที่คอของตัวเอง กลุ้มใจว่าออกไปแล้วจะทำยังไงดี ตอนนี้ไม่มีอะไรในห้องน้ำเลย ส่วนเสื้อผ้าของเธอก็ไม่ใช่คอสูงอะไรด้วย

ตอนที่เสี่ยวเหยียนกำลังคิดวุ่นวายอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเปิดประตูห้องน้ำออก เสี่ยวเหยียนตกใจ นึกไม่ถึงว่าอยู่ดีๆ หานชิงจะเปิดประตูเข้ามาโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลย

หลังจากตกใจเสร็จแล้วนั้น เสี่ยวเหยียนก็ตะคอกใส่เขา “ใครให้คุณเข้ามา? นี่คือห้องน้ำคุณรู้ไหม? ถ้าเกิดว่าฉันกำลังอาบน้ำอยู่ล่ะ คุณเข้ามาโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต ถ้าเกิดว่าเห็น….”

“เห็นแล้วยังไงกัน? ” หานชิงก้าวเข้ามา จับมือของเธอไว้ “ยังไงอะไรที่ควรเห็นก็เห็นหมดแล้ว แล้วตอนนี้จะแคร์อะไรกัน? ”

“คุณ! ” เสี่ยวเหยียนโกรธมาก อยากจะสะบัดมือของเขาออก

“ในเมื่ออาบน้ำเสร็จแล้ว ก็ออกไปเป่าผม จะได้ไม่ป่วย”

เดิมทีเสี่ยวเหยียนอยากจะบอกว่าฉันไม่ออกไป แต่ว่าพอนึกถึงท่าทีเผด็จการของหานชิงเมื่อกี้นี้ ก็กลืนคำพูดของตัวเองลงไป ได้แต่เดินตามหานชิงออกมาจากห้องน้ำอย่างไม่เต็มใจ

หลังจากนั้นหานชิงก็เช็ดผมของเธอด้วยผ้าขนหนู แล้วก็เอาไดร์เป่าผมให้กับเธอ เสียงลมดังขึ้นที่หู ลมก็อุ่นด้วย

ตอนแรกผมก็เปียก หลังจากเป่าผมไปเยอะแล้วนั้น จู่ๆ เสี่ยวเหยียนก็รู้สึกง่วง พอหานชิงเป่าเสร็จ เธอก็นอนคว่ำลงไปบนหมอนแล้วก็หลับไปเลย

ส่วนหานชิงพึ่งจะเก็บไดร์เสร็จ หันมาก็พบว่าตอนนี้สาวน้อยได้หลับไปแล้ว ลมหายใจสม่ำเสมอ

เธอนอนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีเหนื่อยล้า หานชิงก็คิดว่าเมื่อสองวันที่ผ่านมาเธอนอนบนรถไฟเยอะมาก ทำไมพอมาที่โรงแรมก็ยังง่วงอยู่อีก?

แต่ว่าเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก หานชิงห่มผ้าให้เธอ หลังจากนั้นก็นั่งมองเธอเงียบๆ

ผ่านไปนาน เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วก็มองไปที่จดหมายข่าวกับรายการข้อความ แต่ว่าทั้งหมดก็ว่างเปล่าไม่มีอะไร

ยัยคนนี้เปลี่ยนซิมโทรศัพท์ไปแล้ว ในโทรศัพท์นั้นไม่เหลืออะไรไว้เลย ช่างโหดร้ายจริงๆ

ดูเหมือนว่าเธอตั้งใจจะตัดขาดกับเขาจริงๆ แต่ไม่ว่าจะยังไงหานชิงก็ปล่อยเธอไปไม่ได้หรอก

ตลอดชีวิตของเขานี้ยังไม่เคยชอบใคร ก็กลับมาหลงรักสาวน้อยคนหนึ่งอย่างจริงจัง ระหว่างทั้งสองคนมีปัญหาอะไรก็สามารถแก้ไขได้ทั้งนั้น ถ้าเกิดว่าต้องมีคนหนึ่งยอมอ่อนข้อล่ะก็ เขาก็ยอมเป็นคนที่อ่อนข้อเอง

พอคิดถึงเรื่องนี้ หานชิงก็แตะปลายนิ้วลงบนหน้าผากของเธอเบาๆ ปัดผมสีดำข้างหน้าผากของเธอออกเบาๆ ดวงตาของเขาก็อ่อนโยนขึ้น

“หลับให้สบายเถอะ”