ตอนที่ 138
บทที่138 ตกกระป๋องแล้ว
October 21, 2026
บทที่138 ตกกระป๋องแล้ว
เสิ่นเฉียวชักมือตัวเองกลับเขินๆ เธอจ้องไปที่เขม็ง
“ใครขอให้คุณช่วยห้ามเลือดให้ฉันกัน? ให้ตายสิ!”
เย่โม่เซินส่งเสียงหึ “ทำไม? หรือว่าเธออยากให้คนอื่นช่วยห้ามเลือดให้?”
เสิ่นเฉียวขี้เกียจจะมานั่งเถียงกับเขา ถ้ายังพูดต่อไปเรื่อยๆคงทำให้บรรยากาศแย่กว่านี้แน่ เธอเลยตั้งใจจะย่อตัวลงไปเก็บของให้เรียบร้อย เย่โม่เซินกลับว่าเธอ “สมองของเธอนี่มีไว้เพื่อประดับหัวอย่างเดียวหรือไง? เศษแก้วเยอะขนาดนี้ใช้เป็นแค่มือ?”
“........” เสิ่นเฉียวเงยหน้าอย่างแรง “คุณอนุญาตให้ฉันใช้ไม้กวาด?”
ตอนที่เธอย่อตัวลงมาเก็บเศษแก้ว ในใจก็คิดแต่ว่าเย่โม่เซินตั้งใจจะแกล้งเธอ เขาน่าจะอยากให้เธอใช้มือเก็บเศษแก้ว ดังนั้นต่อให้เธอเดินไปเอาไม้กวาดมาก็ไม่มีประโยชน์
คิดไม่ถึงว่าเขาจะให้เธอใช้ไม้กวาด
เย่โม่เซินหรี่ตามองเธอ อากาศอันตรายรอบตัวเขาพวกพุ่งออกมาอย่างรุนแรง “เธอว่ายังไงนะ?”
“เปล่า” เสิ่นเฉียวลุกขึ้นยืน แล้วก็เดินไปหยิบไม้กวาดมา ถ้าเกิดว่าเขาอนุญาต เธอก็คงไม่โง่ขนาดใช้มือ
ตอนที่กลับมา เสิ่นเฉียวเห็นแค่แผ่นหลังของเขา
พอเขาไป บรรยากาศกดดันรอบพื้นที่ตรงนั้นก็ไปพร้อมกับเขาด้วย อุณหภูมิรอบๆก็กลับมาเป็นปกติ เสิ่นเฉียวรีบกวาดเศษแก้วบนพื้นให้สะอาด พอดีกับที่คุณป้าพนักงานทำความสะอาดถูพื้นมาถึงตรงนี้พอดี เห็นสภาพแบบนี้ก็อดที่จะบ่นขึ้นมาไม่ได้ “โอ้โห พวกคนหนุ่มหญิงสาวสมัยนี้เนี่ย ทำงานกันยังไงนะ ทำแก้วแตกเยอะขนาดนี้ เห้อ ดูว่าคนหนุ่มสมัยนี้แรงเยอะ ที่จริงแล้วทำงานก็ยังสู้คนแก่แบบพวกเราไม่ได้เลย”
เสิ่นเฉียววางไม้กวาดลงอย่างอายๆแล้วก็รีบไป
รอจนถึงตอนที่เลิกงาน เสี่ยวเหยียนมาหาเธอ แล้วก็แอบกระซิบถาม
“ได้ยินมาว่าตอนเช้าที่ประชุม คุณชายเย่แกล้งเธอ ทำไมเธอถึงได้น่าสงสารขนาดนี้เนี่ย? ไม่เท่าไหร่เองก็ตกกระป๋องเสียแล้ว”
“......”
“ฉันจะบอกอะไรเธอให้นะ นิสัยของผู้ชายก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น พอได้มาไว้ครอบครองแล้วก็ไม่ดูแล เสร็จแล้วก็จะเร่ไปหาผู้หญิงคนใหม่ จำเป็นไหมล่ะ? อีกอย่างคุณชายเย่ของเรายังเป็นถึงคนพิการ ฉันคิดว่าเขาไม่น่าจะเลือกเยอะขนาดนี้ มีเธอก็ดีเท่าไหร่แล้ว”
ฟังถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวเองก็เหนื่อยหน่าย “ตกลงเธอกำลังว่าฉันหรือว่าปลอบใจฉันกันแน่?”
“ทั้งหมดเลย!” เสี่ยวเหยียนมาควงแขนเธอเอาไว้ “ตอนที่ฉันกำลังว่าเธอก็ปลอบเธอไปด้วยไง แต่ว่าเธอน่ะไม่ค่อยพยายามเลยนะ ฉันคิดว่าเธอต้องพยายามอีกหน่อย ต้องชิงเอาใจตั้งแต่เนิ่นๆ”
“.......เธอคิดมากไปแล้วจริงๆนะ!”
เสี่ยวเหยียนกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ว่าข้างหน้าก็เหมือนมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง ดังนั้นเธอกับเสิ่นเฉียวก็เลยหยุดเดิน
เสี่ยวเหยียนมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ
“ระ รองประธานเย่!”
เย่หลิ่นหานยิ้มให้กับเสี่ยวเหยียนเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นทำให้ภายในใจของเสี่ยวเหยียนอบอุ่นขึ้นมา เธอหลุบตาทำท่าทางเขินอาย
เย่หลิ่นหานมองไปทางเสิ่นเฉียว “มีเวลาไหม?”
เสิ่นเฉียวชะงักไป ครู่ใครถึงจะตอบกลับไป
“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” เธอถาม
เย่หลิ่นหานยิ้มให้เธอแต่ไม่พูดอะไร เสิ่นเฉียวเองก็ไม่ใช่คนโง่ เธอแค่หันไปบอกกับเสี่ยวเหยียน “วันนี้เธอกลับไปก่อนนะ พรุ่งนี้ไว้ค่อยคุยกันใหม่”
“อื้อ” เสี่ยวเหยียนพยักหน้า แล้วค่อยยักคิ้วหลิ่วตาให้เสิ่นเฉียวถึงค่อยไป
รอจนเสี่ยวเหยียนออกไป เย่หลิ่นหานก็เอากุญแจรถออกมา “ไปกันเถอะ ฉันจะเลี้ยงข้าวเธอ”
อะไร? เสิ่นเฉียวไม่ทันจะได้ตั้งตัว เย่หลิ่นหานก็หมุนตัวเดินออกไปแล้ว เธอยืนงงอยู่ตรงที่เดิมอยู่ชั่วครู่ ถึงได้เดินตามเขาไป ในบริษัทมีสายตาของคนจำนวนไม่น้อยมองมาทางเธอ เสิ่นเฉียวก้มมองนิ้วของตัวเอง แล้วเดินตามหลังเขาไป เธอพูดขึ้นจากด้านหลังของเขา “คือ...พี่ใหญ่ค่ะ ฉันยังไม่หิว”
ฟังจบ เย่หลิ่นหานก็ยิ้มอ่อน “สบายใจเถอะ ไม่ใช่ที่ๆจะพาเธอไปกินจนอิ่ม”