บทที่1389คุณไม่ชอบฉันสักหน่อย

บทที่1389คุณไม่ชอบฉันสักหน่อย

เหลียงหย่าเหอฟังแล้วตบศีรษะทีนึง หัวเราะเหอะๆและพูด:“ก็ใช่ๆ หนูดูสมองน้าซิ มัวแต่คำนึงถึงแต่หนู ลืมสนิทเลยว่าวันนี้คืองานแต่ง”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างอึดอัด

ประตูถูกผลักออก เซียวซู่กับเซียวหมิงจื้อเดินเข้ามาพร้อมกัน

“เตรียมตัวเสร็จหรือยังครับ?”

พอพูดจบ เซียวซู่มองมาที่เจียงเสี่ยวไป๋

วันนี้ชุดที่เจียงเสี่ยวไป๋สวมใส่คือชุดราตรีสีเขียวอ่อน ด้านนอกสวมชุดคลุมสั้นสีไข่มุก ขาคู่นั้นขาวและเรียวยาว

เท้าของเธอสวมใส่รองเท้าส้นสูงสีอ่อน ส้นสูงมาก รายละเอียดสูงกี่เซนต์ไม่รู้ แต่พอเห็นส้นที่สูงขนาดนี้ เซียวซู่ขมวดคิ้วด้วยจิตใต้สำนึก:“คุณใส่สูงขนาดนี้ เดี๋ยวเดินสะดวกเหรอ?”

เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วอึ้ง

“ปกติคุณใส่แต่รองเท้าส้นแบน แน่ใจเหรอว่าจะสามารถเดินได้?”

ยังไม่รอให้เจียงเสี่ยวไป๋ตอบกลับ เหลียงหย่าเหอที่อยู่ข้างกายเธอก็พุ่งออกมาพูด:“นี่แกพูดจายังไงเนี่ย? เด็กผู้หญิงใส่ส้นสูงมันก็เป็นเรื่องปกติมากไม่ใช่เหรอ? เดินไม่สะดวกยังไง? ถ้าไม่สะดวกเดี๋ยวแกก็พยุงเสี่ยวไป๋หน่อยสิ เสี่ยวไป๋เป็นแฟนของแกเชียวนะ แค่นี้ก็คิดไม่ได้เหรอ?”

เซียวซู่คิดไม่ถึงว่าตัวเองแค่ถามเรื่อยเปื่อยคำเดียว ก็ถูกด่าชุดใหญ่เลย จับจมูกตัวเองด้วยสีหน้าลำบากใจ

เอาเถอะ เขาไม่ควรเปิดปากพูด

แม่เขาก็ปกป้องเสี่ยวไป๋เกินไปแล้ว ตอนนี้ยังเป็นแค่แฟนกัน ถ้าหากทั้งคู่เป็นแฟนกันขึ้นมาจริงๆ ต่อไปแต่งเข้าบ้าน เหลียงหย่าเหอไม่ต้องด่าตัวเองตายเพราะเจียงเสี่ยวไป๋เลยเหรอ?

แค่คิดก็ทำให้คนตัวสั่น เซียวซู่ไม่ได้พูดจาอีก

“คุณน้าคะ ไม่เป็นไรค่ะ เราไปกันเถอะค่ะ”

“ไปกันเถอะๆ”

เซียวซู่ขับรถเอง เดิมทีเจียงเสี่ยวไป๋อยากนั่งด้านหลัง เว้นเบาะนั่งข้างคนขับให้พวกเขา แต่ไม่คิดว่าเหลียงหย่าเหอจะช่วยเธอเปิดประตูของข้างคนขับ ให้เธอเข้าไป

เธอก็เกรงใจที่จะปฏิเสธ ก็เลยเข้าไปนั่งและคาดเข็มขัดนิรภัย

หลังจากรถขับออกไป เหลียงหย่าเหอก็เริ่มบ่นอยู่ที่เบาะนั่งหลัง

“หนูเสี่ยวไป๋ ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของเซียวซู่ ปีนี้เพิ่งจะอายุ25เอง ได้ยินว่าแฟนคนนี้คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ทั้งสองคบกันมาสี่หน้าปีแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีมาก ปีที่แล้วได้หมั้นหมายกัน ปีนี้ก็จัดงานแต่งเลย หนูดูซิเซียวซู่เจ้าหมอนี่อายุปูนนี้แล้ว ทำไมไม่รู้จักเรียนรู้จากลูกพี่ลูกน้องเขาบ้างนะ?”

เจียงเสี่ยวไป๋ฟังจนอึดอัด เพราะสถานะของเธอในตอนนี้คือแฟนของเซียวซู่ รู้สึกคำพูดของเหลียงหย่าเหอเหมือนกำลังเร่งรัดให้เขาสองคนแต่งงานยังไงอย่างงั้นเลย

เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะตอบยังไง เซียวซู่ก็ขมวดคิ้วและพูด:“แม่ครับ อย่าพูดเรื่องนี้เลยครับ”

เหลียงหย่าเหอหรี่ตา และพูดด้วยความโกรธ:“ทำไม ฉันที่เป็นแม่ว่าแกหน่อยก็ไม่ได้แล้วใช่มั้ย?”

เซียวหมิงจื้อแตะมือของเหลียงหย่าเหอ ส่งสัญญาณให้เธอว่าเสี่ยวไป๋ยังอยู่ที่นี่นะ

เหลียงหย่าเหอก็ดึงสติกลับมา จากนั้นได้ยกมุมปากขึ้น:“เสี่ยวไป๋จ๊ะ หนูวางใจนะ ต่อไปถ้าหนูกับเซียวซู่แต่งงาน น้าจะดีกับหนูแน่นอน ถ้าเซียวซู่กล้ารังแกหนู น้าไม่ปล่อยเขาไว้แน่”

ฮึ่มๆ เสี่ยวไป๋อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว ถึงว่าล่ะเซียวซู่บอกว่ากลับมาจากงานแต่งจะพูดให้ชัดเจน ที่แท้แม่ของเขารีบร้อนขนาดนี้เลย คงไม่ใช่เคยปรึกษาหารือเรื่องงานแต่งกับเซียวซู่อย่างเป็นการส่วนตัวแล้วมั้ง?

อย่างไรก็ตามเจียงเสี่ยวไป๋รู้สึก หลังจากกลับมาพูดให้ชัดเจนก็พูดให้ชัดเจนเถอะ พูดให้ชัดเจน ถึงเวลาเธอก็กลับไปพบปะหาคู่ครอง

ก็แค่พบปะหาคู่ครองไม่ใช่เหรอ? ก็ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรเลย

หลังจากคิดแบบนี้ ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋เผชิญหน้ากับเหลียงหย่าเหอก็แค่ยิ้มอย่างเก้อเขิน ไม่ได้ตอบคำถามเธอ

เหลียงหย่าเหอก็ไม่ได้คิดมาก แค่นึกว่าเธออาย ในใจก็ยังดีใจมาก

เธอกลุ้มใจจริงๆที่เซียวซู่ไม่หาแฟน คิดไม่ถึงว่าเขาไม่หือไม่อือสักคำก็ได้หาแฟนที่หน้าตาสวยขนาดนี้คนนึง ทำให้ตระกูลเซียวของพวกเขามีหน้ามีตาชัดๆ ที่สำคัญที่สุดคือเจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ใช่คนที่สวยแต่ไร้ความสามารถ เธอดีพร้อมทุกด้าน

รถได้ขับมาประมาณสองชั่วโมง ตอนพักทานข้าวระหว่างทาง สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ดูไม่ค่อยดี จึงได้ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ

เธออาเจียนอยู่ที่ห้องน้ำไปครึ่งค่อนวัน ก็อาเจียนไม่ออกสักอย่าง