บทที่1417 กอดให้ดี

บทที่1417 กอดให้ดี

ทันใดนั้น ก็ตกใจกลัวจนลุกขึ้นมา

เฮือก——

หานชิงรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว จึงรีบเปิดสวิตช์ไฟภายในห้องอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่นานทั้งห้องก็สว่างขึ้นมา ดวงตาของทั้งสองคนสบเข้าหากัน ตอนที่เห็นหานชิง เสี่ยวเหยียนตกใจช็อกจนลนลานออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆสงบลง

หานชิงเห็นเสี่ยวเหยียนที่ผมทั้งยุ่งและเปียกชื้น สีหน้าก็ซีดเซียว จึงสาวเท้าก้าวใหญ่เดินเข้ามาหาเธอ

“เป็นอะไรไป?”

หานชิงนั่งลงไปข้างเตียง ตอนที่มือแตะลงไปที่เสี่ยวเหยียน ร่างของเธอสั่นออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็หลบเลี่ยงสัมผัสของเขาไปโดยไม่รู้ตัว

ต่อจากนั้น เสี่ยวเหยียนก็ได้รู้ตัวว่าตัวเองทำอย่างนี้เหมือนจะแสดงออกไปชัดเจนเกินไป จึงได้หันไปฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดเสียยิ่งกว่าใบหน้าตอนร้องไห้ให้กับหานชิงไป

“คุณเลิกงานแล้ว? ฉัน เย็นนี้ฉันไม่ได้ทำอาหาร คุณ คุณสั่งอาหารมาสักหน่อยมั้ย กินอะไรสักหน่อย”

“อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้ก่อน” หานชิงกุมมือเธอเอาไว้ หลังจากที่แตะลงไปก็ได้พบว่าเสื้อผ้าของเธอเหนอะหนะเล็กน้อย หานชิงจึงได้ตรวจดูด้านหลังของเธอต่อเลยทันที จึงได้พบว่าเสื้อผ้าของเธอนั้นได้โดนเหงื่อจนเปียกชื้นไปหมดแล้ว เขาขมวดคิ้วออกมาทันที “เกิดอะไรขึ้น? เธอไม่สบาย?”

“เปล่า ไม่มีอะไรค่ะ” การหายใจของเสี่ยวเหยียนยังไม่มั่นคงนัก ส่ายหน้าพร้อมตอบกลับไป “ฉัน เมื่อกี้ฉันก็แค่ฝันร้ายน่ะค่ะ แล้วตอนที่ตื่นขึ้นมา ก็รู้สึกก...กลัวขึ้นมานิดหน่อย แล้วคุณก็เปิดประตูเข้ามาพอดี ฉันก็เลยตกใจน่ะค่ะ”

เธออธิบายออกมาอย่างนี้ แล้วยังสามารถเชื่อมต่อกันได้อย่างสมเหตุสมผลอีก แต่แววตาที่ดูหวาดกลัวของเธอได้บอกหานชิง เกรงว่าเรื่องมันจะไม่ได้ง่ายดายอย่างนั้นสิ

แต่ในตอนนี้ท่าทางตกใจกลัวของเธอ ถ้าตนถามออกไปอีก ก็คงทำให้เธอกลับไปคิดไม่หยุดแล้วยิ่งรู้สึกกลัวมากขึ้น

หานชิงตัดสินใจทันควันว่าจะไม่ถามเซ้าซี้ต่ออีก แต่ได้ผันร่างออกไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อผ้าสะอาดมาให้เสี่ยวเหยียนชุดนึง “อย่าไปคิดมากเลย ก็แค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว ใส่เสื้อชื้นๆจะป่วยเอา เอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยนก่อนเถอะ แล้วพวกเราค่อยคุยกัน”

“ค่ะ”

ตอนที่เสี่ยวเหยียนไปรับเสื้อผ้ามา มือก็ยังคงสั่นอยู่ หานชิงเม้มริมฝีปาก ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ตอนที่เสี่ยวเหยียนเปลี่ยนเสื้อผ้า หานชิงหันหลังไป หยิบรีโมทขึ้นมาปรับความอุ่นให้สูงขึ้นอีก จากนั้นก็ยืนอยู่สักพักก็ได้ยินหญิงสาวเอ่ยปากพูดเบาๆออกมาจากทางด้านหลัง “เปลี่ยนเสร็จแล้วค่ะ”

หานชิงหันไป

ระหว่างที่เปลี่ยนเสื้อผ้า เสี่ยวเหยียนก็ได้ปรับอารมณ์ให้ดีขึ้นมานิดหน่อยแล้ว ตอนที่มองเขาสายตาก็เลยไม่ได้ดูหวาดกลัวเหมือนครั้งก่อนหน้า หานชิงเดินเข้าไปพาเธอกอดเข้ามาในอ้อมแขนตัวเอง

“หิวหรือเปล่า? อยากกินอะไร?”

ถึงแม้ว่าเขาเพิ่งจะกลับมาจากข้างนอก แต่ความอบอุ่นบนร่างกลับมีสูงมาก อีกทั้งกลิ่นอายที่คุ้นเคยก็ได้ทำให้เสี่ยวเหยียนรู้สึกปลอดภัย เธอวางใจเขา มือก็จับชายเสื้อของหานชิงไปอย่างไม่รู้ตัว หลับตาลงหายใจเข้าลึกๆ

“หิวนิดหน่อย แต่ฉันเหนื่อยมากเลย”

“รับผิดชอบแค่กินก็พอ ไม่ได้ให้เธอทำหรอก”

“อืม” เสี่ยวเหยียนหลับตาคิดอยู่ครู่นึง จากนั้นก็ส่ายหน้าออกมา “ไม่รู้ว่าจะกินอะไร ฉันเหนื่อยมาก”

“งั้นก็นั่งสักพัก ฉันสั่งอาหารมาสักหน่อย อีกเดี๋ยวค่อยให้เขามาส่งแล้วค่อยกินกัน”

“โอเคค่ะ”

หลังจากนั้นเธอก็เอาแต่นอนหลับตาพักสมองอยู่ในอ้อมกอดของหานชิง หลังจากที่มีหานชิงอยู่ ภาพน่ากลัวพวกนั้นก็เหมือนกับกระดาษที่ถูกโยนใส่เครื่องทำลายเอกสารก็ไม่ปาน ทั้งหมดล้วนแล้วแต่จะถูกบดทำลายเสียจนไม่เหลือซาก

เธอคิดว่านับวันเธอยิ่งพึ่งพาหานชิงมากขึ้นเรื่อยๆ นับวันยิ่งเกาะแกะเขาอยู่เรื่อย

ในระหว่างที่คิดอยู่นั้น เสี่ยวเหยียนก็เอื้อมมือออกไปกอดเอวสอบของเขาแน่น

สายตาของหานชิงเคลื่อนลงมา บนใบหน้าไม่มีสีหน้าใดๆ เขารู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจและความหวาดกลัวของหญิงสาวจริงๆ แต่รายละเอียดที่ว่ามันเป็นเพราะเหตุใดตอนนี้เขาไม่อาจถามเซ้าซี้ได้ ทำได้เพียงเอามือใหญ่วางลงไปบนบ่าของเธอ พร้อมตบลงไปเบาๆราวกับกำลังปลอบใจเธออยู่

หลังจากที่สั่งอาหารเสร็จ หญิงสาวก็ยังนอนนิ่งไม่ขยับ