บทที่1465ส่งเธอกลับบ้าน

บทที่1465ส่งเธอกลับบ้าน

ประจำเดือนเหรอ?

เจียงเสี่ยวไป๋กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง จากนั้นพูดว่า:“เดือนนี้ยังไม่ถึงเวลาประจำเดือนมาของหนูเลยค่ะ”

“กลับไปแกจับตาดูดีๆ อย่าลืมดูวันที่ประจำเดือนแกมา อย่ามาถึงเวลาตัวเองท้องก็ยังไม่รู้นะ”

“แม่คะ!”

“แกอย่ามาเรียกฉัน ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว ยังคิดว่าตัวเองไม่เสียเปรียบอีก เขาเป็นคนคลอดลูกหรือว่าแกเป็นคนคลอดลูก?”

พูดถึงเรื่องนี้เจียงเสี่ยวไป๋ปวดหัวจริงๆ คืนนั้นทั้งสองต่างก็ดื่มหนักไปหน่อย พอฟืนแห้งกับไฟโหมกระหน่ำเจอกันก็มีอะไรกันเลย พอตื่นขึ้นมาเจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกตัวเองไม่อยากเจอเขาจริงๆ ดังนั้นก็เลยเก็บข้าวของนั่งรถหนี ต่อมาก็รีบร้อนหลบเลี่ยงเขา จึงไม่ได้ทำการป้องกันอย่างอื่นเลยด้วยซ้ำ

แต่ว่า ตอนนั้นก็แค่ครั้งเดียว คงไม่ตั้งครรภ์ง่ายขนาดนั้นหรอกมั้ง?

ถ้าแค่ครั้งเดียวก็ตั้งครรภ์ งั้นเซียวซู่ไม่ใช่เซียนแม่นปืนเลยเหรอ?

“ยัยตัวแสบ แกคิดอะไรอยู่?”

เสียงของตู้เซียวหยู่ได้ดึงสติของเจียงเสี่ยวไป๋กลับมา หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋ดึงสติกลับมาได้ฉีกรอยยิ้มออกมาอย่างอึดอัด“ไม่มีอะไรค่ะ ไม่มีอะไร หนูบอกว่าแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ท้องแน่นอนค่ะ”

“แกบอกว่าไม่ท้องก็ไม่ท้องเหรอ? ถ้าเรื่องท้องคนพูดแล้วเป็นใหญ่สุด ประเทศจีนก็ไม่มีคนท้องสองท้องสามอย่างเหนือความคาดหมายมากมายขนาดนั้นแล้ว!”

“เอาล่ะค่ะแม่ อย่าโกรธเลยนะคะ อีกอย่างใครบอกว่าพวกเราจะไม่แต่งงานกันล่ะ? แม่ดูพ่อแม่ของเซียวซู่สิคะรักหนูมาก แม่ของเขาซื้อของขวัญให้หนูเยอะมาก ใช้เงินไปเยอะมาก สกินแคร์ที่ให้หนูชุดนั้นก็เป็นหมื่นแล้วนะคะ”

ตู้เซียวหยู่ฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย“ทุ่มขนาดนี้เลย? งั้นดูท่าจะดีกับแกจริงๆ เพราะยังไงซะตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าต่อไปแกจะแต่งเข้าตระกูลเขาหรือเปล่า?”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าสุดแรง“หนูก็รู้สึกพวกท่านดีกับหนูจากใจจริงค่ะ เสแสร้งง่ายมาก แต่ถ้าอยากเสแสร้งได้เพอร์เฟคเป็นเรื่องที่ยากมากๆ กิริยาท่าทางใดๆล้วนสามารถเผยปัญหาที่คนๆนึงมีอยู่ออกมา แต่ถ้าคนๆนี้เขาจริงใจ งั้นก็หาข้อบกพร่องไม่เจอ ตอนนี้ความรู้สึกที่ครอบครัวเขาให้หนู ก็คือหนูสามารถรู้สึกได้ว่าพวกเขาจริงใจกับหนูค่ะ”

หลังจากฟังคำพูดเหล่านี้ ความประทับใจที่ตู้เซียวหยู่มีต่อครอบครัวเขาก็ได้เพิ่มเยอะเลย

“รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเซียวซู่คือยังไงกัน?”

“เอ่อ หนูยังไม่ได้ถามดูเลยค่ะ หนูรู้สึกอันนี้อย่าถามดีกว่ามั้งคะ? ถ้าหากถามจี้จุดเขาล่ะ? อีกอย่างหนูรู้สึกแผลเป็นของเขาก็ดูดีออก ดูหล่อขึ้น! แม่คงไม่รังเกียจมั้งคะ?”

“แม่จะรังเกียจเขาทำไม? ลูกสาวแม่ใกล้จะเห็นเขาเป็นของล้ำค่าอยู่แล้ว ฉันผู้ที่เป็นแม่ยังจะกล้ารังเกียจเหรอ?”

“ฮิๆ”เจียงเสี่ยวไป๋รีบกอดแขนของตู้เซียวหยู่ไว้แน่น เอาหน้ามุดในไปในอ้อมกอดเธอ:“หนูรู้ว่าแม่ดีกับหนู แม่วางใจเถอะค่ะ เสี่ยวไป๋จะไม่กล้ำกลืนฝืนทนตัวเองแน่นอน เซียวซู่เป็นผู้ชายที่ดีใช้ได้เลย แค่แข็งทื่อไปหน่อยเอง แต่ว่าตอนนี้เขาอยู่ภายใต้การชี้นำของหนูใกล้กลายเป็นผู้ชายดีเลิศทั้งสามประการแล้วค่ะ เมื่อก่อนหนูไม่เคยคิดจะแต่งงาน แต่ถ้าหนูจะแต่งงานจริงๆล่ะก็ งั้นหนูก็อยากแต่งกับผู้ชายที่หนูสามารถควบคุมได้ค่ะ”

“ที่สำคัญที่สุดคือ แกชอบด้วยมั้ง?”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูด แค่ยิ้มอย่างเดียว

ใครบอกไม่ใช่ล่ะ? เธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มแคร์เซียวซู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจจะตอนที่เขาเผชิญหน้ากับตัวเองแล้วหูแดง อาจจะตอนที่ทุกวันเขาล้วนรับผิดชอบล้างจานอย่างเงียบๆ และอาจจะคืนนั้นตอนที่เขากับตัวเองมีอะไรกัน

ตอนนี้เธอก็ไม่อยากไปสืบหาราวเรื่องว่าชอบเซียวซู่ตั้งแต่ตอนไหนกัน

เพราะระหว่างเธอกับเซียวซู่ไม่ได้รักแรกพบ ตอนแรกทั้งสองต่างก็ไม่มีความรู้สึกต่อกัน ที่มากกว่าคือความรู้สึกแบบที่อยู่ด้วยกันแล้วค่อยๆถูกแทรกซึม พอนานเข้า เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตระหนักได้ว่าตัวเองเริ่มชินและชอบเขาแล้ว

“เอาเถอะๆ ลูกสาวแม่โตป่านนี้ก็ไม่เคยเป็นฝ่ายชอบใครมาก่อน ในเมื่อลูกชอบ งั้นแม่ก็เชื่อสายตาของลูก”

เห็นหน้าตาลูกสาวที่หลุบตาครุ่นคิด ตู้เซียวหยู่ที่ฐานะเป็นแม่ของเธอจะดูไม่ออกได้ยังไง จึงได้แต่ตามใจเธอ