บทที่147 ปล่อยฉันกับลูกไป

บทที่147 ปล่อยฉันกับลูกไป

เมื่อพูดจบ มือของเย่โม่เซินก็ฉีกชุดนอนที่เธอเพิ่งใส่อย่างรุนแรง

“ว๊าย!” เสิ่นเฉียวอุทานออกมา ร่างเล็กของเธอสั่นเทาไม่หยุดอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยความกลัว สายตามองตามมือของเย่โม่เซินที่เริ่มเคลื่อนไปตามร่างกายของเธอ เธอนึกถึงวันที่มืดมิดเมื่อเช้าและมันยังคงปวดร้าวอยู่ที่ไหนสักแห่ง

ถ้าหากว่าเขาทำแบบเมื่อเช้า...

ไม่...ไม่เอา!” เสิ่นเฉียวคว้ามือใหญ่ของเขาที่สะเปะสะปะ ด้วยน้ำเสียงที่กำลังจะร้องไห้: “คุณอย่าทำกับฉันแบบนี้!”

ถ้าหากว่าทำการอย่างเร่าร้อนและรุนแรงอย่างเมื่อเช้า เสิ่นเฉียวไม่กล้าจะรับประกันว่าจะยังรักษาลูกของเธอเอาไว้ได้หรือไม่!

เย่โม่เซินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับปฏิกิริยาที่รุนแรงของเธอ เขาเพิ่มแรงที่บีบจับบนตัวเธอและแววตาที่เย็นยะเยือก: “ทำไมล่ะ ไปทำอะไรผิดมา ไม่กล้าให้ฉันตรวจสอบเหรอ?”

เสิ่นเฉียวสำลัก: “เย่โม่เซิน เมื่อเช้าฉันไปโรงพยาบาลมา!”

ได้ยินอย่างนั้น เย่โม่เซินเลิกคิ้ว

“ฉันทำเรื่องอย่างว่ากับคุณไม่ได้ ถ้าไม่อย่างนั้น...เด็กอาจจะหลุดได้”

สีหน้าที่เย็นชาเป็นทุนเดิมของเย่โม่เซิน เมื่อได้ยินเธอพูดถึงเด็ก ทันใดนั้นแววตาของเขาก็แตกละเอียด มือเขายิ่งเพิ่มแรง และกัดฟันกรอด: “เธอยังกล้าพูดถึงเด็กกับฉันอีกเหรอ? ก็เป็นเพียงก้อนเนื้อเท่านั้น ตอนแรกก็ต้องการจะให้เอาออกอยู่แล้ว เธอคิดว่าฉันจะปกป้องเด็กคนนั้นรึไง?”

แควก——

ชุดนอนของเสิ่นเฉียวถูกดึงจนขาด

แววตาแห่งความสิ้นหวังปรากฏขึ้นในดวงตาของเสิ่นเฉียวเธอดึงแขนเสื้อของเย่โม่เซิน “ไม่เอา ก่อนหน้านี้คุณรับปากชัดเจนว่าจะเก็บเด็กไว้”

เธอมีน้ำตาคลอและตอนนี้เธอมองขึ้นไปที่เย่โม่เซิน ที่ขอบตาของเธอเหมือนทะเลสาบที่แสนเย็นสบาย แต่ดวงตาของเธอมัวหม่นและแดงก่ำ

เย่โม่เซินนิ่งไปพักหนึ่ง เกิดความรู้สึกใจอ่อนในใจไม่น้อยอย่างประหลาด

ทันใดนั้น เขายกมุมปาก: “ได้สิ ขอฉัน”

เสิ่นเฉียวไม่พูดอะไร

เย่โม่เซินยั่วเธอ: “ขอฉัน ฉันจะปล่อยเธอกับเด็กนั่น”

เสิ่นเฉียวจ้องมองเขานิ่ง ๆ แต่น้ำตาก็ยังกลั่นตัวออกมาจากปลายหางตา

“แค่เพียงขอร้องคุณ คุณก็จะปล่อยฉันไปงั้นเหรอ?”

เธอไม่ค่อยจะเชื่อใจ เพราะเย่โม่เซินเอาแน่เอานอนไม่ได้ เธอกลัวว่าถ้าหากว่าเธอขอร้องไปแล้วเขาจะกลับคำทีหลัง

แต่ถ้าเธอไม่ทำ แม้แต่โอกาสสักนิดก็ไม่มี แพทย์ให้พูดกับเธออย่างชัดเจนแล้ว ถ้าหากว่าคืนนี้เย่โม่เซินยังจะทำกับเธอแบบนั้น...

คงจะไม่สามารถเก็บเด็กไว้ได้

“ถ้างั้นจะขอแล้วค่อยคุย”

สุดท้าย

คำพูดของเย่โม่เซินไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้

ใบหน้าของเสิ่นเฉียวภายใต้แสงไฟนั้นซีดขาวลงไปมาก มือของเธอจับมือของเย่โม่เซินแน่นมาก จากนั้นจึงพูดขึ้นเบา ๆ: “ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันขอคุณ...ปล่อยฉันไปสักครั้ง ปล่อยฉันกับลูก ฉันขอร้องคุณ!”

ทันใดนั้นม่านตาของเย่โม่เซินก็หดลง

ในที่สุดเธอก็เอ่ยปากขอร้องเขาจริง ๆ!

เพราะต้องการจะเก็บก้อนเนื้อนั่นไว้ ตอนเช้าเขาให้เธอจัดการกับเอกสารกองใหญ่เธอไม่บ่นสักคำ ในห้องประชุมถูกคนอื่นว่าร้ายเธอก็ไม่ว่าอะไร แต่ตอนนี้กลับขอร้องเขาเพื่อเด็กไม่มีพ่อนี่?

เย่โม่เซินหัวเราะเยาะออกมา

“หญิงสองผัว ฉันควรจะบอกว่าเธอโง่หรือคลั่งรักดี? หย่าก็หย่าแล้ว เธอยังจะเก็บเด็กไว้เพื่อผู้ชายคนนั้น? คิดว่าจะมีสักวันที่จะได้กลับไปอยู่ข้าง ๆ มันรึไง?”

เมื่อเขาพูดประโยคหลังน้ำเสียงของเย่โม่เซินก็รุนแรงขึ้นทันใดและสัมผัสแห่งความโกรธก็ผุดขึ้นรอบตัวเขา

พูดถึงหลินเจียงอีกแล้ว

เธออยากจะตะโกนใส่เย่โม่เซิน เด็กในท้องของเธอไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับหลินเจียงเลยสักนิดเดียว

แต่ว่า...เธอก็คิดถึงคำพูดของหานเส่โยว

สูทนั่นเป็นของเย่หลิ่นหาน!

พี่ชายคนโตของเย่โม่เซิน เย่หลิ่นหาน

หรือว่า...เด็กในท้องจะเป็นลูกของเย่หลิ่นหาน?