บทที่1492 คุณจงใจจริงๆด้วย

บทที่1492 คุณจงใจจริงๆด้วย

สามวันหลังจากนั้น เซียวซู่ก็พาเจียงเสี่ยวไป๋กลับไปที่บ้านทางฝั่งเธอ หลังจากพักอยู่ที่นั่นหนึ่งคืน เซียวซู่ก็พาเจียงเสี่ยวไป๋ไปฮันนีมูนกันที่ต่างประเทศ

ไปฮันนีมูนในครั้งนี้พวกเขาไม่ได้ไปกับกรุ๊ปทัวร์ แต่ไปกันเอง เพราะคำนึงถึงนิสัยที่ค่อนข้างทำตามอารมณ์ตัวเองของเจียงเสี่ยวไป๋ ดังนั้นจึงพิจารณาอย่าละเอียดอยู่หลายครั้งก่อนจะจองตั๋วเครื่องบิน โดยไม่ซื้อตั๋วเครื่องบินขากลับไว้ เพราะเขาคิดจะอยู่เป็นเพื่อนเธอจนกว่าเธอจะเที่ยวจนพอใจ ถึงจะกลับ

ถึงแม้จะบอกว่าเป็นการฮันนีมูน แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังเอาโน๊ตบุ๊คกับไอแพดไปด้วย ตอนที่กำลังจัดกระเป๋า เซียวซู่ที่ยืนมองอยู่ด้านข้างเห็นเธอนำสองสิ่งนี้มาด้วย จึงเอ่ยถาม “เอาพวกนี้มาด้วยทำไมกัน”

เจียงเสี่ยวไปส่งเสียงอืม ก่อนจะอธิบาย “ก็ของพวกนี้เป็นของสำคัญในชีวิตฉันนี่คะ ต้องเอาติดตัวไปด้วยอยู่แล้ว”

“เอาไปด้วยแล้วคุณมีเวลาใช้งานมันเหรอ”

พอพูดเสร็จแล้วยังเห็นเธอก้มหน้าก้มตาเก็บของ เซียวซู่จึงดึงแขนเสื้อของคนบางคนขึ้นมา แล้วดึงเธอเข้ามาข้างกาย

“อย่ามัวแต่เก็บของเลย พวกเราเพิ่งมาถึงที่นี่ เราน่าจะออกไปคุ้นเคยสถานที่กันก่อน อีกอย่างตอนอยู่บนเครื่องบินคุณก็ไม่ได้กินอะไรเลยด้วย ตอนนี้ไม่หิวหรือไง”

เดิมทีเจียงเสี่ยวไปยังร้อนใจจัดกระเป๋าของตัวเองอยู่ พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ถึงรู้สึกว่าตัวเองเริ่มหิวแล้วเหมือนกัน

“ก็ได้ค่ะ”

สุดท้ายเจียงเสี่ยวไป๋ก็ยอมหยุดจัดกระเป๋าลงก่อน

หลังจากนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็ค้นหาชุดเดรสสายเดี่ยวในกระเป๋าเดินทางออกมา ก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว

เพราะตอนอยู่ในประเทศอากาศค่อนข้างหนาว แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับชอบอากาศอบอุ่น ดังนั้นทั้งสองคนจึงตัดสินใจจองตั๋วเครื่องบินมาที่ประเทศไทย ตั้งใจจะเที่ยวให้หนำใจ

เซียวซู่เห็นว่าในที่สุดเจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่สนใจโน๊ตบุ๊คของเธอแล้ว จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ตอนที่เห็นเธอใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวออกมา เขาก็ต้องหน้าดำคร่ำเครียดอีกครั้ง

เขาเดินไปขวางทางของเธอไว้

คุณคิดจะใส่ชุดนี้ออกไปอย่างนั้นเหรอ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้ารับ “มันแปลกตรงไหนคะ”

แปลกตรงไหนอย่างนั้นเหรอ

เซียวซู่ได้ยินคำนี้ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอไปคลับ เธอยังใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นหลวมๆ ไม่มีความเป็นผู้หญิงอยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงได้คิดจะใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวแบบนี้กัน

พอมาก็จัดซะหนักแบบนี้ ชุดเดรสสายเดี่ยว ผิวขาวเนียนเปิดเผยออกมา อีกทั้งความยาวของกระโปรงก็ถึงแค่หัวเข่าด้วย

สำหรับเซียวซู่แล้ว เขารับไม่ได้เลยสักนิด

“ไม่ได้ คุณจะใส่แบบนี้ออกไปไม่ได้”

“ทำไมคะ”เจียงเสี่ยวไป๋เบิกตาโตอย่างงุนงง “คุณคงไม่ได้คิดว่าฉันใส่ชุดโป๊เกินไป ก็เลยไม่อยากให้ฉันออกไปข้างนอกใช่ไหมคะ”

พอถูกเธอจับได้ เซียวซู่ก็ใบหูเริ่มแดง ไม่ยอมรับ จึงรีบพูดแก้ตัว “ไม่ใช่สักหน่อย ที่นี่แดดร้อนมาก คุณใส่แบบนี้ออกไป ถ้าแดดเผาจนผิวถูกทำร้ายขึ้นมาจะทำยังไง”

“อ๋อ”เจียงเสี่ยวไป๋หยิบครีมกันแดดออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะบีบครีมออกมาทาอย่างเชื่อฟัง พร้อมกับพูดไปด้วย “วางใจได้ค่ะ ฉันมีของสิ่งนี้มาด้วย ป้องกันแสงแดดร้อยเปอร์เซ็นต์ ผิวไม่ถูกทำร้ายแน่นอนค่ะ”

เซียวซู่หาคำพูดโต้ตอบไม่ได้ เขายังคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะเข้าใจความหมายของเขา แล้วเข้าไปเปลี่ยนชุดที่มันมิดชิดกว่านี้ซะอีก แต่ใครจะคิดว่าเขาจะหยิบครีมกันแดดขึ้นมาทาแทนแบบนี้

พอเห็นสีหน้าของเขาไม่ดี เจียงเสี่ยวไป๋ก็หยิบครีมกันแดดมาโบกไปมาตรงหน้าเขา “คุณนี่ซื่อบื้อจริงๆ นี่คุณไม่รู้จักว่าของสิ่งนี้คืออะไรอย่างนั้นเหรอคะ”

เซียวซู่แย่งครีมกันแดดมาจากมือของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็จะมองเล็กน้อย แล้วหยิบใส่กระเป๋ากางเกงของตนเอง ก่อนจะพูด “รู้ครับ ถึงแม้จะทาครีมกันแดด แต่แดดของที่นี่กับที่ประเทศเราไม่เหมือนกัน คุณใส่เสื้อคลุมกันแดดไว้ด้วยจะดีกว่า”