ตอนที่ 150
บทที่150 ชอบจูบของฉันรึเปล่า
October 21, 2026
บทที่150 ชอบจูบของฉันรึเปล่า
อุ้มเธอออกมาจากบริษัท...
คิ้วสวยของเสิ่นเฉียวขมวดเข้า เย่โม่เซินพาเธอมาโรงพยาบาล?
กี่วันมานี้บรรยากาศระหว่างเธอกับเขามันน่ากลัวมาก เขามองเธอด้วยแววตาที่แสนจะเกลียดชัง แล้วจะพาเธอมาส่งโรงพยาบาลงั้นเหรอ?
เสิ่นเฉียวไม่พูดอะไร แต่กลับรู้สึกเหมือนโดนอะไรกัดอยู่ในใจ
ใจมันชา ๆ
เสิ่นเฉียวหลับตาลงด้วยความสิ้นหวังดูเหมือนว่าเธอจะไม่สามารถควบคุมหัวใจของเธอได้แล้ว
“เป็นอะไร?” เสี่ยวเหยียนเห็นสีหน้าเธอไม่ดีอีกทั้งไม่พูดจา จึงเข้าใจว่าเธอไม่สบายขึ้นมาอีก
เสิ่นเฉียวส่ายหน้าและพูดขึ้นเบา ๆ: “ฉันไม่เป็นไร แล้วเขาล่ะ?”
“ไปแล้ว” เสี่ยวเหยียนจับแก้มของเธอและพูดเบา ๆ: “เขาพาเธอมาส่งโรงพยาบาล หมอบอกฉันว่าไม่เป็นไร ให้ฉันอยู่ที่นี่ดูแลเธอ หลังจากนั้นก็กลับไปแล้ว”
“อือ วันนี้ขอบคุณนะ”
“ขอบคุณอะไรกัน เธอคิดว่าฉันทำเพื่อช่วยเธอเหรอ? ไม่ใช่เสียหน่อยไหม? ฉันทำเพื่อให้ได้เข้าใกล้ท่วงท่าสง่างามและกล้าหาญของคุณชายเย่ต่างหาก!” เสี่ยวเหยียนพูดแล้วเริ่มระลึกความหลัง: “เธอรู้ไหมตอนที่คุณชายเย่รับตัวเธอไปจากฉันตรง ๆ เนี่ย เขาดูหล่อขนาดไหน? วินาทีนั้นจะฉันคิดว่าฉันกำลังดูพระเอกซีรีย์ เสิ่นเฉียว เธอนี่โคตรโชคดีเลย ได้เป็นคนที่คุณชายเย่เลือก ไม่งั้นรูปร่างหน้าตาอย่างเธอ ต๊าย~ตาย เทียบฉันไม่ติดเลยสักนิด!”
เสิ่นเฉียว: “...”
เธอบอกว่าเย่โม่เซินรับเธอเข้าไปไว้ในอ้อมกอดตรง ๆ เหรอ?
“แต่ว่าเธอพูดความจริงมาดีกว่า เธอกับคุณชายเย่มีความสัมพันธ์ยังไงแน่ ทำไมเขาถึงได้เป็นกังวลกับเธอนัก? ถ้าเป็นคนรักธรรมดา ไม่มีทางทำแบบนี้แน่ ใช่ไหม?”
เป็นกังวลกับเธอเหรอ?
“เธอคงจะดูผิดแล้วล่ะ ฉันกับคุณชายเย่ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก แค่ลูกน้องเจ้านายธรรมดาเท่านั้น”
“เชอะ ฉันไม่เชื่อเธอหรอกนะ แววตาที่เขามองเธอมันเต็มไปด้วยความปรารถนา หรือไม่แน่เขาอาจจะชอบเธอ!”
แค่คำเดียว ในใจของเสิ่นเฉียวก็เกิดคลื่นโหมซัดสาด
ชะ ชอบเธอ?
เป็นไปไม่ได้หรอก!
เสิ่นเฉียวรู้สึกว่าใจของเธอเต้นเร็วไม่เป็นจังหวะ เสี่ยวเหยียนยังคงพูดเองเออเองไม่หยุด: “อีกหน่อยเธอได้เป็นภรรยาประธานบริษัท เธออย่าลืมเสียล่ะว่าวันนี้ฉันช่วยเธอไว้ อย่าลืมเลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนให้ฉันด้วย...”
... ...
เสี่ยวเหยียนอยู่คอยดูแลเธอที่โรงพยาบาลอยู่ตลอดจนถึงค่ำ เมื่อเสิ่นเฉียวว่าตนเองไม่เป็นไรแล้วจึงอยากกลับ
เสี่ยวเหยียนห้ามเธอ: “ออกจากโรงพยาบาลไม่ได้นะ ร่างกายเธออ่อนแอ”
เสิ่นเฉียวขมวดคิ้วสวย: “ตอนนี้น่าจะไม่เป็นไรแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรมากเสียหน่อย ทำไมต้องอยู่โรงพยาบาลต่อด้วย?”
“ยังไงก็ไม่ได้ คุณชายเย่บอกแล้ว ให้ฉันดูแลเธอให้ดี ๆ ก่อนเขาจะกลับมาฉันไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”
ในตอนที่เสิ่นเฉียวลุกขึ้นและอยากจะลงไปที่พื้น ทันใดนั้นประต้องห้องคนไข้ก็เปิดออก
เย่โม่เซินปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้องคนไข้พร้อมกับใบหน้าเย็นชา
“คุณชายเย่” ทันทีที่ เสี่ยวเหยียนเห็นเขาก็เหมือนได้เห็นผู้ช่วยชีวิต เธอชี้ไปที่เสิ่นเฉียว: “เสิ่นเฉียวอยากออกจากโรงพยาบาลค่ะ แต่ฉันไม่เห็นด้วย ฉันหัวชนฝาเลยค่ะ!”
เสิ่นเฉียว: “...”
สายตาเย็นชามองไปที่เธอ แหลมคมและลึกล้ำ
“อยากออกจากโรงพยาบาลเหรอ?”
เสิ่นเฉียวนิ่งไป
ริมฝีปากบางของเย่โม่เซินขยับอีกครั้ง: “ฝันไปเถอะ”
เสิ่นเฉียว: “แต่ฉันรู้สึกว่าไม่มีอะไรมากแล้ว ออกจากโรงพยาบาลแล้วไปพักที่บ้านไม่ได้เหรอ?”
เย่โม่เซินไม่พูดอะไร เซียวซู่ที่อยู่ด้านหลังของเขายิ้มทักทายกับ เสี่ยวเหยียน: “วันนี้รบกวนคุณแล้ว คุณรีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ”
เสี่ยวเหยียน รับคำ แต่กลับจ้องมองเย่โม่เซินอย่างอดไม่ได้ อืม...หล่อจริง ๆ เลย เธอยังอยากจะอยู่ดื่มด่ำความหล่อของเขาอีกสักนิด
น่าจะเป็นตาของเธอที่คลั่งไคล้หลงใหลมากเกินไป เย่โม่เซินส่งสายตาล้ำลึกมองไปที่เธอ พร้อมกับการแจ้งเตือนในแววตา ทำให้เสี่ยวเหยียน รู้สึกได้ถึงแรงกดดันและพูดขึ้นทันที: “ฉันทราบแล้วค่ะ จะกลับแล้วค่ะ”
“เสิ่นเฉียว เอาไว้พรุ่งนี้ฉันมาเยี่ยมเธอใหม่นะ!”