บทที่1500 แก้มป่อง

บทที่1500 แก้มป่อง

ถางหยวนหยวน ตั้งได้เหมาะสมกับเจ้าตัวจริงๆ

ตากลมๆ ตัวกลมๆ

ตรงไหนก็กลม สมชื่อ

“หนูหยวนหยวนจ๊ะ”หานมู่จื่อหยิบทิชชูช่วยถางหยวนหยวนเช็ดปาก แล้วพูดด้วยเสียงที่นุ่มนวล “มาทักทายพี่ชายเขาก่อน ดีไหมจ๊ะ”

“ได้ค่ะ” ถางหยวนหยวนเอ่ยปากพูด เสียงของเธอน่ารักมาก เหมือนตัวเธอ

คุณน้าคนตรงหน้าให้ของอร่อยเธอกิน ดังนั้นถางหยวนหยวนจึงชอบเธอมาก และเชื่อฟังคำพูดของเธอด้วย

“พี่คนนี้คือลูกชายของน้าเองจ๊ะ ชื่อเสี่ยวหมี่โต้ว”

พอได้ยินแบบนี้ เสี่ยวหมี่โต้วก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “หม่ามี๊ นั่นมันชื่อเล่นของผม ทำไมต้องบอกชื่อเล่นของผมกับเธอด้วยล่ะครับ”

“พวกลูกเป็นเด็กเหมือนกัน เรียกชื่อเล่นมันผิดตรงไหนกัน”

“พี่ชายคะ แล้วชื่อจริงพี่ชื่ออะไรคะ”ผิดคาด ถางหยวนหยวนเป็นคนเอ่ยถามชื่อจริงของเสี่ยวหมี่โต้วเอง

เสี่ยวหมี่โต้วยกยิ้มอย่างได้ใจ “ฟังให้ดีนะ ชื่อของผมมีสี่คำ ยู่ฉือยี่ซู”

ดูเหมือนว่าถางหยวนหยวนจะไม่รู้จักสี่คำนี้ แต่กลับพยายามมองการออกเสียงจากปากของเสี่ยวหมี่โต้วแล้วพูดตาม

เพราะประโยคนี้ ทำให้เสี่ยวหมี่โต้วรู้สึกว่าเด็กสาวตรงหน้าเริ่มน่ารักขึ้นมาบ้างแล้ว อีกอย่างดูท่าเขาน่าจะอายุมากกว่าด้วย ดังนั้นเสี่ยวหมี่โต้วจึงเดินเข้าไปหาเธอ แล้วยื่นมือไปลูบศีรษะของเด็กสาวตรงหน้า

“เรียกได้ดีมาก ไหนเรียกพี่ชายอีกครั้งสิ ถ้าเรียกพี่ให้ช็อกโกแลต”

เรียกพี่ชายคำนึงได้กินช็อกโกแลตช็อกโกเลตอย่างนั้นเหรอ ของที่ถางหยวนหยวนชอบที่สุดก็คือช็อกโกแลต ตั้งแต่เกินจนถึงตอนนี้มีแค่สิ่งเดียวที่ทำให้เธอยอมแพ้ก็คือของกิน

“พี่ชายคะ” ถางหยวนหยวนแบมือกลมออกมาตรงหน้าแล้วดึงชายเสื้อของเสี่ยวหมี่โต้ว “พี่ชาย พี่ชายคะ ขอบคุณค่ะพี่ชาย”

เธอเป็นประเภทคนไม่ปฏิเสธคนที่ให้ของกินกับเธอ ดังนั้นถ้าการต้องเรียกพี่ชายแล้วได้ของกิน เธอก็จะเรียก น้อยครั้งที่เสี่ยวหมี่โต้วจะถูกเด็กผู้หญิงเรียกพี่ชายแล้วอารมณ์ดีได้ถึงขนาดนี้

ก่อนที่เสี่ยวโต้วหยาน้องสาวของเขาจะเกิด เขาก็เคยจินตนาการอยู่หลายครั้ง แต่เสี่ยวโต้วหยาจนถึงตอนนี้ก็เรียกเขาว่าพี่ชายแค่ไม่กี่ครั้งเอง ถึงแม้ว่าเขาจะสอนอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งเสี่ยวโต้วหยาจะเรียกปะป๊า จนเสี่ยวหมี่โต้วอารมณ์เสีย

เขาถึงขั้นคิดว่าเสี่ยวโต้วหยาอยู่ฝั่งแด๊ดดี๊หรือเปล่า ตอนที่เขาให้เรียกพี่ชาย กลับพูดว่าปะป๊าออกมาแทน

ดังนั้นเสียงเรียกพี่ชายของถางหยวนหยวน ทำให้เสี่ยวหมี่โต้วอารมณ์ดีขึ้นมาก

หานมู่จื่อที่ยืนอยู่ด้านข้างเองก็เห็นเช่นกัน จึงพูดกับเสี่ยวหมี่โต้ว “หม่ามี๊ต้องไปดูแลเสี่ยวโต้วหยา ลูกช่วยดูแลน้องหน่อยได้ไหมจ๊ะ”

เสี่ยวหมี่โต้วพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง“ได้เลยครับหม่ามี๊”

หลังจากหานมู่จื่อเดินจากไป ถางหยวนหยวนมองไปทางเสี่ยวหมี่โต้ว รออยู่สักพักเสี่ยวหมี่โต้วก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เธอจึงยกนิ้วชี้ทั้งสองข้าชนกันอย่างเอียงอาย

ผ่านไปอีกสักพัก ถางหยวนหยวนก็อดที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองไม่ได้ เธอมองไปทางเสี่ยวหมี่โต้ว

แต่เธอไม่พูดย้ำ ถึงช็อกโกแลตที่รับปากจะให้เธอ เพราะหม่ามี๊เคยบอกกับเธอ ว่าห้ามขอของกินจากคนอื่น ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะไม่ชอบเธอ อีกอย่างแบบนี้มันก็จะไม่มีมารยาท

ถ้าหากอีกฝ่ายอยากจะให้จริงๆ เธอไม่ต้องเอ่ยปากขอ อีกฝ่ายก็ให้อยู่ดี

ดังนั้นถึงแม้ถางหยวนหยวนจะชอบกินช็อกโกแลต แต่เธอก็มีศักดิ์ศรีของเธอ