บทที่1505 ความคิดรอบคอบ

บทที่1505 ความคิดรอบคอบ

ถึงจะฉลาดยังไง แต่ก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง

อีกอย่าง ยังเป็นเด็กที่เมื่อก่อนขาดความรักของพ่อ เลยเกิดความรู้สึกเป็นปรปักษ์กับตัวเอง นั่นก็เป็นเรื่องปกติ

พอคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเย่โม่เซินก็อ่อนโยนขึ้นหลายระดับ แล้วพูดกับเขาว่า “ลุกขึ้นมา”

เสี่ยวหมี่โต้วนั่งอยู่ไม่ยอมขยับ เย่โม่เซินถอนหายใจออกมา จากนั้นก็นั่งลงตรงหน้าเขา “มา แด๊ดดี้อุ้ม”

คำพูดนี้อ่อนโยนมาก และคำพูดก็ซึมเข้าไปในใจของเสี่ยวหมี่โต้ว

ที่จริงแล้วเขาแค่อยากแกล้งเย่โม่เซิน ให้เขารู้สึกผิดต่อตัวเองก็เท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดคำนี้กับตัวเอง

ดังนั้นครั้งนี้ เสี่ยวหมี่โต้วเลยเริ่มทนไม่ไหวขึ้นไม่ และเริ่มแสบจมูก

พอรู้สึกแสบจมูก เสี่ยวหมี่โต้วเลยอารมณ์เสียขึ้นมา ทำไมตัวเองถึงได้เป็นแบบนี้เพียงเพราะคำประโยคเดียวของแด๊ดดี้ด้วย เขาเป็นลูกผู้ชาย ถ้าร้องไห้ออกมาแบบนี้คงขายหน้าแย่

พอคิดถึงตรงนี้ เสี่ยวหมี่โต้วก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง

แต่ถึงอย่างนั้นท่าทางของเขาเมื่อครู่นี้ก็ยังถูกเย่โม่เซินเห็นเข้าอยู่ดี

เย่โม่เซินเองก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะร้องไห้เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของตัวเอง หัวใจก็เลยรู้สึกเหมือนถูกมือใหญ่บีบรัดอย่างแรง

เขายื่นมือออกไป จับแขนของเสี่ยวหมี่โต้ว แล้วดึงเขาขึ้นมา

ถึงแม้เสี่ยวหมี่โต้วจะสูงขึ้นมากแล้ว สูงจนตอนนี้หานมู่จื่ออุ้มเขาไม่ไหวแล้ว แต่สำหรับเย่โม่เซิน จะหิ้วหรือจะอุ้มเขาก็ยังเป็นเรื่องที่ง่ายดายมากอยู่ดี

ดังนั้นพอเสี่ยวหมี่โต้วถูกเย่โม่เซินหิ้วขึ้นมาอุ้มไว้บนอกนั้น สีหน้าของเสี่ยวหมี่โต้วก็เปลี่ยนไปทันที

“แด๊ดดี้บ้า เจ้าบ้า รีบปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ เสี่ยวหมี่โต้วไม่ต้องการให้อุ้ม รีบปล่อยผมเดี๋ยวนี้！”

ที่นี่คือหน้าประตูโรงเรียน อีกเดี๋ยวคนก็จะผ่านไปมา แด๊ดดี้อุ้มเขาไว้แบบนี้ ถ้าเดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้าจะทำอย่างไร

เสี่ยวหมี่โต้วไม่อยากให้ตัวเองเป็นเด็กที่ต้องการให้แด๊ดดี้อุ้มในสายตาคนอื่น

ดังนั้นเขาก็เลยขัดขืนไม่หยุด แต่ว่าเย่โม่เซินแรงเยอะมาก พอเขาขัดขืนรุนแรงเย่โม่เซินก็เลยตีก้นเขาหนึ่งที

“จะโวยวายทำไม ฉันเป็นพ่อนาย ถูกพ่ออุ้มหน่อยจะเป็นไรไป”

เสี่ยวหมี่โต้วถูกเขาตีก้นไปทีหนึ่ง ก็เลยหยุดขัดขืนทันที ร่างกายอยู่ในท่าแข็งทื่อ แต่หน้ากลับแดงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ขาย ขายขี้หน้า！”

“ขายหน้า ? มีอะไรให้น่าขายหน้ากัน” เย่โม่เซินพูดอย่างไม่แยแส “นายยังอายุน้อยแค่นี้ ตัวก็สูงแค่นี้ ถูกพ่ออุ้มนิดหน่อยนายก็ขายหน้าแล้วเหรอ”

ถึงแม้เสี่ยวหมี่โต้วจะไม่ได้ขัดขืน แต่ว่าหน้ากลับแดงมาก

พอเห็นเขาทำหน้าโกรธ เย่โม่เซินก็เม้มริมฝีปากบาง ถอนหายใจทีหนึ่งจากนั้นก็ปล่อยเขาลง แล้วนั่งลงตรงหน้าเขา “งั้นพวกเรามาคุยกันแบบนี้ โอเคไหม ?”

เสี่ยวหมี่โต้วยังคงไม่พูดจา

“เรื่องก่อนหน้านี้ แด๊ดดี้เป็นคนผิดเอง แด๊ดดี้ไม่ได้มีส่วนร่วมในอดีตของลูกกับหม่ามี๊ แต่กลับจะไปแย่งตัวของหม่ามี๊ลูก เป็นความผิดของหม่ามี๊เอง ตอนนี้แด๊ดดี้สำนึกผิดแล้ว ลูกจะยกโทษให้แด๊ดดี้ได้ไหม”

ตอนที่พูดประโยคเหล่านี้ เดิมทีเย่โม่เซินคิดว่าตัวเองจะพูดออกมาอย่างยากลำบาก ถึงขั้นคิดว่าตัวเองอาจจะพูดไม่ออก

แต่ตอนที่เห็นเสี่ยวหมี่โต้วตาแดงก่ำนั้น เขาถึงได้เข้าใจ ว่าเขาเป็นพ่อคนคนหนึ่งแล้ว