ตอนที่ 1507
บทที่1507 กังวล
October 21, 2026
บทที่1507 กังวล
และแล้ว เธอก็เม้มปากของตัวเอง ไม่พูดไม่จา
“เป็นอะไรไป ?”
เห็นว่าเธอไม่พูดอะไรอยู่ครู่ใหญ่ เสี่ยวหมี่โต้วก็นึกว่าเธออารมณ์ไม่ดี ก็เลยถามเธอว่า “เป็นเพราะว่าเมื่อกี้พี่ชายว่าเธอ เธอก็เลยไม่พอใจเหรอ ?”
“ไม่ใช่” ถางหยวนหยวนส่ายหัวน้อยๆอย่างแรงเหมือนกลองป๋องแป๋ง แล้วจิ้มนิ้วชนกัน จากนั้นก็พูดเสียงเบาว่า “ที่จริงวันนี้หนูมาหาพี่ชาย ไม่ได้มากินอาหาร”
พอฟังถึงตรงนี้ เสี่ยวหมี่โต้วก็เข้าใจความหมายของเธอ
“ฉันรู้ แต่พี่ชายอยากเลี้ยงเธอ ไม่ใช่ว่าเธออยากกินเอง แบบนี้ได้ไหม”
อย่างไรถางหยวนหยวนก็ยังชอบอาหารรสเลิศ ตอนนี้ก็เริ่มน้ำลายไหลแล้ว เธอเงยหน้าขึ้น แก้มแดงระเรื่อ “งั้นวันนี้หนูอยากกินไอศกรีมได้ไหมคะ”
“ได้แน่นอนอยู่แล้ว”
“ขอบคุณค่ะพี่ชาย”
จากนั้นเสี่ยวหมี่โต้วก็พาถางหยวนหยวนไปกินไอศกรีม จนตอนกลางคืนคุณนายถางก็มารับถางหยวนหยวนกลับบ้าน
วันที่สองถางหยวนหยวนก็โวยวายจะมาอีก และช่วงวันเวลาหลังจากนั้น ถางหยวนหยวนก็พูดได้เลยว่าได้กลายเป็นลูกสาวของตระกูลเย่ไปครึ่งตัวแล้ว มาทุกวัน และสนิทกับคนในตระกูลเย่มากเป็นพิเศษ
ขนาดเย่โม่เซินเองก็ยังชอบเด็กคนนี้
แน่นอนว่าเหตุผลที่ชอบก็คือ เพราะว่าเธอคอยเกาะเสี่ยวหมี่โต้วแจเลย เสี่ยวหมี่โต้วก็ต้องคอยดูแลเธอ ช่วยเขาลดเรื่องยุ่งยากไปมากมาย
ถึงแม้จะพูดว่าครั้งก่อนสองสามีภรรยาคุยกันเรียบร้อยแล้ว แต่ว่าเย่โม่เซินก็ยังกลัวว่าหานมู่จื่อจะคิดมาก สุดท้ายก็เลยหาเวลาว่างเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์กับหานมู่จื่อ
“ตอนแรกฉันเป็นคนหามาก็จริง แต่ว่าหลังจากนั้นพวกเขาเข้ากันได้ดีมาก ไม่ได้เป็นเพราะฉันนะ”
หานมู่จื่อรู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร “ฉันก็ไม่ได้พูดว่ามีปัญหาอะไรนี่ คุณจะรีบแก้ตัวไปทำไมกัน”
“ฉันกลัวว่าถ้าฉันไม่พิสูจน์ให้แน่ชัด ถึงเวลาเธอจะมาโกรธฉันอีก”
พอคิดถึงท่าทางตอนที่หานมู่จื่อโกรธในคืนนั้น เย่โม่เซินก็รู้สึกกลัวมาก ทั้งสองคนผ่านเรื่องราวยากลำบากมามากมายแล้ว วันเวลาที่สงบสุขแบบนี้กว่าจะได้มานั้นไม่ง่ายเลย
เขาหวังว่าชีวิตนี้ทั้งสองสามีภรรยาจะไม่ต้องทะเลาะกันอีกตลอดไป
ถึงจะมี เขาก็จะยอมถอย และให้เธอเป็นฝ่ายชนะตลอดไป
“ไม่ได้โกรธจริงหรอก ถึงแม้บางครั้งจะโมโห แต่นั่นก็แค่ชั่วขณะเท่านั้น ตอนนี้เสี่ยวหมี่โต้วเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน วันนั้นฉันถามเขาแล้ว เขาบอกว่ายัยหนูอวบน่ารักมาก จะดูแลเธอให้เหมือนน้องสาวตัวเอง”
ตั้งแต่ที่เสี่ยวเหยียนมีลูกแล้ว หานชิงก็วิ่งไปกลับระหว่างบริษัทกับที่บ้านตลอด จนพักผ่อนไม่เพียงพอ ถึงแม้เสี่ยวเหยียนจะสงสารเขา แต่หานชิงกลับไม่รู้จักสงสารตัวเอง สุดท้ายก็ทำให้ตัวเองเหนื่อยจนได้
วันนี้ตอนประชุมสีหน้าเขาแย่มาก ซูจิ่วเห็นว่าสีหน้าเขาไม่ดี เลยเป็นฝ่ายเอ่ยถาม
“ประธานหานคะ สีหน้าคุณไม่ดีเลย จะให้ปิดการประชุมก่อนไหมคะ เดี๋ยวฉันพยุงคุณไปพักก่อน”
หานชิงส่ายหน้าเบาๆ “ไม่จำเป็น”
คนอื่นๆเองก็เริ่มเห็นว่าสีหน้าของหานชิงไม่ดี เลยทยอยเข้าไปถามไถ่
“ประธานหาน จะไม่ปิดการประชุมก่อนจริงๆเหรอครับ ประชุมจะมีเมื่อไหร่ก็ได้ ร่างกายสำคัญที่สุด”
“ใช่ครับประธานหาน สีหน้าคุณดูแย่มาก ยังไงก็ไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า ที่นี่ปล่อยให้พวกเราจัดการก็พอ ถ้าได้ผลออกมาแล้ว พวกเราจะไปรายงานให้ประธานหานเอง”
ทุกคนต่างก็มองหานชิงอย่างเป็นกังวล หานชิงกระแอมทีหนึ่ง ใช้มือป้องปากตัวเองไว้
“ไม่เป็นไร ประชุมต่อเถอะ”
เห็นว่าทุกคนยังคงจ้องเขาอยู่ หานชิงเลยทำได้แค่พูดว่า “ร่างกายของฉันเองฉันรู้ดีที่สุด ต่อได้”
รอจนประชุมเสร็จ หานชิงก็กลับไปที่ห้องทำงาน แล้วนั่งปิดตาพักผ่อนบนโซฟาครู่หนึ่ง
พักผ่อนไปเป็นเวลาราวๆหนึ่งชั่วโมง เขาก็เริ่มลุกขึ้นมาทำงานต่อ
ทำงานไปสักพัก เขาก็เริ่มรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเริ่มทับซ้อน หานชิงรู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ รู้สึกว่าวันนี้จะต้องเลิกงานก่อนเวลาแล้วไปโรงพยาบาลสักรอบ
ไม่อย่างนั้น เป็นแบบนี้ต่อไปถึงเวลานั้นเขาคงทำอะไรไม่ได้แน่