บทที่1514 ตั้งชื่อสองแฝด

บทที่1514 ตั้งชื่อสองแฝด

“อืม” เสี่ยวเหยียนพยักหน้าออกมาเล็กน้อย “พวกเราตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ลูกก็ให้พ่อแม่เลี้ยงแล้วกัน ยังมีเกี่ยวกับเรื่องการตั้งชื่อลูกอีก พวกเราทั้งสองคนตอนนี้ยังไม่ได้คิดชื่อกันเลย หานชิงเขาอยากถามความคิดของพ่อแม่น่ะ”

“ตั้งชื่อ?” หลัวหุ้ยเหม่ยกับพ่อจางมองกัน จากนั้นก็หันไปมองหานชิงอีกที

“การตั้งชื่อเรื่องนี้ก็ให้พวกแกดูกันเองเถอะ” พ่อจางเอ่ยเสียงทุ้มต่ำออกมา “อันที่จริงการตั้งชื่อให้ลูกมันก็จะต้องอยู่กับลูกไปทั้งชีวิต นับว่าเป็นเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งเลยทีเดียว พวกเราสองสามีภรรยาช่วยพวกแกเลี้ยงลูกได้ แต่ไม่สามารถตั้งชื่อไปอย่างเผด็จการได้หรอกนะ”

“พ่อ ไม่ได้หมายความว่าอย่างนี้ พวกเราแค่อยากให้พ่อกับแม่ร่วมกันปรึกษากันดูสักหน่อย”

หลัวหุ้ยเหม่ยพูดต่อออกมาทันที “แกเด็กคนนี้นี่ทำไมถึงไม่เข้าใจกันหา? ทำไมแกไม่ลองคิดดูว่าชื่อของแกทำไมถึงได้เรียกเป็นอย่างนี้? มันไม่ใช่เพราะฉันกับพ่อของแกตั้งชื่อไม่ค่อยเป็นกันหรือไง? ตอนนั้นตั้งมามั่วๆมาชื่อหนึ่ง ถ้าแกให้พวกเราตั้งชื่อให้ลูกทั้งสองคนของพวกแกล่ะก็ จะต้องเป็นเสี่ยวXเสี่ยวOอะไรพวกนั้นแน่”

ได้ยินอย่างนั้น มุมปากของเสี่ยวเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกออกมาเล็กน้อย

แต่ในเวลานี้เอง พ่อจางก็ได้กีดขวางหลัวหุ้ยเหม่ยไปด้วยความกระอักกระอ่วน

“อย่าพูดเสียเหมือนกับว่าพวกเราสองสามีภรรยาไม่มีความรู้อะไรอย่างนั้นสิ ถ้าเป็นชื่อล่ะก็นะ ให้พวกแกสองสามีภรรยาตั้งกันเองเถอะ”

ความจริงความรู้ของพ่อจางจะแย่ได้ยังไงกัน? ตอนนั้นเขาจบจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงเลยนะ เพียงแต่ความคิดของเขาไม่ได้อยู่ที่เรื่องตัวอักษรนี่เลย การตั้งชื่อก็เลยตั้งออกมาแบบง่ายๆไปโดยปริยาย

ถึงยังไงสำหรับเขาแล้ว ชื่อก็แค่โค้ตเนมอย่างหนึ่งเท่านั้น

ลูกสาวตัวเองอยากตั้งยังไงก็ตั้งอย่างนั้น แต่มาตอนนี้หลานทั้งสองคนนั้นไม่เหมือนกัน นี่เป็นลูกของหานชิงกับลูกสาวของเขา ก็ให้พวกเขาสองคนไปตั้งกันเองน่าจะดีกว่า

เสี่ยวเหยียนยังคิดอยากจะพูดอะไรออกไปอีกสักนิด ก็ได้ถูกหานชิงดึงมือเอาไว้อีกครั้ง

“ในเมื่อพ่อแม่พูดมาอย่างนี้แล้ว ชื่อก็ให้ฉันเป็นคนตั้งเองเถอะ”

ในยามค่ำคืนอันเงียบสงบ เสี่ยวเหยียนนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของสามีตัวเอง ดึงเสื้อเขาไปพลางถามออกไปพลาง

“คุณคิดได้หรือยังว่าจะตั้งชื่ออะไรให้กับเด็กทั้งสองคน?”

“เรื่องตั้งชื่อ ให้เป็นหน้าที่เธอ”

“หืม?” เสี่ยวเหยียนพอได้ยินอย่างนั้น ก็เกิดความสงสัยขึ้นมาทันที ทั้งๆที่ตอนกินข้าวกัน ความต้องการของหานชิงก็คือเขาอยากตั้งชื่อลูกเองนี่นา ทำไมตอนนี้ถึงมาให้เธอตั้งอีก?

“ลูกๆเป็นเด็กที่เธอคลอดมาอย่างยากลำบาก แน่นอนว่าเธอตั้งเองมันเหมาะที่สุดแล้ว เธออยากเรียกพวกเขาว่ายังไงก็ได้ทั้งนั้น”

หานชิงหยิกจมูกเธอเบาๆ

หลังจากคลอดลูก วันที่สงบสุขที่สุดของทั้งสองวันนึงเลย

ที่ผ่านมาตอนที่เด็กทั้งสองคนนอนด้วยกันในห้อง ตอนที่ทั้งสองคนคุยกันก็ต้องพยายามพูดเบาๆกัน เพราะกลัวว่าจะเสียงดังรบกวนจนปลุกพวกเขาขึ้นมา

ตอนนี้เด็กทั้งสองคนต่างก็ไม่ได้อยู่ในห้องด้วยแล้ว ดังนั้นแล้วตอนที่ทั้งสองคนคุยกันก็ไม่ต้องจงใจเบาเสียงลงแล้ว อีกทั้งรอบๆก็ยังเงียบสงบ มีเพียงพวกเขาทั้งสองคน

ความรู้สึกที่ไม่ได้เจอมานานพวกนั้นมันช่างน่าคิดถึงเลยจริงๆ

เสี่ยวเหยียนเตะขาของหานชิงเบาๆอยู่ในผ้าห่ม พูดเสียงเบาออกไป “นี่คุณไม่กลัวฉันแต่งมั่วๆเอาหรือไง ถึงตอนนั้นแล้วตั้งชื่อเด็กของตระกูลหานของพวกคุณไม่เพราะเอาหรอ?”

“ไม่เพราะก็ไม่เพราะสิ ใครใช้ให้พวกเขาเป็นลูกของพวกเราล่ะ?”

เสี่ยวเหยียนกะพริบตาปริบๆ ก็ยังเป็นเรื่องที่เพิ่งคิดมาสดๆเลยนี่

ตอนที่เธอกำลังครุ่นคิดชื่ออย่างหนักอยู่นั้น หานชิงเองก็ไม่ได้พูดขึ้นมาทำลายความคิดของเธอ เดิมทีหานชิงนึกว่าวันนี้จะได้มาสองชื่อแล้วเสียอีก

นึกไม่ถึงว่าผ่านไปหลายนาที ในอ้อมกอดกลับมีเสียงลมหายใจที่ทั้งต่อเนื่องและสม่ำเสมอของหญิงสาวดังออกมาแทน

หานชิงก้มลงมองด้านล่าง อย่างที่คิด เสี่ยวเหยียนได้หลับไปแล้ว ตอนเธอหลับมือทั้งสองข้างก็ยังจับคอเสื้อเขาเอาไว้แน่น ท่าทางเหมือนกับไม่ได้มีความรู้สึกปลอดภัยอะไรเลย

เอ๊ะ คิดชื่อก็ยังคิดจนหลับไปได้ ตกลงเธอตั้งใจคิดจริงๆ หรือว่าไม่ได้ตั้งใจคิดเลย?