บทที่1547 ให้ผมเก็บรักษาต่อ

บทที่1547ให้ผมเก็บรักษาต่อ

เสี่ยวหมี่โต้วลงมาชั้นล่างเหมือนปกติที่ผ่านมา หลังจากเขาเห็นเงาของถางหยวนหยวนปรากฏอยู่ที่ห้องรับแขก ก็ได้หยุดฝีเท้าลงมาครู่นึง จากนั้นทุกอย่างก็ปกติแล้ว

ต่อมาเขาได้เข้าไปในห้องครัว หลังทานข้าวเสร็จได้บอกกับหานมู่จื่อแล้วออกจากบ้านคนเดียว

วันนี้ต้องเข้าเรียน หานมู่จื่อนอกจากบอกให้เขาตั้งใจเรียนก็ไม่ได้พูดอย่างอื่นอีก

หลังเขาออกจากบ้าน หานมู่จื่อถึงพบว่าถางหยวนหยวนดูเศร้านิดหน่อย จึงได้ยื่นนิ้วชี้ออกมาจิ้มแก้มของถางหยวนหยวน:“เป็นอะไรคะ?”

ถางหยวนหยวนเงยหน้า ลืมตาโตกลมแบ๊วไว้ และมองเธอด้วยหน้าสงสาร:“พี่ชายเกลียดหยวนหยวนใช่มั้ยคะ?”

หานมู่จื่อฟังแล้วอึ้งเล็กน้อย จากนั้นก็ได้อธิบาย:“จะเกลียดหนูได้ยังไงคะ? เสี่ยวหยวนหยวนทำไมถึงคิดแบบนี้คะ พี่ชายไม่เกลียดหยวนหยวนหรอกค่ะ”

ถางหยวนหยวนก้มหน้าไว้ หน้าตาค่อนข้างท้อแท้

“เป็นเพราะว่าเมื่อกี๊พี่ชายไม่คุยกับหยวนหยวน ก็เลยทำให้เสี่ยวหยวนหยวนคิดฟุ้งซ่านเหรอคะ? หยวนหยวนวางใจนะ พี่ชายไม่ใช่คนที่ใจแคบขนาดนั้น พี่เขาแค่ไปเรียนหนังสือ เดี๋ยวรอหนูเข้าเรียนก็สามารถไปพร้อมกับพี่ชายแล้วนะ”

“จริงเหรอคะ?”

ถางหยวนหยวนเงยหน้าและถามด้วยความไม่แน่ใจ

“อืม จริงค่ะ เดี๋ยวพี่ชายกลับมาจะคุยกับหนูแน่นอน ถ้าเขาไม่คุยกับหนู เดี๋ยวน้าช่วยหนูจัดการเขา โอเคมั้ยคะ?”

หลังจากหานมู่จื่อพูดแบบนี้ เธอก็ไม่ได้บอกว่าโอเคหรือว่าไม่โอเค แค่กระพริบตามองเสี่ยวโต้วหย่าที่อยู่ข้างกาย

เวลาต่อจากนี้ ถางหยวนหยวนก็เฝ้ารอเสี่ยวหมี่โต้วเลิกเรียนกลับบ้าน

ความคิดของเด็กมักจะเรียบง่ายมาก ตอนที่ทะเลาะกับเพื่อนสนิทก็ง่ายที่จะคิดมาก จากนั้นก็มีแค่ความคิดเดียวคือคืนดีกัน

เพราะฉะนั้นตอนนี้เธอแค่ตั้งตารอให้พี่ชายกลับมาเร็วๆ เธออยากคืนดีกับพี่ชาย

เวลาทั้งวันได้ผ่านไปท่ามกลางการเฝ้ารอ

สุดท้ายถางหยวนหยวนรอจนหลับคาโซฟา เสี่ยวโต้วหยาเห็นเธอหลับ ก็ได้กอดแขนเธอไว้แล้วนอนลงข้างๆอย่างไม่มีหัวจิตหัวใจ

หลังหานมู่จื่อลงมาจากชั้นบนก็เห็นภาพนี้ เพราะเสี่ยวโต้วหยาพาดอยู่บนตัวของถางหยวนหยวน เธอได้แต่เอามือของเสี่ยวโต้วหยาออกก่อน จากนั้นอุ้มเธอขึ้นไปชั้นบน เดี๋ยวค่อยลงมาอุ้มถางหยวนหยวน

ตอนที่หานมู่จื่อเตรียมตัวลงมาอุ้มถางหยวนหยวน ทันใดนั้นก็เห็นรถรับส่งเสี่ยวหมี่โต้วกลับมาแล้ว คิดถึงความขัดแย้งระหว่างเด็กสองคนนี้ หานมู่จื่อตัดสินใจยังไม่ลงไปชั้นล่างในตอนนี้

ที่จริงความขัดแย้งระหว่างเด็กคลี่คลายง่ายที่สุด เพราะเด็กๆล้วนไร้เดียงสา อีกทั้งยังกล้าหาญ แต่คาดว่าถ้าเธออยู่ข้างกายเด็กสองคนคงจะเก้อเขิน เพราะฉะนั้นหานมู่จื่อจึงไม่ได้ลงไปชั้นล่างอีก

ถางหยวนหยวนฝันเห็นตัวเองกำลังกินไอศครีมช็อกโกแลตและสายไหมอยู่ เธออยู่ในห้องเจ้าหญิงที่เต็มไปด้วยของกิน มีกลิ่นหอมของอร่อยโชยอยู่ทั่วห้อง ถางหยวนหยวนกินอย่างเพลิดเพลิน กินอย่างไม่หยุด กินถึงสุดท้ายจู่ๆตรงหน้ามีเสียงดุของเสี่ยวหมี่โต้วโผล่มา

จากนั้นถางหยวนหยวนก็สะดุ้งตื่นเลย

หลังจากตื่นขึ้นมา ถางหยวนหยวนพบว่าบนโซฟามีเงาผอมสูงเพิ่มมาอีกเงา เธอเพิ่งตื่น ดังนั้นจึงเลยไม่ได้คิดมาก เพราะเธอรอมาทั้งวันแล้ว เพราะฉะนั้นปฏิกิริยาแรกที่เห็นเสี่ยวหมี่โต้วก็คือลุกขึ้นนั่งและเรียกเขาว่า:“พี่ชาย”

เสี่ยวหมี่โต้วได้ยินแล้วสันหลังแข็งทื่อ จากนั้นได้ค่อยๆหันไปมองเธอ

สักพัก ถึงพูดออกมาอย่างยากลำบากคำนึง:“อืม”