ตอนที่ 1559
บทที่1559 ฉันต้องการเขาแค่คนเดียว
October 21, 2026
บทที่1559 ฉันต้องการเขาแค่คนเดียว
“รักสะอาด ?” เวินจิ่งหรัวหัวเราะอย่างมั่นใจ “นั่นสำหรับผู้ชายอย่างพวกนาย ฉันเป็นผู้หญิงนะ สำหรับยี่ซูแล้วไม่เหมือนกันหรอก”
พอพูดจบ เวินจิ่งหรัวก็ถึงกับหัวเราะออกมา แล้วพูดโปรยเสน่ห์ว่า “อีกไม่กี่วันก็ถึงงานเลี้ยงวันเกิดฉันแล้ว พวกนายก็มากับเขาด้วยสิ”
จงฉู่เฟิงรู้สึกรังเกียจท่าทางแบบนี้ของเวินจิ่งหรัวมาก ทั้งๆที่เป็นเด็กสาวมหาลัย แต่กลับแต่งตัวล่อแหลม เหมือนผู้หญิงที่ออกมาจากสโมสรบางแห่งอย่างไรอย่างนั้น ไม่รู้ว่าสมองเธอทำมาจากอะไร แถมยังเป็นคางคกที่หลงผิดคิดอยากจะกินเนื้อหงส์ ถึงขั้นคิดอยากให้พี่ซูไปเป็นแฟนหนุ่มของเธอ！
ไม่รู้จักดูเลยว่าตัวเองเป็นสินค้าประเภทไหน จงฉู่เฟิงหัวเราะสองที “งานเลี้ยงวันเกิดคุณเหรอ กลิ่นเครื่องสำอางแรงเกินไป ผมกลัวไปแล้วจมูกอักเสบ ช่างมันเสียเถอะ”
พอประโยคนี้เข้าหูเวินจิ่งหรัวก็ฟังออกทันทีว่ากำลังเยาะเย้ยตัวเองอยู่ สีหน้าเลยเปลี่ยนไปทันที
“จงฉู่เฟิง ฉันรู้ว่านายปากเก่ง แต่ว่าคนที่ฉันไล่ตามไม่ใช่นาย นายมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้กับฉัน นายมีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่บ้างไหม”
“มีแน่นอน” จงฉู่เฟิงเยาะเย้ยเธออย่างไม่เกรงใจ “เธอไม่รู้เหรอว่าฉันจงฉู่เฟิงขึ้นชื่อเรื่องความเป็นมิตร สำหรับอัตราส่วนของเด็กผู้หญิงในโรงเรียนนี้ ทุกคนต่างก็รู้ว่าฉันจงฉู่เฟิงคนนี้เป็นเหมือนเครื่องปรับอากาศส่วนกลาง ฉันดีกับทุกคน ทำไมถึงได้ไม่ดีกับเธออยู่คนเดียว ในใจเธอรู้บ้างไหม ?”
พอได้ยินแบบนั้น เวินจิ่งหรัวก็ยิ้มออกมา “เหรอ ? คงไม่ใช่เพราะคนที่ฉันจีบคือยี่ซู ดังนั้นนายก็เลยหึงหรอกใช่ไหม แต่ว่านะจงฉู่เฟิง ทำไมนายไม่ลองส่องกระจกชะโงกดูเงาตัวเองบ้างล่ะ สภาพแบบนี้ของนาย จะไปเข้าตาฉันได้ยังไง”
“นายน้อยจำเป็นต้องเข้าตาเธอด้วยเหรอ ถ้ามีวันไหนที่ฉันเข้าตาเธอ งั้นฉันคงต้องไปทำศัลยกรรมทันที เพราะฉันรู้สึกว่าการที่ถูกเธอชอบ มันเหมือนการโดนดูถูกยังไงล่ะ”
“นาย！”
ปัง！
ประตูของหอพักถูกเปิดออก เงาของร่างสูงผอมเพรียวปรากฏขึ้นที่หน้าประตู
คำพูดหยุดลงทันที เวินจิ่งหรัวที่เดิมทีสีหน้าโกรธเกรี้ยว พอเห็นยู่ฉือยี่ซูเข้า สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปในทันที “ยี่ซู นายกลับมาแล้วเหรอ อีกไม่กี่วันก็วันเกิดฉันแล้ว ฉันอยากชวนนายไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดฉัน”
“ลงมา” น้ำเสียงของยู่ฉือยี่ซูเย็นยะเยือก ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องเธอเหมือนหินเหล็กเย็นเฉียบสองก้อน บรรยากาศที่แผ่ออกมารอบตัวทำให้คนไร้ทางต่อต้าน
เวินจิ่งหรัวทำหน้าหนา “คือว่า ฉันก็แค่......”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ยู่ฉือยี่ซูก็เดินมาทางเธอด้วยสีหน้าบึ้งตึง แล้วถึงผ้าห่มบนเตียงออกมาโยนใส่บนตัวของเวินจิ่งหรัว “ไสหัวออกไป”
น้ำเสียงอึมครึมของเขาแฝงไปด้วยความไม่พอใจ ราวกับกำลังสะกดกลั้นไฟโกรธของตัวเองไว้ หลังจากเธอดึงผ้าห่มออก ก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า “ยู่ฉือยี่ซู ฉันมาชวนนายไปงานเลี้ยงวันเกิดด้วยความหวังดีนะ แล้วท่าทีแบบนี้ของนายมันอะไรกัน”
“ท่าทีอะไร ?” ยู่ฉือยี่ซูหัวเราะเสียงเย็นออกมา “เชิญไปงานเลี้ยงวันเกิดอะไรต้องมานั่งเชิญอยู่ตรงนี้ เข้ามาในหอพักแล้วนั่งอยู่บนเตียงคนอื่นได้รับอนุญาตจากฉันแล้วหรือยัง ? ฉันไม่เคยทำร้ายผู้หญิงมาก่อน ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะทำลายกรณีที่สอง”
“นาย！” เวินจิ่งหรัวคิดไม่ถึงว่ายู่ฉือยี่ซูจะไม่ไว้หน้าเธอขนาดนี้ เลยยิ่งทำหน้าด้านหน้าทนแล้วนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ยอมขยับเขยื้อน “ฉันไม่ไป ทั้งๆที่คนเขาก็แค่หวังดีจะมาชวนนายไปงานเลี้ยงวันเกิดแท้ๆ นายไม่ไปก็ไม่ไปสิ ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย”
จงฉู่เฟิงที่อยู่ด้านข้างก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะมีความคิดที่อยากจะเข้าไปถีบผู้หญิงคนนี้ให้กระเด็น แต่ว่าสุดท้ายก็ถูกความเป็นสุภาพบุรุษห้ามเอาไว้ เพียงแค่เข้าไปดึงผ้าปูที่นอนทั้งหมดมาคลุมบนตัวของเวินจิ่งหรัวไว้ แล้วแบกเธอขึ้นมาทั้งอย่างนั้น
“จงฉู่เฟิง นายมันไอ้คนบ้านายจะทำอะไร ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้”
“หุบปาก ถ้ายังไม่อยากให้ฉันโยนเธอลงไปชั้นล่างละก็”
ในชื่อของจงฉู่เฟิงคนนี้มีคำว่า” เฟิง”อยู่ ซึ่งพ้องเสียงกับคำว่าคนบ้า ท่าทางของเขาก็เหมือนกันกับชื่อเขา บ้าจนน่ากลัว