บทที่1565 จุดประสงค์ชัดเจน

บทที่1565 จุดประสงค์ชัดเจน

คิดมาถึงตรงนี้ เธอก็หันไปมองเสี่ยวโต้วหยากับเมิ่งเข่อเฟย พวกเธอทั้งสองคนผอมกันมาก ตอนที่เดินร่างกับฝีเท้าก็เลยเบามาก ไม่เหมือนเธอ ที่ทั้งหนักแล้วยังน่าเกลียดอีก

เพียงแค่ชั่วแวบเดียว ในใจของถางหยวนหยวนก็เกิดความคิดเล็กๆที่จะลดความอ้วนขึ้นมา

ทุกคนผอมกันทั้งนั้น แต่มีแค่เธอที่อ้วนอย่างนี้

ถางหยวนหยวนที่ตรงไปตรงมา เงยหน้าขึ้นถามยู่ฉือยี่ซู

“พี่ชาย”

“หืม?”

ยู่ฉือยี่ซูนอกจากจะต้องถือกระเป๋าให้เธอแล้ว ยังต้องมาป้องกันไม่ให้จู่ๆเธอตกลงไปด้วยอีก ก็เลยวางมือลงไปบนแขนเล็ก แต่เพียงแค่แนบลงไปเบาๆ เพื่อป้องกันไม่ให้จู่ๆเธอก็ตกลงไป

ในตอนนี้ได้ยินเธอเรียกตัวเอง จึงก้มลงไปสบตากับเธอ

ดวงตาใสคู่นั้นของถางหยวนหยวนทั้งดำสนิทและทั้งเป็นประกาย “หยวนหยวนน่าเกลียดมากเลยใช่มั้ย?”

ได้ยินอย่างนั้น ยู่ฉือยี่ซูก็หรี่ตาลงเล็กน้อย “เป็นอะไรไป? ทำไมจู่ๆก็ถามคำถามนี้ออกมา?”

ถางหยวนหยวนกัดริมฝีปากตัวเองไปอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นก็ได้เอ่ยพูดออกมา “พี่ชาย ฉันอ้วนมากเลยใช่มั้ย?”

“ใครพูดกัน?” ในดวงตาของยู่ฉือยี่ซูมีความมืดครึ้มแวบผ่านออกมา ใบหน้าเยือกเย็นออกมาทันที “มีคนบอกว่าหยวนหยวนอ้วน?”

“เปล่าๆ”

ถางหยวนหยวนเห็นสีหน้าของพี่ชายเธอเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มออกมาทันที จึงรีบส่ายหน้าออกไป “ไม่มีใครว่าหยวนหยวนอ้วน เป็นหยวนหยวนเองที่คิดว่าตัวเองอ้วน เสี่ยวโต้วหยากับเฟยเฟย พวกเธอผอมกันมากเลย แต่หยวนหยวนกลับ...”

ได้ยินอย่างนั้น สายตาของยู่ฉือยี่ซูก็อ่อนลงหลายส่วน หัวเราะออกมาเบาๆ “ดูเหมือนว่าเธอจะโตขึ้นแล้วนะ เริ่มแคร์ภาพลักษณ์ภายนอกของตัวเองขึ้นมาแล้ว อ้วนนิดหน่อยแล้วยังไง? อ้วนสักหน่อยก็น่ารักนะ”

“จริงหรอ?” คำพูดตรงท่อนหลัง ได้ปัดเอาความทุกข์ใจของถางหยวนหยวนหายไปจนหมด “พี่ชายไม่ได้หลอกหยวนหยวนใช่มั้ย?”

“พี่เคยหลอกเธอเมื่อไหร่กัน?”

ริมฝีปากของยู่ฉือยี่ซูเผยรอยยิ้มจางๆออกมา เผยออกมาบนใบหน้าหล่อ ตรงจุดของถางหยวนหยวนนั้น ได้เห็นเข้ากับแสงสว่างที่เข้าปกคลุมร่างของเขาพอดี หน้าม้าที่ปรกลงมาสะท้อนเป็นเงาดำออกมา ทำให้โครงหน้าของเขาที่เดิมทีก็ดูล้ำลึกมากอยู่แล้วยิ่งดูเหมือนจริงมากขึ้น

ครั้งแรก ถางหยวนหยวนมองไปอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย คิดว่าพี่ชายหล่อมากเลย

เมื่อก่อนตอนม.ต้น เพื่อนร่วมชั้นของเธอหลายคนก็พูดกันทั้งนั้นว่าพี่ชายของเธอหล่อมาก ตอนนั้นถางหยวนหยวนยังไม่ได้มีความรู้สึกอะไร เพียงแค่ถามออกไปเพียงเท่านั้น “หล่อหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลยล่ะ?”

“เธอไม่รู้สึกอะไรเพราะว่าเธอเห็นหน้านี้มาตั้งแต่เด็กแล้วไง เห็นจนชินชาไปแล้ว เป็นความเบื่อหน่ายต่อความสวยความงามนี้ เธอก็เลยไม่รู้สึกอะไร แต่สำหรับพวกเราแล้ว พี่ชายของเธอนั้นหล่อจนน่าตกใจเลยล่ะอ้ากกก!”

ตอนนั้นถางหยวนหยวนไม่ได้สนใจผู้หญิงพวกนั้นเลย ถึงแม้ว่าพี่ชายจะหล่อแค่ไหน นั่นก็แค่หล่อ ไม่เห็นจะต้องตื่นเต้นกันขนาดนั้นเลยไม่ใช่หรือไง?

จวบจนถึงตอนนี้ ในทันใดนั้นเองถางหยวนหยวนก็เพิ่งจะรู้ซึ้งขึ้นมาว่าพี่ชายนั้นหล่อมากจริงๆ

สุดแสนจะบรรยายออกมาได้ ถางหยวนหยวนที่จากเดิมแก้มแดงระเรื่อออกมา ตอนนี้แม้แต่สีที่อยู่ตรงหูเองก็เปลี่ยนตามไปเช่นกัน

“หืม? ทำไมหน้าแดงเสียแล้ว?” ยู่ฉือยี่ซูหลังจากที่สังเกตได้ว่าใบหน้าของเธอได้แดงออกมาแล้วนั้น ก็หรี่ตายื่นมือออกไปแตะลงไปบนแก้มเธอเล็กน้อย พบว่ามันร้อนเสียจนลวกมือ จึงถามออกไป “ร้อนเกินไปใช่มั้ย?”

ถางหยวนหยวนร้อนที่ไหนกัน? ทั้งๆที่ความจริงแล้วเป็นเพราะรู้สึกเขินอายขึ้นมาตอนที่คิดเพ้อเจ้อเมื่อกี้นี้เท่านั้น แต่เธอกล้าพูดออกไปที่ไหนกัน เพราะถึงยังไงพูดคำพูดอย่างนี้ออกไปมันรู้สึกเหมือนจะดูน่าอับอายสุดๆไปเลยนี่นา? เธอก็เลยทำได้เพียงแค่พยักหน้าออกไปอย่างนั้น

“งั้นก็พักสักหน่อย?”

“ไม่ ไม่ต้อง” ถางหยวนหยวนส่ายหน้าไปมา แล้วยังฉุดดึงชายเสื้อของยู่ฉือยี่ซูเล็กน้อย “พี่ชายไม่ต้องหรอก พวกเราเดินไปถึงไหล่เขาก่อนแล้วค่อยพักกันเถอะ เราเพิ่งจะเดินออกมาได้ไม่นานเท่าไหร่เอง”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกัน?”