บทที่1567 ดูพระอาทิตย์ขึ้น

บทที่1567 ดูพระอาทิตย์ขึ้น

จงฉู่เฟิงทอดถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา

“เด็กคนนั้นวันทั้งวันในสายตานอกจากกินก็นอน ไม่อย่างนั้นก็เป็นพี่ชายของเธอ ทุกครั้งก็มองไม่เห็นฉันเลย แต่โชคดีที่ยี่ซูเห็นเธอเป็นน้องสาว ไม่อย่างนั้นแล้วฉันก็ยังกลัวเลยว่าทั้งสองคนจะคบกันขึ้นมา”

ได้ยินอย่างนั้น ภายในใจของเมิ่งเข่อเฟยก็กระตุกขึ้นมาเล็กน้อย

“เขาเห็นหยวนหยวนเป็นเพียงแค่น้องสาวหรอ?”

“นั่นมันก็แน่อยู่แล้ว โตมาด้วยกันไม่เห็นเป็นน้องสาวจะให้เป็นอะไรได้อีก? ยิ่งไปกว่านั้นยี่ซูก็ไม่ชอบเด็กเสียหน่อย เขาชอบสาวสวยที่เป็นผู้ใหญ่อย่างนั้น พวกแบบพี่สาวอะไรประเภทนั้นต่างหาก รู้ใช่มั้ยล่ะ?”

“พี่สาว?”

“ใช่ ผู้หญิงอย่างนั้นเด็ดมากเลย ผู้ชายหลายคนชอบอย่างนี้กันทั้งนั้น”

สายตาของเมิ่งเข่อเฟยมืดครึ้มลงหลายส่วน

“ไม่สิน้องเฟยเฟย ทำไมเธอถึงได้สนใจเรื่องของเขาขนาดนี้ หรือว่าเธอจะชอบยี่ซูงั้นหรอ?”

ได้ยินอย่างนั้น ใบหน้าของเมิ่งเข่อเฟยก็แดงออกมาทันที เอ่ยออกไปด้วยสายตาร้อนรน “พี่ฉู่เฟิง พี่อย่าพูดมั่วๆนะ ฉัน ฉันจะไป...”

“เอาล่ะ ไม่ต้องปฏิเสธแล้ว ถ้าไม่แล้วเธอจะร้อนรนอย่างนี้ไปทำไมกัน?”

“ฉัน ฉันร้อนรนที่ไหนกัน ฉันก็แค่คิดว่าพี่กำลังพูดจาเหลวไหลอยู่เท่านั้นเอง”

เมิ่งเข่อเฟยรีบแก้ต่างให้กับตัวเองไปอย่างร้อนรน แต่จงฉู่เฟิงกลับเอาแต่จ้องเธอ จากนั้นด้วยการจ้องมองมาของจงฉู่เฟิงก็ทำเอาเธอหน้าแดงออกมาไม่หยุด สุดท้ายก็ถือโอกาสนั้นรีบเดินมุ่งเข้าไปข้างหน้า

จงฉู่เฟิงก็ตามเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “อย่าอายไปเลย ยี่ซูเพอร์เฟคเสียขนาดนั้น ผู้หญิงที่ชอบเพิ่มมาสักคนก็ไม่ได้เยอะ ขาดเธอสักคนก็ไม่ได้น้อยลง เรื่องปกติจะตายไป”

ผู้หญิงที่ชอบเขาเยอะขนาดนั้นเลยหรอ? มันก็จริง คนที่เพอร์เฟคขนาดนั้น จะต้องมีคนมาจีบเขามากมายอยู่แล้ว

“เอาอย่างนี้มั้ย? ตอนที่เธออยู่โรงเรียนก็ช่วยฉันจับตาดูหยวนหยวนให้หน่อย? ได้ข่าวอะไรก็มาบอกฉัน? ฉันสามารถเอางานอดิเรกของยี่ซูมาบอกเธอได้นะ”

จงฉู่เฟิงอยากจะลองพูดคุยปรึกษากับเมิ่งเข่อเฟยสักหน่อย แต่เมิ่งเข่อเฟยก็นึกถึงหัวนอนปลายเท้าของตัวเองขึ้นมา แสงสว่างในดวงตาก็ได้หม่นลงอย่างรวดเร็ว

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉัน ฉันไม่ได้ชอบเขา”

“จริง?”

“พี่ฉู่เฟิง ต่อจากนี้ไปพี่อย่าพูดอย่างนี้อีกนะ สำหรับฉันแล้วเรื่องเรียนมันสำคัญกว่า ฉันไม่มีทางทำอะไรไปพร้อมๆกันได้หรอกนะ”

บ้านของเธอยากจนขนาดนั้น มีเพียงแค่ต้องตั้งใจเรียนให้ดี เธอถึงจะได้มีโอกาสที่จะเหนือกว่าคนอื่นได้ ไม่อย่างนั้นแล้วก็จะทำได้แค่เพียงยืนอยู่ในท่ออย่างนี้ไปตลอดชีวิต มองคนที่อยู่บนยอดพีระมิดพวกนั้นไป

“เฮ้อ จะว่าไปก็ถูกอยู่นะ สำหรับเธอตอนนี้ เรื่องเรียนมันสำคัญกว่าจริงๆนั่นแหละ งั้นเธอก็ตั้งใจเรียนไปก่อนเถอะ หลังจากนี้ถ้าวันไหนเธอเกิดความคิดพวกนั้นขึ้นมาแล้ว ก็ค่อยมาบอกพี่ฉู่เฟิง เพราะถึงยังไงคำพูดที่ฉันเพิ่งพูดออกไป มันจะมีผลตลอดไปนะ”

มีผลตลอดไป?

ได้ยินคำว่าตลอดไปคำนี้ ภายในใจของเมิ่งเข่อเฟยก็ตกตะลึงขึ้นมา จึงได้มองจงฉู่เฟิงไปอย่างจริงจัง

คิดอยู่เสมอว่าจงฉู่เฟิงดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่ดูไม่จริงจังเลยสักนิด เหมือนกับว่าคนที่เป็นอย่างนี้ ชอบคนคนหนึ่งแล้วจะชอบได้นานแค่ไหนกัน? ไม่แน่ว่าผ่านไปได้สักพักนึงก็คงจะเปลี่ยนไป

เมิ่งเข่อเฟยไม่ได้พูดอะไร ทุกคนก็ได้กลับไปพร้อมกัน

วันต่อมาทุกคนก็พากันไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกัน เพราะว่าพักกันอยู่ในวิลล่า ก็เลยไม่ต้องตื่นกันเช้ามาก นอนกันจนถึงเวลาประมาณหนึ่งแล้ว คนทั้งกลุ่มก็ได้ออกเดินทางกัน

ตอนที่เมิ่งเข่อเฟยออกมา ก็เห็นถางหยวนหยวนยืนเซไปเซมาอยู่กับที่ ขยี้ตาที่งัวเงียคู่นั้น เห็นได้ชัดว่าเพิ่งลุกขึ้นจากเตียง

เห็นท่าทางอย่างนั้นของเธอ เมิ่งเข่อเฟยก็กลัวว่าเธอจะล้มลง ทันทีที่คิดจะเดินเข้าไปประคองเธอ จู่ๆก็มีมือข้างหนึ่งเข้ามาดึงถางหยวนหยวนเอาไว้ ฝีเท้าของเธอจึงชะงักไป เพราะว่าคนที่เข้ามาดึงถางหยวนหยวนนั้นไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นยู่ฉือยี่ซูนั่นเอง

มีเขาดูแลถางหยวนหยวนแล้ว เมิ่งเข่อเฟยจึงไม่ได้เดินเข้าไปอีก