บทที่157 ไปกับฉันเถอะ

บทที่157 ไปกับฉันเถอะ

หลังจากที่ทั้งสองนั่งลงเสี่ยวเหยียนก็เปิดปากพูดทันที “เรื่องในห้องประชุมฉันได้ยินมาหมดแล้วนะ เฉียวเฉียวคุณสุดยอดไปเลย!”

เป็นครั้งแรกที่ได้เสี่ยวเหยียนพูดชมตัวเอง เสิ่นเฉียวรู้สึกผิดเล็กน้อย จากนั้นพูดด้วยความอึดอัดใจ “สุดยอดตรงไหน มันไม่มีอะไรหรอก”

“ฉันนึกว่าคุณจะโดนรังแกจนร้องไห้ขี้มูกโป่ง นึกไม่ถึงว่าคุณไปวันแรกก็โต้ตอบแล้วเอาคืนเลย อีกอย่างยังโต้ตอบได้อย่างสวยงามขนาดนี้ ตอนนี้หัวหน้าคนนั้นแล้วก็พวกคนเหล่านั้นที่อยากจะหัวเราะเยาะคุณคงจะบ้าตายแล้วล่ะ”

เสิ่นเฉียว “.....” เธอพูดด้วยความรู้สึกเป็นทุกข์ “ตอนนี้ในบริษัทมีคนมากมายอยากจะเห็นฉันหน้าแตก ถ้าคุณอยู่กับฉันละก็คุณอาจจะซวยไปด้วยก็ได้นะ”

เสี่ยวเหยียนพูดอย่างไม่ยี่หระ “ไม่เป็นอะไรหรอก ฉันอยู่แผนกบัญชีนะ ส่วนปู่ของฉันเป็นหัวหน้าแผนกบัญชี พวกเขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก”

เสิ่นเฉียว “มีแบบนี้ด้วยหรอ?”

“ใช่สิ คุณรู้รึเปล่าว่าเงินเดือนของคนทั้งบริษัทต้องจ่ายผ่านมือของฉันน่ะ~ฮ่าฮ่า”

เสิ่นเฉียวพอจะเริ่มเข้าใจ ที่แท้เสี่ยวเหยียนคือคนที่คุมปากท้องของทุกคน

“ถึงแม้ฉันจะไม่หักเงินของพวกเขาไปเรื่อย แต่ฉันสามารถค้างการชำระเงินเดือนให้กับพวกเขาได้~คุณรู้รึเปล่าว่าคนในเมืองส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นพวกใช้เงินชนเดือน ทุกเดือนต่างก็รอคอยวันที่เงินเดือนออก เพียงแค่ฉันใช้ความคิดเล็กน้อยแล้วยืดวันจ่ายเงินเดือนออกไปให้ล่าช้าสักวันสองวัน พวกเขาแต่ละคนก็จะร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้ว”

เสิ่นเฉียว “เก่งจังเลย”

“ดังนั้นจากนี้ไปฉันจะปกป้องคุณเอง ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก”

ทั้งสองทานอาหารกลางวันแล้ว เสิ่นเฉียวก็กลับมาที่ทำงานของตัวเอง คอมของเธอค่อนข้างจะเก่ามาก ดังนั้นเธอต้องเสียเวลาในการจัดการกับมันเล็กน้อย

เสิ่นเฉียวนั่งๆอยู่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง

เธอขมวดคิ้วแน่น จากนั้นหันหน้าไปมองเห็นสวี่เลี่ยวกำลังเดินเข้ามาหาตัวเอง ในมือของเขาถือกาแฟหนึ่งแก้ว เขาวางมันไว้ตรงหน้าของเสิ่นเฉียว “อันนั้น.....คุณชื่ออะไรนะ?”

สวี่เลี่ยวต้องการจะเรียกชื่อเธอแต่เขากลับพบว่าตัวเองไม่รู้จักชื่อของเธอ เพราะเธอโดนลดตำแหน่ง ตอนที่เธอมาก็ไม่ได้ผ่านขั้นตอนที่ถูกต้อง อยู่ๆบอกจะยัดเธอเข้ามาในแผนกก็ยัดมาเลย ดังนั้นจึงไม่มีไฟล์บันทึกใดใด

เสิ่นเฉียวจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นชา เธอไม่ได้ตอบคำถามของเขา เธอแค่เหลือบไปมองแก้วกาแฟหนึ่งที

“หัวหน้ามาหาฉันมีธุระอะไรมั้ย?”

หัวหน้าถูมือไปมา จากนั้นยิ้มแล้วพูด “คุณไม่บอกชื่อก็ไม่เป็นไร คุณพึ่งจะมาใหม่ งั้นฉันเรียกคุณว่าสาวน้อยละกัน”

เสิ่นเฉียว “…..” สาวน้อยมันเกี่ยวอะไรกับเธอที่พึ่งมาใหม่มั้ย?

“หัวหน้าเรียกฉันว่าเสี่ยวเสิ่นก็ได้ ”

เธอไม่อยากบอกชื่อของตัวเองกับคนที่อยู่ตรงหน้าผู้ซึ่งมีสายตาที่ดูไม่ประสงค์ดีคนนี้ อีกทั้งเป็นคนที่พยายามจะทำร้ายเธอในตอนเช้า

“เสี่ยวเสิ่น? เสี่ยวเสิ่นเพราะดีนะ!” สวี่เลี่ยวยิ้มแฉ่งแล้วเดินมาข้างหน้าหนึ่งก้าว จากนั้นชี้ไปที่แก้วกาแฟแก้วนั้น “ฉันตั้งใจเอามาให้คุณ รีบดื่มสิ”

เสิ่นเฉียว “หัวหน้า ตกลงคุณมาหาฉันมาธุระอะไรกันแน่?”

“ธุระไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก” สวี่เลี่ยวถูมือไปมา จากนั้นเดินเข้ามาใกล้เธออีกหลายก้าว สีหน้าของเสิ่นเฉียวเปลี่ยนไปทันที เธอรีบถอยไปด้านหลังหลายก้าวเพื่อรักษาระยะห่างกับเขา จากนั้นจ้องมองไปที่แววตาของเขาที่เต็มไปด้วยความน่ารังเกียจ อยู่ๆเสิ่นเฉียวก็เข้าใจอะไรบางอย่างทันที

เธอยืนอยู่กับที่ จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “อย่าเข้ามานะ!”

สวี่เลี่ยวโดนเธอพูดเช่นนี้ เขาจึงยืนอยู่กับที่ทันที แต่เขาไม่ได้รู้สึกโกรธ เพียงแต่สายตาของเขายังคงจ้องมองไปที่แขนขาวๆและลำคอที่เรียวสวยของเธอไม่หยุด เขาหรี่ตามอง

“จริงๆแล้ว เสี่ยวเสิ่นคุณโดนลดตำแหน่งแล้วย้ายเข้ามา อีกอย่างก่อนหน้านี้คุณอยู่ในบริษัทก็เจออะไรแย่ๆมาไม่น้อยสินะ? ทุกคนล้วนแต่อยากเห็นคุณหน้าแตกหรืออยากทำร้ายคุณ คุณรู้จักเฉียงเวยที่อยู่แผนกการออกแบบใช่มั้ย? ก่อนที่คุณจะมาเธอขอให้ฉันดูแลคุณดีดี คุณเข้าใจความหมายของฉันสินะ?”

เสิ่นเฉียวไม่พูดอะไร

สวี่เลี่ยวพูดต่อ “แต่ฉันรู้สึกว่าการกระทำของพวกเธอเช่นนี้มันไม่ถูกต้องเลยจริงๆ จะทำร้ายผู้หญิงที่น่ารักขนาดนี้อย่างคุณได้ยังไงกัน? ก็เป็นเพราะว่าพวกเธอชอบท่านประธานเย่แต่ไม่อาจจะเอื้อมมือไปถึงได้ แต่คุณกลับมีโอกาสเข้าใกล้เขาใช่มั้ย? มันช่างไม่ควรจริงๆ”

คำพูดนี้ทำให้เสิ่นเฉียวเริ่มขมวดคิ้ว “ตกลงคุณอยากจะพูดอะไรกันแน่?”

“ฉันก็แค่อยากจะปกป้องคุณ คำพูดที่เฉียงเวยบอกกับฉัน ฉันก็ไม่ฟังเลย เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนเช้าก็เป็นสิ่งที่เกิดเหนือความคาดหมาย แต่เสี่ยวเสิ่น ฉันรับรองกับคุณได้ว่าต่อจากนี้มันจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก”