บทที่1587 ดอกไม้ไฟ

บทที่1587 ดอกไม้ไฟ

ได้ยินว่าจงฉู่เฟิงจะไปด้วย ถางหยวนหยวนก็ไม่แปลกใจอะไร เพราะยังไงพี่ชายกับเขาก็เล่นด้วยกันตลอด ทั้งสองดูจะสนิทกันมาก

หลายปีมานี้ ถางหยวนหยวนก็ชินกับการออกไปเที่ยวกับทั้งสองแล้ว

“ลูกสาวบ้านน้า? เมื่อก่อนทำไมไม่เคยได้ยินพี่ฉู่เฟิงพูดถึงเลยล่ะ?” ถางหยวนหยวนสงสัย

“อืม ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวเจอเขาแล้วก็ถามดูแล้วกัน”

“ค่ะ”

ประมาณยี่สิบนาทีได้ก็มาถึงบ้านจงฉู่เฟิง ไม่ใกล้ก็เหมือนจงชู้เฟิงกับผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ริมถนน

“นั่นก็คือลูกพี่ลูกน้องของพี่ฉู่เฟิงสินะ?”

ฤดูหนาวแบบนี้ เธอยังใส่กระโปรงสั้นอีก สวมรองเท้าส้นสูง บนตัวยังคลุมด้วยเสื้อหนังอีก ผมยังย้อมเป็นสีแดงด้วยนะ

พอขับเข้าไปใกล้แล้ว ถางหยวนหยวนสังเกตเห็นว่าเธอแต่งหน้า และสีของลิปยังสวยมากอีกด้วย เหมือนกับสีบ๊วยเลย ตุ้มหูใหญ่ดึงดูดความสนใจถางหยวนหยวนอยู่มาก

ที่สำคัญคือ เธอผอมมาก

ถางหยวนหยวนมองด้วยสายตาที่อิจฉา

“น้องหยวน!”

จงฉู่เฟิงเห็นเธอก็รีบเข้ามาทักทายเธอทันที ในตอนที่กระจกรถลดลง เรื่องแรกที่จงฉู่เฟิงทำก็คือดึงหมวกเธอออก

“นี่ วันนี้น้องหยวนทำไมแต่งตัวเหมือนหนูน้อยหมวกแดงเลยล่ะ?”

ถางหยวนหยวนเม้มปาก และพูดเสียงเบาว่า: “แม่ฉันซื้อเป็นของขวัญปีใหม่ให้เลยนะ”

“ไม่เลวเลย น้าถางเลือกเก่งจริงๆ”

“จงฉู่เฟิง นายไม่คิดจะแนะนำฉันเลยหรือไง?”

ด้านหลังจงฉู่เฟิงมีเสียงผู้หญิงดังขึ้นอย่างไม่พอใจ

จงฉู่เฟิงหันกลับไป “ลูกสาวน้าฉัน อานเชี่ยน”

อานเชี่ยนยิ้มโบกมือทักทายถางหยวนหยวน: “สวัสดี ฉันชื่ออานเชี่ยน เป็นลูกสาวของน้าจงฉู่เฟิง”

“หยาบคาย ใครใช่ให้เธอเรียกชื่อจริงฉัน? เรียกพี่สิ!”

อานเชี่ยนขี้เกียจสนใจเขา

ถางหยวนหยวนทักทายเธอกลับ

“อานเชี่ยนสวัสดี ฉันชื่อหยวนหยวนนะ”

อานเชี่ยนยิ้มอย่างมีมารยาท และต่อมาสายตาก็มองไปที่คนขับยู่ฉือยี่ซู สายตามีแสงสว่างเปล่งประกายขึ้น

“พี่ซูสวัสดีค่ะ ฉันชื่ออานเชี่ยน”

เธอดูจะกระตือรือร้นมาก แต่ยู่ฉือยี่ซูเหมือนกับน้ำแข็ง พยักหน้าด้วยสีหน้าไร้อาการใดๆ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ขึ้นรถเถอะ”

“ได้”

จงฉู่เฟิงดึงอานเชี่ยนขึ้นรถ

เพราะขับไปเอง ดังนั้นผู้ชายสองคนนั่งข้างหน้า สลับกันขับรถ คนอื่นก็พักผ่อนได้

ตอนนี้ก็ดึกแล้ว เพราะเป็นปีใหม่ ดังนั้นบนถนนก็เลยดูคึกคักกว่าปกติ

ตอนแรกถางหยวนหยวนยังมองพลุดอกไม้ไฟด้านนอกหน้าต่างอยู่ ดูตื่นเต้นมาก และยังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปลงโซเชียลอีก

อานเชี่ยนที่นั่งข้างเธอเห็นแล้ว ก็อดไม่ได้ถามเธอว่า: “เมื่อก่อนเธอไม่เคยเห็นพลุดอกไม้ไฟเหรอ?”

“ไม่นะ” ถางหยวนหยวนส่ายหน้า: “ที่จริงฉันได้เห็นทุกปีเลย แต่พลุดอกไม้ไฟปีนี้ไม่เหมือนกันไง”

“ไม่เหมือนกันยังไง?” อานเชี่ยนไม่เข้าใจ มองออกไปด้านนอกและพูดว่า: “พลุก็เหมือนกันหมดนี่ ไม่มีอะไรน่าดูหรอก น่าเบื่อจริงๆ”

ถางหยวนหยวนเห็นเธอไม่ชอบ ก็ไม่โต้แย้งกับเธออีก ตัวเองก็ถ่ายรูปอย่างมีความสุขต่อไป

อานเชี่ยนเห็นท่าทางของเธอ รู้สึกว่าเธอเหมือนกับคนโง่ แต่เพราะออกมาด้วยกัน เธอก็ไม่ได้พูดออกไปตรงๆ

ตลอดทางถางหยวนหยวนดูตื่นเต้นมาก เห็นของอะไรก็ตื่นเต้นเหมือนกับเด็ก แปลกใจและตื่นเต้นกับสิ่งของที่เห็นทุกอย่าง

จงฉู่เฟิงมองเธอจากกระจกมองหลังตลอดเวลา สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู ยิ่งไปกว่านั้นทุกครั้งที่ถางหยวนหยวนร้องออกมา เขาก็อดไม่ได้พูดกับเธอ

อานเชี่ยนที่นั่งข้างๆก็รู้สึกรำคาญ ก็หยิบเอาหูฟังอุดหูไว้ จากนั้นก็เปิดเพลงเสียงดัง