ตอนที่ 1604
บทที่1604 มันจะต้องมีสักเหตุผลนึงสิ
October 21, 2026
บทที่1604 มันจะต้องมีสักเหตุผลนึงสิ
คำพูดของเมิ่งเข่อเฟยได้ทำให้ถางหยวนหยวนตกอยู่ในความเงียบไปในทันที
“ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง เธออย่าใส่ใจไปเลย”
เมิ่งเข่อเฟยรีบกู้สถานการณ์ออกมาทันที เอ่ยพร้อมหัวเราะออกไปเบาๆ “ยังไงซะก็เดินตามหัวใจของเธอน่ะถูกแล้ว ไม่ว่าจะเพื่อใคร ตัดสินใจยังไง แค่ไม่ทำร้ายตัวเองก็พอแล้ว”
“ก็ยังคงเป็นเฟยเฟยที่ดีกับฉัน”
ถางหยวนหยวนกอดแขนของเมิ่งเข่อเฟยเอาไว้อย่างวางใจ “งั้นต่อจากนี้ไปพวกเราก็มาพยายามกันเถอะ เธอตั้งใจเรียนให้ดี ฉันก็จะตั้งใจลดน้ำหนัก”
จากนั้นหลังจากที่จางเสี่ยวลู่กับหยวนเย่าหันมา พบว่าถางหยวนหยวนผอมลงบ้างแล้ว ก็แปลกใจออกมาเล็กน้อย ตอนที่ถามออกไป ถางหยวนหยวนเองก็ไม่ได้กั๊กอะไร เพียงเอ่ยออกไปอย่างเขินๆ “ฉันคิดว่าฉันอ้วนเกินไปแล้ว ก็เลยอยากลดน้ำหนักลงสักหน่อย”
หยวนเย่าหันกับจางเสี่ยวลู่สบตากัน ทั้งสองคนต่างฝ่ายต่างก็เห็นถึงอารมณ์ที่เหมือนกันในแววตาของอีกฝ่าย
ในที่สุดเด็กคนนี้ก็รู้ตัวว่าตัวเองอ้วนสักที พวกเธอก็ยังคิดอยู่เลยว่าเธอจะเป็นอย่างนี้ต่อไปอีก นึกไม่ถึงว่าจะมีวันที่จะลดความอ้วนได้
แต่ภายนอกกลับยังคงเอ่ยปลอบถางหยวนหยวนออกไปด้วยรอยยิ้ม
“เธออ้วนที่ไหนกันน่ะ ฉันคิดว่าหุ่นเธอกำลังดีเลยนะ ลดความอ้วนอะไรพวกนั้นมันก็ไม่ได้ดีกับร่างกายมั้ยล่ะ เธออย่าลดเลยดีกว่า”
“ใช่ๆ อีกอย่างเธอดูเนื้ออวบๆน่ารักของเธอสิ ถ้าลดลงไป จะไม่น่ารักเอานะ”
ทั้งสองคนแสร้งอวยถางหยวนหยวนกันออกมา
ก่อนหน้านี้คำพูดพวกนี้ไม่เคยพูดมาก่อนเลย
“จริงเหรอ?” ถางหยวนหยวนถามออกไปด้วยอาการเขินหน้าแดง
“แน่นอนสิ เธอดูผู้หญิงในโรงเรียนสิ มีคนไหนบ้างที่น่ารักไปกว่าเธอ?”
“พวกเราคิดว่าเธอน่ารักจริงๆนะ ดังนั้นแล้วถ้าลดความอ้วนมันลำบากนัก ก็อย่าไปลดเลย”
ไม่ ไม่ได้ ถางหยวนหยวนโคลงศีรษะออกไป น่ารักมันไม่มีประโยชน์อะไร เธอจะต้องผอมลง เพราะถึงยังไงก็ยังมีบางคนที่คิดว่าเธออ้วนเกินไป น่าเกลียดมากอยู่
เธอไม่รู้ว่าพี่ชายจะคิดอย่างนี้หรือเปล่า แต่เธออยากสมบูรณ์แบบขึ้นอีกสักหน่อย
“สรุปแล้วฉันจะพยายามลดความอ้วนนั่นแหละ”
จากนั้นหอพักของทั้งสี่คน ถางหยวนหยวนก็เป็นคนที่ตื่นเช้าสุด เมิ่งเข่อเฟยถึงแม้ว่าจะไปห้องสมุด ก็ต้องรอเวลากว่าจะไปได้ ทุกครั้งตอนที่เธอตื่น ก็ไม่เห็นถางหยวนหยวนที่นอนอยู่ชั้นล่างของเธอแม้แต่เงาแล้ว
จนตอนที่พวกเธอล้างหน้าแปรงฟันกันเสร็จ ถางหยวนหยวนก็ได้กลับมาด้วยสภาพเหงื่อเต็มตัวเสียแล้ว หลังจากนั้นก็เหนื่อยจนดื่มน้ำไปหลายแก้ว แล้วเข้าห้องอาบน้ำไปอีกที
จางเสี่ยวลู่กับหยวนเย่าหันต่างก็มีสีหน้าเหยียดหยามกันออกมา
“ยัยอ้วนนี่คงจะไม่ได้คิดว่าตัวเองจะลดลงได้หรอกมั้ง?”
“เป็นไปไม่ได้ อย่างมากหล่อนก็คงจะทนไปได้อีกไม่กี่วัน ปกติก็กินจนเป็นนิสัยไปแล้ว คิดจะเลิกก็เลิกกันได้ที่ไหนกัน? รอดูไปเถอะ”
พูดจบ ทั้งสองคนก็สบสายตาเข้ากับเมิ่งเข่อเฟยพอดี แต่พวกเธอรู้ว่าเมิ่งเข่อเฟยจะไม่ปากโป้ง ก็เลยไม่ได้กลัวอะไรเธอ จึงทำเพียงแค่มองดูถูกเธอแล้วออกจากหอไป
เมิ่งเข่อเฟยจัดเก็บข้าวของของตัวเอง จากนั้นก็ไปเคาะประตูห้องน้ำ
“หยวนหยวน ฉันลงไปก่อนนะ เธออย่าสายล่ะ”
“โอเค”
หลังจากนั้นอีกหลายวัน ถางหยวนหยวนตื่นเช้าทุกวัน ออกไปวิ่งที่สนาม ฟ้ายังไม่ทันสว่างเธอก็เริ่มวิ่งแล้ว วิ่งจนฟ้าสว่างจ้าออกมา