บทที่1607 ไปหาพี่ชาย

บทที่1607 ไปหาพี่ชาย

ตอนที่ถางหยวนหยวนอาบน้ำแปรงฟันนั้นเองก็ได้ยินจางเสี่ยวลู่ที่อยู่ข้างนอกถามออกมาอย่างนั้น การกระทำในมือก็ชะงักไปเล็กน้อย เพราะว่าเธอพบว่าตัวเองเหมือนจะไม่รู้เลยว่าพี่ชายชอบอะไร

เพราะว่าตอนที่อยู่ด้วยกัน ก็เป็นพี่ชายที่คอยตามเธอทั้งนั้น ส่วนเธอก็ได้รับการพะเน้าพะนออยู่ตลอด เรื่องอื่นก็ไม่ได้ไปสนใจเลย

หลังจากที่มีความคิดนี้ผุดขึ้นมา ถางหยวนหยวนก็คิดขึ้นมาอีกว่าตัวเองนี่มันเห็นแก่ตัวจริงๆเลย ต่อจากนี้ไปเธอจะให้ความสนใจกับความชอบของพี่ชายให้มากขึ้น

“ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่หรอกนะ”

เธอพูดเอื่อยๆออกไปคำนึง พูดออกไปตามตรง

“ไม่แน่ใจ? จะเป็นไปได้ยังไงกัน? พวกเธอโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กไม่ใช่หรือไง? คงจะรู้มาบ้างสักหน่อยมั้ยล่ะ?”

“ไม่แน่ใจจริงๆ” ถางหยวนหยวนส่ายหน้าปฏิเสธออกไป “พี่ชายเหมือนกับว่าจะไม่มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษ ไม่งั้นพวกเธอก็ลองเสิร์ชหากันดูสิ?”

“เอาเถอะ”

ตอนที่ถางหยวนหยวนอาบน้ำแปรงฟันเสร็จแล้วออกมา ไฟในห้องก็ได้ปิดลงไปหมดแล้ว เธอยิ่งไม่กล้าพูดออกไป ทำได้เพียงเบาฝีเท้าลง จากนั้นก็ปีนขึ้นเตียงไปอย่างระมัดระวัง

วันต่อมารอจนถึงตอนที่เธอตื่นขึ้นมา เมิ่งเข่อเฟยก็ได้ออกไปห้องสมุดอีกแล้ว ตอนเย็นตอนที่เธอกลับมาเมิ่งเข่อเฟยก็มักจะเข้านอนไปแล้วเสียทุกครั้ง

ถางหยวนหยวนอยากจะไปคุยกับเธอเอามากๆ แต่ก็ไม่มีโอกาสเลย

ส่วนจางเสี่ยวลู่กับหยวนเย่าหันก็ได้เตรียมของขวัญกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็เอาให้ถางหยวนหยวนไป

“หยวนหยวน นี่เป็นของขวัญที่ฉันกับเย่าหันตั้งใจเตรียมเอาไว้ให้พี่ชายของเธอ รบกวนให้เธอช่วยเอาให้พี่ชายของเธอแทนพวกเราด้วยนะ”

ของขวัญที่ทั้งสองคนเตรียมกันด้านนอกชิ้นนึงเป็นสีชมพูชิ้นนึงเป็นสีฟ้าอ่อน แล้วยังวาดหัวใจดวงใหญ่เอาไว้ดวงนึง แค่มองก็รู้ว่าเป็นของแทนใจ

“หยวนหยวน เธอคิดอะไรอยู่ล่ะ? รีบรับไปสิ”

จางเสี่ยวลู่เอากล่องของขวัญทั้งสองกล่องยัดเข้าไปในอ้อมแขนของถางหยวนหยวน “วันนี้จะต้องถึงมือของพี่ชายเธอนะ ขอร้องล่ะ”

“วันนี้?”

“ใช่สิ”

“งั้น งั้นก็ได้ ฉันจะลองดูแล้วกัน”

ถางหยวนหยวนหลังจากเลิกเรียนแล้ว ก็ได้หิ้วของขวัญขึ้นรถเมล์ไปโรงเรียนของยู่ฉือยี่ซู

โรงเรียนของพี่ชายความจริงแล้วไม่นับว่าห่างจากโรงเรียนของเธอเท่าไหร่นัก นั่งรถเมล์ไปก็สามารถไปถึงได้ เพียงแต่ว่าตอนนี้อากาศมันร้อนมาก ถางหยวนหยวนก็ตากแดดจนหน้าแดงไปหมด ตอนที่มาถึงหน้าโรงเรียนตำรวจแล้วนั้น หน้าประตูไม่มีใครเลยสักคนเดียว

คงเป็นเพราะห่างจากประตูใหญ่ค่อนข้างไกล เธอจึงคิดจะเดินตากลมไป แต่ก็อยากจะรอจนพี่ชายออกมาด้วย ก็เลยทำได้แค่เพียงต้องยืนอยู่ที่หน้าประตู มองทอดออกไปด้านใน

คงเป็นเพราะมองออกไปอยู่ประมาณ5-6นาทีได้ คุณลุงคนหนึ่งออกมาจากด้านในป้อมยาม กวักมือมาทางถางหยวนหยวน

“นังหนู ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวัน เธอมาทำอะไรที่นี่กันล่ะ?”

พักกลางวัน?

ถางหยวนหยวนมีอาการเขินอายออกมาเล็กน้อย “ขอโทษค่ะคุณลุง ฉันไม่รู้ ฉันมาหาพี่ชายของฉันน่ะค่ะ”

“พี่ชายของเธอ?”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเป็นฝ่ายถามเธอออกมาเอง “พี่ชายของเธอคือใคร ชื่ออะไร บางทีลุงอาจจะช่วยเธอลองถามดูได้”

“คุณลุง พี่ชายฉันชื่อยู่ฉือยี่ซู แต่ตอนนี้ถ้าเป็นช่วงพักกลางวันแล้วล่ะก็ งั้นฉันรอค่อยมาครั้งหน้าดีกว่า”

พูดจบ ถางหยวนหยวนผันร่างคิดจะเดินออกไป เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นสาวน้อยตากแดดจนหน้าแดงไปหมด ตอนที่ผันร่างออกไปเสื้อผ้าก็เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เห็นแล้วรู้สึกสงสารขึ้นมา จึงรีบเรียกเธอเอาไว้