บทที่1617 รู้สึกรังเกียจ

บทที่1617 รู้สึกรังเกียจ

เธอกัดปากแน่น รู้สึกเหมือนมีมีดมาทิ่มแทงหัวใจ

หันไปอย่างจะเดินออกไป สุดท้ายก็เห็นเมิ่งเข่อเฟยกลับมาพอดี ทั้งสองสบตากัน เมิ่งเข่อเฟยดูจะพยายามอดทนอยู่ คงจะได้ยินบทสนทนาของจางเสี่ยวลู่กับหยวนเย่าหันแล้วสินะ

ถางหยวนหยวนขยับปาก เดินไปตรงหน้าอยากจะพูดอะไร ก็ถูกเมิ่งเข่อเฟยดึงแขนวิ่งลงบันไดไป

ทั้งสองวิ่งมาหยุดลงตรงมุมที่ไม่มีไฟ เมิ่งเข่อเฟยหันหลังให้เธอ

“เฟยเฟย?”

ถางหยวนหยวนมองดูแผ่นหลังของเธอ อดไม่ได้เดินเข้าไปพิงหลังเธอ พูดอย่างเหนื่อยล้าว่า: “เธอจะเรียนเสร็จเมื่อไหร่กันนะ พวกเราไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานมาก คิดถึงเธอจังเฟยเฟย”

คำพูดออดอ้อนของเธอทำเอาเมิ่งเข่อเฟยใจสั่น ช่วงนี้เธอตั้งใจหลบหน้าถางหยวนหยวนตลอด ไม่ใช่เพราะเกลียดหรอก แต่เพราะอยู่กับเธอนานๆเข้า จางเสี่ยวลู่กับหยวนเย่าหันจะชอบกลั่นแกล้งเธอ และช่วงนี้แผลบนใบหน้าของเธอพึ่งจะหายดี

แต่นานเข้า เมิ่งเข่อเฟยรู้สึกตัวเองอิสระมาก ก็ไม่อยากอยู่กับถางหยวนหยวนอีก วันนี้ไม่คิดว่าถางหยวนหยวนจะกลับมาเช้า เธอไม่ได้ไปวิ่งงั้นเหรอ?

ทั้งสองเจอกันก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็กลัวว่าถางหยวนหยวนพูดแล้วทั้งสองคนนั้นจะได้ยิน ดังนั้นเธอกำลังจะพูด เมิ่งเข่อเฟยก็ดึงเธอวิ่งออกไปที่อื่นแทน

นึกถึงตรงนี้ เมิ่งเข่อเฟยผละตัวออกจากถางหยวนหยวน จากนั้นหันหน้าไป

“การเรียนของพวกเราอาจจะหนักขึ้นเรื่อยๆ ช่วงนี้หลังจากที่ฉันตั้งใจแล้วข้อที่ฉันไม่เข้าใจเมื่อก่อนก็ง่ายขึ้นมากเลยล่ะ แม่ฉันทำงานหนักมาก เธอหวังอยากให้ฉันสอบได้คะแนนดี ดังนั้นฉันจะหยุดไม่ได้”

พูดถึงตรงนี้ เมิ่งเข่อเฟยก็พูดกระอักกะอวม “ขอโทษด้วยนะ”

“เอ่อ ไม่เป็นไรหรอก” ถางหยวนหยวนส่ายหน้าเข้าใจ และพูดปลอบใจเมิ่งเข่อเฟยว่า: “น้าคงหวังดีกับเธอมาก งั้นเธอต้องสู้ๆนะ รอเธอสอบได้คะแนนดีๆ พวกเราไปกินข้าวด้วยกัน ฉันไม่รบกวนเธอหรอก”

“อืม เธอช่วงนี้ดีไหม?”

“ยังดี ดีมาก”

“งั้นก็ดี ฉันนึกได้ว่ามีของลืมไปในห้องสมุดน่ะ เธอกลับไปก่อนเลยนะ”

“อะไรนะ ลืมของไว้เหรอ? ฉันไปกับเธอไหม?”

“ไม่ต้องหรอก” เมิ่งเข่อเฟยปฏิเสธอย่างเร็ว และพูดว่า “ฉันไปคนเดียวดีกว่า”

ถางหยวนหยวนหุบยิ้ม “งั้น เธอระวังหน่อยนะ”

“อืม”

เมิ่งเข่อเฟยไปแล้ว ถางหยวนหยวนก็มองแผ่นหลังเธออยู่นาน มือแนบสองข้างตัว จับชายเสื้อตัวเองไว้แน่นและกัดปาก

ไม่รู้ว่าเธอรู้สึกผิดหรือเปล่า เธอรู้สึกว่าเฟยเฟยเหมือนจะพยายามหลบหน้าตัวเองอยู่ตลอดเวลา เธอทำอะไรผิดหรือเปล่านะ?

ไม่ ไม่สิ เฟยเฟยกับเธอรู้จักกันมาตั้งแต่เล็ก แม่เธอคาดหวังกับเธอไว้สูงมาก ดังนั้นเฟยเฟยอาจจะมีความกดดัน รอเธอสอบเสร็จแล้วค่อยว่ากันดีกว่า

นึกถึงตรงนี้ ถางหยวนหยวนก็เข้าใจทันที และยิ้มกว้างอีกครั้ง กลับหลังหันเดินกลับหอพักไป

เพราะกลัวว่าจะได้ยินคำพูดไม่ดีจากพวกนั้นอีก ดังนั้นถางหยวนหยวนตอนกลับไปตั้งใจทำเสียงดังให้คนด้านในได้ยิน และพอผลักประตูเข้าไปทั้งสองก็หยุดพูด ได้ยินเสียงก็หันไปมองเธอ

“หยวนหยวน?”

“หยวนหยวนกลับมาแล้วเหรอ ทำไมวันนี้กลับมาเช้าจัง เธอไม่ไปวิ่งเหรอ?”

ทั้งสองถามไถ่อย่างเป็นมิตร เหมือนไม่ได้พูดนินทาคนอื่นเมื่อกี้เลย ถางหยวนหยวนถึงรู้ว่า คนเสแสร้งได้ขนาดนี้เลยเหรอ ปลอมมากจริงๆ

นึกถึงตรงนี้ เธอไม่ได้ตอบ และเดินเข้าไปทันที

หยวนเย่าหันกับจางเสี่ยวลู่สบตากัน ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

นิสัยของถางหยวนหยวนไม่ใช่คนที่จะยิ้มให้กับคนที่ตัวเองไม่ชอบได้ ไม่สิ เธอทำไม่ได้ต่างหากล่ะ