ตอนที่ 1620
บทที่1620 เดาสิฉันเอาของขวัญอะไรให้เธอ
October 21, 2026
บทที่1620 เดาสิฉันเอาของขวัญอะไรให้เธอ
เมิ่งเข่อเฟยพยายามสงบสติอารมณ์ เธอจับมือถางหยวนหยวน “เธอก็อย่าทะเลาะกับพวกนั้นเลย พวกเขาสองคนแม้จะมีตระกูลที่ไม่เท่าเธอ แต่พวกเขาสองคนก็เหมือนคนบ้า บีบบังคับมากไปไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้บ้าง”
ได้ยินดังนี้ ถางหยวนหยวนขมวดคิ้ว “ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ว่าธาตุแท้ของพวกนั้น ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าพวกนั้นเป็นยังไง ยากมากที่ฉันจะไม่ทะเลาะกับพวกนั้น”
พูดมาก็ใช่ เมิ่งเข่อเฟยไม่รู้จะโน้มน้าวเธอยังไงแล้ว เพราะยังไงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ นิสัยของถางหยวนหยวนถ้าทนได้ละก็ สองฝ่ายคงไม่ทะเลาะกัน
เหตุผลเดียวกัน เมิ่งเข่อเฟยไม่อยากประจบพวกนั้น
ถ้าเธอเป็นคนเสแสร้ง ก่อนหน้านี้ก็คงไม่ถูกจางเสี่ยวลู่กับหยวนเย่าหันรังแก แต่ตอนนี้ทำไม่ได้แล้ว ดังนั้นถึงได้ถูกรังแกแบบนี้
เหตุผลเดียวกัน ถางหยวนหยวนคงมีความรู้สึกเดียวกับเธอ นึกถึงตรงนี้ เมิ่งเข่อเฟยก็พูดว่า: “งั้นก็ได้ ยังไงก็อย่าทะเลาะกันอีกล่ะ ความปลอดภัยสำคัญที่สุด”
“คำพูดนี้น่าจะเป็นฉันนะที่เป็นคนพูด เฟยเฟย หลังจากนี้ถ้าพวกนั้นมารังแกหรือข่มขู่เธออีก เธอต้องบอกกับฉันนะ”
“อืมๆ”
ผู้หญิงสองคนกลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอีกครั้ง กลับไปพร้อมกันตอนเย็นๆ วันที่สอง ถางหยวนหยวนเชิญพวกนักเรียนไปกินข้าวที่โรงแรม คนกลุ่มหนึ่งพอเข้าไปแล้วถึงรู้ว่าเป็นโรงแรมหกดาว นักเรียนมัธยมปลายกลุ่มหนึ่งแม้จะมีครอบครัวฐานะดี แต่ก็ไม่เคยเห็นเด็กผู้หญิงคนไหนเลี้ยงแบบนี้
ไปกินข้าวที่โรงแรมหกดาว ยังเป็นโรงแรมของบริษัทตระกูลถางนี้อีก พวกเขาตกใจกันมาก
ก่อนหน้านี้ยังมีคนคิดจะจีบถางหยวนหยวน แต่พอรู้พื้นเพตระกูลเธอแล้วก็ต้องตกใจจนถอยหลังกันหมด
แต่ถางหยวนหยวนก็มีเพื่อนเพิ่มอีกกลุ่มหนึ่ง ทุกวันตอนที่วิ่งออกกำลังกาย พวกเขาก็จะทักทายเธอเสมอ และให้กำลังใจเธอ
หลังจากนั้นครึ่งเดือน ถางหยวนหยวนก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข และเธอก็รู้สึกว่าน้ำหนักลดลงเรื่อยๆ แม้เธอจะไม่ได้ชั่งน้ำหนักนานแล้ว แต่ก็รู้สึกได้
ตั้งแต่วันนั้น เธอกับพี่ชายก็ไม่ได้ติดต่อกันนานแล้ว จงฉู่เฟิงจะแวะมาหาเธอที่โรงเรียนบ่อยครั้ง ส่งนมเปรี้ยวให้เธอ แต่ถางหยวนหยวนไม่อยากดื่ม
จากนั้นจงฉู่เฟิงก็ไม่ส่งนมเปรี้ยวให้เธออีก เปลี่ยนเป็นน้ำเปล่าแทน บางทีก็อาหารเสริมให้เธอแทน ส่งเสร็จก็รีบกลับไปทันที
ตอนแรกยังดี หลังจากนั้นก็มากขึ้นเรื่อยๆ กลุ่มผู้ชายในสนามบาสก็ต่างแซวถางหยวนหยวนกันยกใหญ่
“หยวนหยวน พี่ชายคนนั้นเป็นเพื่อนบ้านเธอเหรอ?”
“ไม่ใช่นะ”
“ไม่ใช่เพื่อนบ้านเธอ? แล้วเป็นใครล่ะ? รู้จักเธอได้ยังไง?”
“เขาเป็นเพื่อนของพี่ชายฉัน เพื่อนสนิทน่ะ”
“อ้อ เขาชอบเธอใช่ไหมล่ะ?”
ได้ยินดังนั้น ถางหยวนหยวนหน้าแดงระเรื่อ “พวกนายพูดบ้าอะไรกัน?”
“หยวนหยวน เพื่อนของพี่ชายเธอต้องชอบเธอแน่ ไม่งั้นใครจะมาส่งของให้ที่โรงเรียนทุกวันเลยล่ะ เธอคิดว่าเขาเป็นคนมีเมตตาหรือไง?”
“นั่นสิหยวนหยวน เธอไม่รู้เหรอว่าทุกครั้งที่เขามาก็นั่งตรงนั้น สายตามองแต่เธอไม่ห่างเลยล่ะ ฉันว่าเขาต้องชอบเธอแน่”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ” ถางหยวนหยวนได้ยินพวกเขาบอกว่าจงฉู่เฟิงชอบตัวเอง ก็รีบปัดมืออธิบาย: “พี่ฉู่เฟิงดีกับฉันมาตลอด ไม่ใช่อย่างที่พวกนายคิดนะ เขาแค่ดูแลฉันเหมือนน้องสาวเท่านั้น”
“ยังไม่สารภาพรักกับเธอเหรอ?”
ถางหยวนหยวนรีบส่ายหน้า: “ไม่นะ”
แต่ก็เคยแอบคิดไปด้านนั้น แต่ก็แค่คิดเท่านั้น จากนั้นเธอก็รีบสลัดความคิดแบบนี้ออกไป
เขาแค่ทำดีกับเธอเท่านั้น เธอกล้าคิดแบบนี้ได้ยังไงกัน
“งั้นก็แปลกแล้ว ยังไม่สารภาพรักกับเธอเลยงั้นเหรอ?”