บทที่1627 อร่อยจนร้องไห้

บทที่1627 อร่อยจนร้องไห้

คิดไปคิดมา ถางหยวนหยวนก็ตัดสินใจจะกลับก่อน

เธอแอบแฝงตัวไปกับกลุ่มคนที่ครึกครื้นด้านข้าง พวกเขายังไม่ทันรู้ตัว

ตอนที่เดินออกมาถึงนอกสวนสนุกนั้น จู่ๆ ถางหยวนหยวนก็รู้สึกอยากจะหัวเราะ ในใจเต็มไปด้วยความเศร้าที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เธอคิดไปเองว่าพี่จะชอบเธอ

เธอหลับตาลง หลังจากนั้นถางหยวนหยวนก็เปิดกระเป๋าสตางค์ออกอีกครั้ง หลังจากนั้นก็หยิบรูปใบนั้นออกมา พร้อมกับเอามาใส่ในกระเป๋าสตางค์ของตัวเองแทน

ถึงแม้จะบอกว่ามันเป็นรูปของครอบครัวของเขา เธอไม่มีสิทธิอะไรไปแตะ แต่ว่าในรูปนี้ก็ยังมีเธออยู่ด้วยนะ ดังนั้นเธอจะเอารูปนี้ไปก็คงไม่น่าจะมีเรื่องอะไรหรอกนะ?

เธออยากจะเป็นคนในครอบครัวของเขา แต่ไม่ใช่คนในครอบครัวแบบที่เขาคิดไว้

หลังจากที่ถางหยวนหยวนดึงรูปถ่ายออกไปแล้ว ก็รีบเดินก้าวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

เวินจิ่งหรัวอยู่ในสวนสนุกยืนกอดอกมองยู่ฉือยี่ซูที่ไม่ได้มองมาที่เธอด้วยซ้ำ

“คนที่ชวนฉันมาก็คือนาย และคนที่ไม่อยากจะคุยกับฉันตอนนี้ก็คือนายเหมือนกัน ยู่ฉือยี่ซู ถึงแม้ว่าฉันเวินจิ่งหรัวจะชอบนาย แต่ว่านายก็ไม่ควรจะย่ำยีฉันแบบนี้ไหม?

ยู่ฉือยี่ซูไม่ได้พูดอะไร

“ก่อนหน้านี้ฉันยังรู้สึกแปลกใจว่าทำไมจู่ๆ นายถึงชวนฉัน ยังไงทุกคนก็รู้ว่าฉันเวินจิ่งหรัวชอบนาย แต่ว่านายยู่ฉือยี่ซูไม่ได้ชอบฉัน”

“ตอนนี้……” เวินจิ่งหรัวมองไปยังทางหนึ่ง แล้วก็ยิ้มมุมปาก “ถือว่าฉันรู้แล้ว”

เธอพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมามาก “นายชอบน้องสาวของนายใช่ไหม? ”

คำเรียกนี้ทำให้ฉือยี่ซูขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่พอใจ “ไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ ”

“แน่นอนว่าฉันรู้ว่าพวกเธอไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ กัน พวกเธอก็เป็นแค่เพื่อนเล่นที่โตมาด้วยกัน เธอเรียกนายว่าพี่ชายมาตั้งแต่เด็กๆ นายนึกว่าเรื่องพวกนี้ฉันไม่รู้เหรอ?

ฉันชอบนาย ก็ย่อมรู้เรื่องเกี่ยวกับนายทั้งหมด รวมถึงเรื่องของถางหยวนหยวน ไม่ยังงั้นนายคิดว่าทำไมครั้งที่แล้วฉันถึงหาโรงเรียนของเธอเจอได้ล่ะ? ”

ยู่ฉือยี่ซู：“……”

“เมื่อกี้ฉันถามว่านายชอบเธอรึเปล่า นายไม่ได้ปฏิเสธ แต่กลับอธิบายว่าเธอไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ ของนาย”

คำพูดของเวินจิ่งหรัวนั้นแทงใจดำมาก

เขาไม่ได้ตอบ ปลายนิ้วที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของตัวเองนั้นสั่น อารมณ์ของเขาซับซ้อน

“ในเมื่อนายก็รู้สิ่งที่ตัวเองใส่ใจดีอยู่แล้ว ทำไมยังต้องลากฉันออกมาอีกล่ะ? ”

สายตาของเวินจิ่งหรัวที่มองไปที่เขานั้นดูผิดหวังเล็กน้อย “ก่อนที่จะมานั้น ฉันก็นึกว่าเรื่องที่ฉันทำไปนั้นในที่สุดมันก็ได้ผลแล้ว ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นแค่สิ่งที่ชั่วคราวเท่านั้น?

อุ้ยไม่ใช่สิ จะเรียกตัวเองว่าสิ่งที่ชั่วคราวก็ไม่ถูก ฉันไม่เคยมีตัวตนอยู่เลยด้วยซ้ำไป”

“ก็ได้”

เวินจิ่งหรัวยิ้ม “ถ้าเกิดว่าเป็นคนอื่น ฉันก็คงจะสงสัยว่าตาของนายมีปัญหาอะไรรึเปล่า แต่ว่าถ้าเกิดว่าเป็นถางหยวนหยวนนั้น ฉันก็ยอมรับอย่างเต็มหัวใจ ยังไงมิตรภาพของคนที่โตมาด้วยกัน มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ใครสามารถมาแทนได้”

ที่จริงแล้วพวกเพื่อนที่โตขึ้นมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก นอกจากอีกฝ่ายมีคุณสมบัติไม่ตรงตามเกณฑ์การคัดเลือกคู่ครอง โดยปกติแล้วก็จะชอบฝ่ายตรงข้าม ความรู้สึกมันจะลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ

แน่นอน ในการที่ชอบอีกฝ่ายหนึ่งนั้น ถ้าเกิดว่าไม่ได้มีความรู้สึกตั้งแต่แรกเริ่ม ก็จะไม่เป็นเช่นนั้น

เวินจิ่งหรัวความรู้สึกที่ยู่ฉือยี่ซูมีให้กับถางหยวนหยวนนั้นออก ทันใดนั้นก็รู้สึกโล่งใจ

หลังจากพูดความคิดของตัวเองเสร็จ เวินจิ่งหรัวก็มองไปที่ชิงช้าสวรรค์ที่แกว่งเสร็จตั้งนานแล้ว เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พูดว่า “นายกำลังกังวลว่าเด็กคนนี้ชอบนายจริงๆ รึเปล่า หรือว่ามันเป็นแค่ความรู้สึกพึ่งพาอาศัยเท่านั้น”

พอได้ยินดังนั้น ยู่ฉือยี่ซูก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน เป็นครั้งแรกที่เขาประเมินเวินจิ่งหรัวอย่างจริงจัง เพราะว่าเธอพูดตรงกับความคิดของเขาทุกอย่าง

“นั่นเป็นเหตุผลที่ออกมาในวันนี้งั้นเหรอ?

พูดตามตรง การที่นายใช้ฉันเป็นเครื่องมือแบบนี้ฉันรู้สึกแย่มาก แต่ว่าฉันจะปล่อยให้มันแล้วไปเพราะถือว่าฉันชอบนาย ถ้านายอยากจะรู้ว่าเธอแค่รู้สึกพึ่งพานายรึเปล่านั้นง่ายมากเลย ถ้าเกิดว่าสาวน้อยคนนี้ชอบนายมากจริงๆ ต่อให้นายจะคบกับคนอื่น เธอก็จะยังชอบนายต่อไป

ปีหนึ่งมั้ง หรือว่าสองปี ถ้าเกิดว่าเธอยังไม่หาแฟนล่ะก็ นายก็น่าจะรู้แล้วว่าผลมันคืออะไร”

“แน่นอน ถ้าเกิดว่าเธอมีแฟน แล้วก็มีชีวิตรักอย่างมีความสุขมากล่ะก็ นายก็ควรจะรู้ว่าควรจะทำตัวยังไง”

ก่อนที่จะไปนั้น เวินจิ่งหรัวก็คิดอะไรขึ้นได้ “เห็นแก่มิตรภาพฉันจะเตือนนายหน่อยแล้วกัน สาวน้อยของนายออกไปจากสวนสนุกนี้ตั้งแต่สิบนาทีที่แล้วๆ ”

“เธอพูดอะไร? ”