บทที่1660 เกินไป

บทที่1660 เกินไป

ยู่ฉือยี่ซูคิดในใจ ยัยเด็กคนนี้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นที่รักของทุกคนมากแค่ไหนใช่ไหม จงฉู่เฟิงแทบบ้าคลั่งเพราะเธอแล้วนะ

และเธอกลับยังกังวลทุกวันว่าต่อไปจะไม่มีใครรักตัวเอง

“ฉันไม่สน พี่พูดคำไหนคำนั้น ที่พี่พูดมาเมื่อกี้ฉันจะจำเอาไว้”

แม้รู้ว่าตัวเองทำแบบนี้ดูงี่เง่ามาก แต่ถางหยวนหยวนกลัวว่าถ้าตัวเองไม่ทำแบบนี้ ต่อไปก็จะไม่มีโอกาสอีก

ยู่ฉือยี่ซูชะงักเล็กน้อย เงียบไปนานมาก และดีดหน้าผากสาวน้อยดังเปาะ

“ไม่มีใครไม่รักเธอหรอก”

ตอนแรกดวงตาสาวน้อยเบิกกว้างเปล่งประกายอย่างกับดวงดาวบนฟากฟ้า พอได้ยินเขาพูดแบบนี้แล้วก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอยืนที่เดิมมองเขาอย่างน่าสงสาร

“พี่……ไม่ชอบหยวนหยวนเหรอ?”

ยู่ฉือยี่ซูพูดไม่ออก

“ทำไมพี่ชายไม่พูดอะไรแล้วล่ะ? ไม่ชอบเหรอ? คำขอที่หยวนหยวนพูดก่อนหน้านี้ มันเกินไปใช่ไหม? ถ้าหยวนหยวนไม่พูดคำขอนั้น ตอนนี้พี่ชายคงจะมีแฟนไปแล้วใช่ไหม?”

ยู่ฉือยี่ซู: “?”

เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ได้ล่ะ?

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอารมณ์สาวน้อยอ่อนไหวแบบนี้ เขายังไม่ได้พูดอะไรเลย ยังไม่ได้ปฏิเสธด้วยซ้ำ แต่เธอก็กลับเป็นแบบนี้เสียแล้ว

ถางหยวนหยวนคิดไปคิดมา รอบดวงตาแดงก่ำ กัดปากจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น

“ตอนนี้พี่ต้องคิดว่าฉันงี่เง่าแน่เลย ใช่ไหม?”

“ไม่ใช่นะ พี่จะคิดแบบนั้นได้ยังไงกัน?”

ยู่ฉือยี่ซูปวดหัวมาก เขาไม่รู้ว่าจะปลอบใจผู้หญิงที่ร้องไห้ยังไง แต่เห็นขอบตาที่แดงก่ำของเธอและพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมา ช่างน่าสงสารจริงๆ เขาจับมือเธอไว้และดึงมาตรงหน้าตัวเอง

“อย่าร้องไห้สิ พี่พูดผิดไปแล้ว”

เขาพยายามทำให้เธอดีขึ้น น้ำตาของถางหยวนหยวนก็ไหลลงมา อาบแก้มทั้งสองข้างอย่างหยุดไม่อยู่

เมื่อวานเธอกอดเอวตัวเองร้องไห้หนักขนาดนั้น ตอนนี้ก็ยิ่งหวั่นใจเข้าไปใหญ่ ก็เหมือนกับวิญญาณจะหลุดจากร่างเลย นานมากกว่าจะตั้งสติได้

วันนี้ก็เหมือนกัน เห็นเธอน้ำตาไหลก็ยิ่งหวั่นใจเข้าไปใหญ่

ถางหยวนหยวนร้องไห้สะอื้นจนตัวสั่น ที่จริงเธอไม่ได้อยากจะร้องไห้หรอก เธอคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้ว น่าจะโตได้แล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวพี่ชายจะว่าเอาได้ ในสายตาเขาเธอยังเป็นเด็กเสมอ

เธอน่าจะโตกว่านี้หน่อย แต่เมื่อกี้ได้ยินเขาพูดแบบนั้น ตอนที่บอกว่าไม่มีใครไม่รักเธอหรอก ถางหยวนหยวนรู้สึกเหมือนพี่ชายกำลังปฏิเสธตัวเองอยู่เลย

จากนั้นก็อดไม่ได้ปล่อยโฮออกมา ตอนนี้เธอรู้สึกตัวเองงี่เง่ามาก จึงพยายามหักห้ามใจและเช็ดน้ำตาตัวเอง

ยู่ฉือยี่ซูช่วยเธอเช็ดน้ำตา สุดท้ายยิ่งเช็ดยิ่งร้องหนักขึ้น ยู่ฉือยี่ซูจึงต้องยื่นสองมือไปจับใบหน้าเธอไว้ พูดเสียงเบาว่า: “ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ชอบเธอสักหน่อย และไม่ได้บอกว่าไม่เอาเธอด้วย ทำไมถึงร้องไห้แบบนี้ล่ะ? ถึงแม้จะลงโทษ ก็ต้องบอกเหตุผลดีๆใช่ไหม?”

ถางหยวนหยวนสะอึกสะอื้น อยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก

“พอแล้ว ไม่ร้องแล้วนะ” ยู่ฉือยี่ซูพูดปลอบใจอย่างเป็นห่วง: “ร้องไห้แบบนี้ ฉันไม่รู้แล้วว่าจะทำยังไง”

ได้ยินแบบนั้น ถางหยวนหยวนก็สูดน้ำมูก ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกไปชี้ใบหน้าตัวเอง

ยู่ฉือยี่ซูหรี่ตาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร

ถางหยวนหยวนเห็นเขาไม่ขยับ น้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง