บทที่170 ไม่ได้สนใจเธอ

บทที่170 ไม่ได้สนใจเธอ

เสิ่นเฉียวเคยได้ยินหานเส่โยวพูดถึงเรื่องของพี่ใหญ่ของเธอ ในคำพูดของเธอแสดงให้เห็นว่าพี่ใหญ่ของเธอเย็นชากับเธอมาก ชอบกังวลว่าเธอเป็นน้องคนสุดท้ายที่พี่จะนึกถึง ดังนั้นก็เลยไม่ได้รับความสำคัญ

ตอนนั้นเสิ่นเฉียวยังเคยปลอบหานเส่โยวอยู่เลย หลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหานเส่โยว เธออารมณ์ฉุนเฉียวง่ายอย่างแปลกประหลาด

ตอนนั้นหานชิงถามขึ้นมา ในฐานะที่เสิ่นเฉียวเป็นเพื่อนสนิทของหานเส่โยว ก็อยากจะพูดแทนเธอเป็นธรรมดา

ดวงตาของหานชิงลึกซึ้งขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้สนใจคำพูดของเธอ

ต่อมา เขาถามเธอ “ถ้ายังงั้นคุณก็รู้เรื่องของเธอทุกเรื่องเลยหรอ? เรื่องของคุณเธอก็รู้หมดเหมือนกัน? ”

ถึงแม้เสิ่นเฉียวจะไม่เข้าใจว่าคำถามนี้มันหมายความว่าอะไร แต่ก็พยักหน้า

เธอกับหานเส่โยวไม่ได้แบ่งเรื่องเธอกับฉันอยู่แล้ว

ในรถเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง หานชิงไม่ได้พูดอะไร เสิ่นเฉียวเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับฝ่ายตรงข้ามเหมือนกัน

เป็นแบบนี้ตลอดทั้งทางจนถึงที่หมาย ตอนที่รถจอดลงนั้น เสิ่นเฉียวมองออกไปด้านนอก แล้วก็กล่าวขอบคุณหานชิง “ ขอบคุณประธานหานนะคะที่ให้ฉันติดรถมาด้วย ฉันไปก่อนนะคะ”

หลังจากเสิ่นเฉียวพูดจบก็เปิดประตูรถ ตอนที่ก้มหัวกำลังจะลงจากรถนั้น จู่ๆ หานชิงกลับเรียกชื่อของเธอไว้

“คุณหนูเสิ่น เพิ่มเพื่อนในวีแชทได้มั้ยครับ? ”

คำถามของหานชิงทำให้เสิ่นเฉียวหยุดการกระทำในทันที แม้แต่ซูจิ่วที่อยู่ด้านข้างยังอดไม่ได้ที่จะเบิกตาโพลงออกมา เธออยู่กับหานชิงมาตั้งหลายปี เคยเห็นเขาใช้แอปพลิเคชันอย่างวีแชทที่ไหนกัน? ”

ตอนนี้กลับมาใช้โซเชียลแอปพลิเคชันเพราะว่าคุณหนูเสิ่น เขาใช้เป็นงั้นหรอ?

เสิ่นเฉียวคาดไม่ถึงว่าจู่ๆ หานชิงจะ……ผ่านไปนานถึงตั้งสติได้ เขาอาจจะอยากถามตัวเธอเองเกี่ยวกับน้องสาวของเขาใช่มั้ย? ดังนั้นเสิ่นเฉียวจึงบอกเลขวีแชทของตัวเอง ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ หานชิงจะส่งโทรศัพท์มาให้ “ช่วยแอดให้ผมหน่อย”

“……”เสิ่นเฉียวได้แต่รับมา โทรศัพท์ของเขาเย็นชัด เสิ่นเฉียวเห็นว่าจริงๆ แล้วบัญชีผู้ใช้ของเขานี้พึ่งสมัครใหม่ เธอไม่กล้าดูอะไรเยอะ กลัวว่าจะไปเห็นอะไรในโทรศัพท์เขาที่ไม่ควรจะเห็นเข้า ดังนั้นก็เลยใส่ไอดีวีแชทของตัวเอง หลังจากเพิ่มเพื่อนเสร็จแล้วก็ส่งคืนให้หานชิง

“เสร็จแล้วค่ะประธานหาน”

“อืม” หานชิงพยักหน้า แล้วก็เก็บโทรศัพท์

“ถ้ายังงั้น……ฉันไปก่อนนะคะ วันนี้ต้องขอบคุณมาก” ตอนนี้เองเสิ่นเฉียวถึงออกมาได้อย่างราบรื่น

หลังจากที่เสิ่นเฉียวไปแล้ว ซูจิ่วก็จ้องหานชิงอยู่นานมาก อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

“มีปัญหาอะไร? ” หานชิงมองเธอ

ซูจิ่วตั้งสติกลับมา กระแอมเล็กน้อย “ประธานหาน คุณใช้วีแชทเป็นหรอคะ? ”

หานชิงนิ่งไป หลังจากนั้นก็มองหน้าเธอด้วยสายตาเย็นชา “กำลังศึกษาอยู่”

ซูจิ่ว：“……ต้องการให้ฉันช่วยสอนอะไรมั้ยคะ? ”

“ไม่ต้อง พื้นฐานฉันพอใช้ได้อยู่”

หลังจากหานชิงพูดจบก็ไม่สนใจซูจิ่วอีก เอนหลังและหลับตาพักผ่อน ซูจิ่วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เธอได้แต่สงสัยอยู่ในใจ ท่าทางที่หานชิงปฏิบัติต่อเสิ่นเฉียวนั้นแปลกมาก สายตาของเขาไม่เคยละจากเสิ่นเฉียวเลยนั่นคือเรื่องจริง แต่ว่าสายตาที่เขามองเสิ่นเฉียวนั้นไม่ได้มีความรู้สึกชายหญิงเลยสักนิด เธอไม่เข้าใจเลยว่าสรุปแล้วมันเรื่องอะไรกันแน่

อีกหลายวันผ่านไป เสิ่นเฉียวก็เริ่มคุ้นเคยกับงานบริหารห้างสรรพสินค้าขึ้นมากเรื่อยๆ งานเลี้ยงประจำปีของบริษัทตระกูลเย่ก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พนักงานบริษัทก็เริ่มเตรียมการแล้ว แผนกทั่วไปของเธอก็ต้องช่วยอยู่แล้วเป็นเรื่องธรรมดา

ตอนนี้สถานที่จัดงานมีงานค่อนข้างหนัก ก็จะเลือกคนจากแผนกบางคนมาช่วยเหลือ

เพราะว่าก่อนหน้านี้เสิ่นเฉียวทำให้สวี่เลี่ยวไม่พอใจ เพราะฉะนั้นแน่นอนว่าต้องมีชื่อเธออยู่ในนั้น แล้วก็ยังมีกาวหยุนและชุยหมิ่นลี่ด้วย