ตอนที่ 179
บทที่179 ไม่สนใจความคิดของคุณ
October 21, 2026
บทที่179 ไม่สนใจความคิดของคุณ
เย่โม่เซินจ้องเธออย่างเอาเรื่อง สายตานั้นดูดุร้ายเหมือนกับสัตว์ป่า
เสิ่นเฉียวย่นคอ เธอกัดปากแล้วพูดขึ้น “ฉันไม่มีทางเปลี่ยน!”
“อย่าบอกนะว่าคืนนี้คุณคิดจะแต่งตัวแบบนี้อวดคนทั้งเมือง?”
เสิ่นเฉียวยืดอก เชิดคางของตัวเองขึ้น อวดคอขาวและยาวระหงของตัวเอง “ทุกคนแต่งตัวแบบนี้กันทั้งนั้น คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดว่าฉันแต่งตัวยั่วคนทั้งเมือง? หรือเพราะว่าในสายตาคุณฉันมันเป็นผู้หญิงง่ายๆ เพราะฉะนั้นไม่ว่าฉันจะใส่อะไรก็เลยขัดหูขัดตาคุณไปเสียหมด ถ้าเป็นอย่างนี้ ทำไมฉันจะต้องสนใจความคิดของคุณด้วย?”
เย่โม่เซินขมวดคิ้ว
พูดคำพูดพวกนี้จบ เสิ่นเฉียวก็ดึงผ้าคลุมไหล่ให้ร่นลงมาอีกนิดต่อหน้าเขา เผยให้เห็นไหล่ขาวมนของเธอ แล้วก็หมุนตัวจากไป
เซียวซู่ “......” นี่คุณนายน้อยเหมือนกับกำลังเล่นอยู่กับไฟเลยนะเนี่ย
อยู่ๆไอบนตัวของเย่โม่เซินก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ มือทั้งสองข้างที่วางอยู่ตรงที่พักแขนก็กำหมัดแน่น
มองไปทางร่างบางสายตาของเย่โม่เซินก็เปลี่ยนเป็นน่าเกรงกลัว ได้ยินเซียวซู่ที่อยู่ด้านหลังถามขึ้นน้ำเสียงตะกุกตะกัก “คะ..คุณชายเย่....จะตามคุณนายน้อยสองกลับมาไหมครับ?”
“ใครบอกให้นายเรียกเธอแบบนี้?”
เซียวซู่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “ผม เรียกผิดเหรอครับ?”
แต่ก่อนเขาก็เคยเรียกว่าคุณนายน้อยสองต่อหน้าเย่โม่เซินนี่ ตอนนั้นเขาไม่เห็นจะโกรธเลย ตอนนี้ทำไม.....
“เธอไม่ใช่คุณนายน้อยสอง เป็นแค่ผู้หญิงมักง่ายไม่รู้จักอาย” พูดถึงตรงนี้ ริมฝีปากบางของเย่โม่เซินก็ยกยิ้มร้ายกาจ “ถ้าเธออยากจะอวดนัก ก็ให้เธออวดเสียให้พอ!”
เซียวซู่ “......”
ผมก็แค่กลัวว่าทุกคนจะมองเธอจนทะลุ แล้วคุณก็จะไปควักลูกตาของพวกเขา!
แต่ว่า คำพูดนี้แค่คิดอยู่ในใจก็เท่านั้น ไม่ได้พูดออกมาให้เย่โม่เซินได้ยินก็พอ
*
เสิ่นเฉียวกลับไปนั่งลงที่เดิม เสี่ยวเหยียนก็รีบเบียดเข้ามาใกล้
“ทำไมเธอไปนานจัง? แถมฉันโทรหาเธอ เธอยังไม่ได้ยินอีก”
โทรศัพท์? เสิ่นเฉียวรีบเอาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าออกมา ลองกดดูก็พบว่ามันปิดเครื่องไปแล้ว
แย่ละ!
เหมือนว่าเธอจะลืมเรื่องสำคัญไปเรื่องหนึ่ง!
หานชิงสั่งให้ซูจิ่วเอาชุดมาให้เธอ แต่ว่าโทรศัพท์ของเธอไม่สามารถติดต่อได้ อย่างนี้ก็ไม่ใช่ว่าซูจิ่ว....
คิดถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวก็รีบถามขึ้น “พวกเธอมีใครเอาสายชาร์จกับแบตสำรองมาไหม โทรศัพท์ฉันแบตหมด”
เสี่ยวเหยียนกะพริบตาปริบๆ “วันนี้เป็นวันจัดงานเลี้ยงนะ ใครจะไปพกของแบบนั้นติดตัวกันเล่า.....”
“ฉันเอามา” หานเส่โยวยกกระเป๋าของตัวเองมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วหยิบสายชาร์จกับแบตสำรองด้านในออกมา “อ่ะนี่”
“เส่โยว ขอบใจนะ”เสิ่นเฉียวรีบเสียบสายเข้าไปกับโทรศัพท์ ชาร์จแบตไปสักพักก็เปิดเครื่อง
โชคดีที่โทรศัพท์ของเสิ่นเฉียวมีระบบชาร์จเร็ว ตอนที่เสิ่นเฉียวเปิดเครื่องดูก็เห็นว่ามีสายที่ไม่ได้รับหลายสายกับข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านตั้งหลายข้อความ
นอกจากหนึ่งสายที่เสี่ยวเหยียนโทรมา ที่เหลือก็เป็นสายที่ซูจิ่ว โทรมาทั้งหมด
หานเส่โยวที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ เหลือบไปเห็นเข้าพอดี เห็นเป็นชื่อที่คุ้นเคยก็ชะงักไปแล้วค่อยถามขึ้น “ซูจิ่ว? นั่นไม่ใช่เลขาของพี่ชายฉันเหรอ?”
ได้ยิน เสิ่นเฉียวก็นิ่งไปแล้วค่อยพยักหน้า “ใช่”
หานเส่โยวใจเต้นตึกตัก “เลขาซูเธอโทรมาหาแกทำไมกัน? แถมยังโทรมาหาตั้งเยอะขนาดนี้อีก”
เสิ่นเฉียวนึกถึงเรื่องที่หานชิงจะส่งชุดราตรีมาให้ตัวเอง คิดไปคิดมาก็คิดว่าไม่ควรบอกเรื่องนี้กับเส่โยว ดังนั้นก็เลยอธิบายขึ้นว่า “สงสัยจะเป็นเรื่องงานครั้งก่อน ที่จะต้องคุยกับฉันมั้ง”
“อ๋อ” ได้ยินว่าเป็นเรื่องงาน หานเส่โยวก็นึกถึงเรื่องที่พวกเขาร่วมมือกัน ตอนนี้ถึงได้สบายใจขึ้น “ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง”
“อือ ฉันขอไปโทรกลับหาเธอหน่อย”