บทที่216 การชอบเขามันเจ็บปวดมากเลยใช่มั้ย

บทที่216 การชอบเขามันเจ็บปวดมากเลยใช่มั้ย

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ”เย่โม่เซินกลอกตาใส่เธอ

เสิ่นเฉียวจะเอาอะไรมากล้าบอกว่ามีหล่ะ? เธอเพียงแปลกใจก็เท่านั้นที่จู่ๆ เย่โม่เซินอยากที่จะไปกับพวกเธอ เธอยังคิดเลยว่าด้วยลักษณะนิสัยของเขาแล้วนั้น เขาน่าที่จะออกปากบังคับให้เธอเปลี่ยนไปเที่ยวกับเสี่ยวเหยียนวันอื่น แล้วก็ให้เธอขึ้นรถ

คิดไม่ถึงเลย……นี่มันช่างเป็นอะไรที่เธอคาดไม่ถึงเลยจริงๆ

เดิมทีเสี่ยวเหยียนอยากจะบอกให้เขาไปนั่งด้านหน้าเพื่อที่จะให้ที่ด้านหลังเหลือว่างสองที่ ใครจะรู้สังเกตล่ะว่าเขาไม่ได้พูดอะไรอีกเลยจนถึงจุดหลายหลังจากที่พูดประโยคแรกนั้นออกมา ระหว่างนั้นตลอดทางที่เสี่ยวเหยียนหันหลังกลับไปมอง เขาก็เห็นเย่โม่เซินหน้านิ่งตลอดทาง สายตาเขาเย็นราวกับน้ำแข็ง เสิ่นเฉียวที่นั่งอยู่ไม่ห่างเองก็ไม่แสดงสีหน้าเช่นเดียว

ถ้าหากไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยากันหล่ะก็ เสี่ยวเหยียนยังอาจจะคิดได้เลยว่าทั้งสองเป็นเพียงคนแปลกหน้ากันเท่านั้น

นี่มันน่าอึดอัดใจชะมัด

ดูท่าทางที่เฉียวเฉียวบอกว่าระหว่างพวกเขาสองคนนั้นไม่ได้รู้สึกอะไรกันนั่นน่าจะเป็นความจริง เพียงแต่ว่า……

เสี่ยวเหยียนมองมุมตาที่ทอประกายของเสิ่นเฉียว ตามคำพูดของเสิ่นเฉียวที่บอกว่าเธอไม่สมหวังกับความรัก เพราะการที่รักก้อนน้ำแข็งแบบนี้มันเจ็บปวด

นึกถึงแบบนั้น เสี่ยวเหยียนก็รู้สึกเจ็บปวดแทนเสิ่นเฉียวมากจริงๆ

บรรยากาศในรถเงียบสงัดชวนอึดอัด มันเป็นแบบนี้จนกระทั่งถึงจุดหมายปลายทาง เสี่ยวเหยียนเห็นว่ามันใกล้จะถึงแล้ว จึงรีบพูดขึ้น”จอดด้านหน้าเลย เดี๋ยวเราเข้ากันไปตรงนั้น”

เซียวซู่ได้ยินดังนั้นก็จอดรถลงตรงทางแยกตามที่เขาบอก เสี่ยวเหยียนกันไปยิ้มให้เขาเป็นการขอบคุณ ก่อนจะถอดเข็มขัดนิรภัยและลงรถไปรออยู่ข้างๆ

เสิ่นเฉียวเห็นเธอลงจากรถ ในตอนที่เธอเตรียมจะลงบ้างนั้นเอง เสียงของเย่โม่เซินก็ดังขึ้นมา “ดันรถฉัน”

เสิ่นเฉียว：“？？？”

เย่โม่เซินเหลือบมองเธอ “ฉันจะไปกับพวกเธอด้วย”

คำพูดนั้นทำให้เสิ่นเฉียวชะงักไปด้วยความสงสัย “นายจะไปชอปปิ้งกับพวกเราอย่างนั้นเหรอ? ”

“……เมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดไปแล้วอย่างนั้นเหรอ? ” เย่โม่เซินพูดอย่างไม่พอใจ

“อ่ะก็ได้ๆ ”เสิ่นเฉียวยอมจำนนและเข้าไปเข็นรถเข็นของเขา

ตอนที่เสี่ยวเหยียนที่อยู่ข้างๆ เห็นเสิ่นเฉียวเข็นรถของเย่โม่เซินลงมานั่นเอง เธอก็รู้สถานการณ์ได้ในทันที จึงแอบหยิบตาให้เสิ่นเฉียวเงียบๆ

เซียวซู่ลดกระจกรถลง “คุณชายเย่ ผมจะไปหาที่จอดรถนะครับแล้วจะตามพวกคุณไปทีหลัง”

“อืม”เย่โม่เซินตอบรับเสียงเย็น

เซียวซู่ไปจอดรถแล้ว เสี่ยวเหยียนจึงก้าวน้อยมาข้างๆ เสิ่นเฉียวก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดขึ้น “คุณชายเย่ สาวๆ จะไปชอปปิ้งกันอาจจะทำให้คุณเบื่อได้ คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะไปกับเราด้วย? ”

“เบื่ออย่างนั้นเหรอ? ” เย่โม่เซินมองเธอด้วยหางตา จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “เธอใช่คนที่อยู่ในงานกิจกรรมวันครบรอบนั่นใช่มั้ย? ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ใบหน้าเสี่ยวเหยียนก็แสดงอาการประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างประจบสอพลอ “คุณชายเย่จำฉันได้อย่างนั้นเหรอคะ? แต่ไม่ต้องขอบอกขอบใจอะไรฉันหรอกค่ะ เรื่องครั้งที่แล้วมันเป็นหน้าที่ของฉันเอง เพราะฉันเป็นพนักงานแผนกการเงินในบริษัทของคุณชายเย่ ซึ่งหัวหน้าแผนกก็เป็นพ่อของฉันเอง”

เสิ่นเฉียวได้ยินแบบนั้นก็ตกตะลึง

เย่โม่เซินหัวเราะหึๆ ในใจ ผู้หญิงคนนี้สายตามีปัญหาไปแล้วหรืออย่างไร? หานเส่โยวยังไม่พูดอะไร ครั้งนี้จู่ๆ ผู้หญิงคนนี้ก็จินตนาการไปเอง เขาบอกว่าจะขอบคุณเธอตั้งแต่เมื่อไหร่?

เมื่อคิดแบบนั้น เย่โม่เซินก็หัวเราะเย็นเย้ย “ก็ไหนว่าไม่ต้องขอบคุณอะไรมากมายแล้วที่เธอรายงานบริษัทนั้นมันหมายความว่ายังไง? ”

เสี่ยวเหยียนรู้สึกอึดอัดขึ้นมาฉับพลัน เสิ่นเฉียวที่อยู่ข้างๆ ก็พลอยอึดอัดไปด้วย ในขณะที่เธอกำลังจะพูดแทนเพื่อนนั้นเอง เย่โม่เซินก็พูดขัดขึ้นมา "เดือนหน้าเดี๋ยวจะเพิ่มเงินเดือนให้”

เสี่ยวเหยียนได้ยินดังนั้นก็แทบจะกระโดดขึ้นด้วยความดีใจ แต่ที่นี่มีคนสัญจรไปมาดังนั้นท้ายสุดเธอจึงอดที่จะพูดขึ้นไม่ได้ว่า “ขอบคุณค่ะคุณชายเย่! คุณชายเย่ใจดีที่สุด ฉันคือเสี่ยวเหยียนที่อยู่แผนกการเงินนะคะ ไม่ว่ายังไงคุณชายเย่ก็อย่าลืมหล่ะ! ”

เสิ่นเฉียว：“……เธอไม่ใช่บอกว่า……ไม่ต้องขอบคุณอะไรเธอหรอกเหรอ? ”