บทที่233 ตุ่ม

บทที่233 ตุ่ม

เสิ่นเฉียวก็แค่นิ่งไปสักพัก แล้วก็พยักหน้า พอรอส้งอานเก็บของเสร็จก็กลับไปกินข้าวที่บ้านกับเธอ

หลังจากที่ออกมาจากโรงพยาบาล ในยามค่ำคืนต่างก็มีไฟเปิดสว่างไว้ แสงไฟในเมืองและหน้าถนนก็เปิดไว้ด้วยกัน ลมในยามมืดพัดมา เสิ่นเฉียวก็รู้สึกหนาว ก็หดตัวเก็บคดเข้า กอดแขนของตัวเองไว้

“ถ้าหนาว ก็ใส่สูทสิ รอฉันที่นี่สักพัก ฉันไปขับรถมา”

“ได้ค่ะคุณน้า” ตอนนี้เสิ่นเฉียวเรียกเธอว่าน้า ก็เรียกจนจะติดปากแล้ว

รอที่หน้าประตูโรงพยาบาล ตอนนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ลมในเวลากลางคืนก็ยังเย็นหน่อย เธอคิดๆแล้วก็เอาเสื้อสูทของเย่โม่เซินคลุมไหล่ไว้

สูทของเขาใหญ่มาก คลุมบนตัวเธอเหมือนกับเสื้อคลุมที่ใหญ่มาก บังลมไว้มิด

เสิ่นเฉียวก้มหัวลงดม ที่สูทยังมีกลิ่นเฉพาะของเย่โม่เซินอยู่ กลิ่นอ่อนๆ เหมือนกลิ่นของยาสูบ

พอนึกถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวก็กระพริบตา แล้วก็ดึงสูทให้กระชับขึ้น รอประมาณ2นาที ส้งอานก็ขับรถมาแล้ว หยุดตรงหน้าเธอไม่ไกล เสิ่นเฉียวเดินไปเปิดประตูออกแล้วเข้าไปนั่ง

“อย่าลืมคาดเข็มขัดนะ” ส้งอานพูดเตือน แล้วก็ขับรถออกไป

รถขับเข้าสู่ถนนใหญ่ เสิ่นเฉียวมองดูไฟข้างทาง ทันใดนั้นก็ได้ยินส้งอานถามตัวเอง: “แผลของวันนี้ เป็นยังไงกันแน่? เธอกับโม่เซินเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ระหว่างเธอกับเย่โม่เซิน…..

“การเก็บเสียงของห้องทำงานไม่ดี ตอนนั้นเธอคงยังไม่หลับ ที่เราพูดกันเธอคงจะได้ยินแล้ว” ส้งอานไม่รอให้เธอตอบ ก็พูดขึ้นอีก

ได้ยินแบบนี้ หน้าและหูของเสิ่นเฉียวก็แดงขึ้น

คิดไม่ถึงว่าส้งอานจะละเอียดอ่อนในการสังเกตขนาดนี้ แม้แต่อันนี้ก็นึกถึง แล้วเย่โม่เซินล่ะ? เรื่องที่น้าของเขาก็สามารถเดาออก เขาเองก็รู้แล้วใช่ไหม?

“งั้นตอนนี้ฉันถามเธอ เธออยากจะอยู่กับเย่โม่เซินดีได้วยกันจริงๆไหม?”

เธอจะตอบยังไง? เสิ่นเฉียวทำท่าทางที่ตอบยาก พูดเสียงเบา: “น้าคะ ฉันรู้…ว่าน้าเป็นคนที่ดีมาก แต่ว่า…เรื่องความรักแบบนี้มันบังคับกันไม่ได้ ระหว่างฉันกับเย่โม่เซินมันซับซ้อนไปหน่อย อีกอย่าง…คนที่อยากจะแต่งงานกับเขาตั้งแต่แรกก็ไม่ใช่ฉัน”

“เรื่องของพวกเธอเซียวซู่บอกกับฉันหมดแล้ว เธอแต่งงานแทนน้องสาว เพราะว่าคนตระกูลเสินคิดว่าเย่โม่เซินที่พิการเหมือนเป็นหลุมไฟ ให้ลูกสาวแต่งงานกับเขาก็เท่ากับว่าไม่มีความหวัง”

คนพูดนี้ถูก เสิ่นเฉียวไม่มีสาเหตุที่จะตอบกลับ ทำได้แค่ก้มหน้าลงต่ำ

“ตอนนั้นฉันพูดกับเย่โม่เซินแล้ว เพราะว่าเขาพิการ เธอเลยยอมแต่งงานด้วย ถึงแม้ว่าจะเป็นแต่งแทน แต่เธอก็เป็นคนดี อีกอย่างฉันดูแล้วเธอเองก็ดีกับโม่เซิน เธอบอกกับน้าได้ไหม?”

ได้ยินแบบนี้ เสิ่นเฉียวก็มองส้งอาน: “อะไร?”

“ชอบโม่เซินไหม?”

เสิ่นเฉียว: “…….”

ส้งอานยิ้มขึ้น “ตรงเกินไป? งั้นเราลองเปลี่ยนวิธีพูดดู เธอคิดยังไงกับการแต่งงานครั้งนี้ ถึงแม้ตั้งแต่เริ่มแรกมันเป็นแค่ข้อแลกเปลี่ยน แต่ส่วนมากในการที่มีข้อแลกเปลี่ยนตกลงในการแต่งงานก็มันจะรู้สึกรักกันจริงๆขึ้นมา เธออยู่กับเขามาหลายเดือนแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?”

เสิ่นเฉียว: :……ฉัน……” เธอก็ยังไม่รู้ว่าควรตอบยังไง คำถามนี้ถ้าเป็นหานเส่โยวมาถามเธอ เธอก็ไม่รู้จะตอบยังไง ยิ่งส้งอานเป็นผู้ใหญ่กว่า เสิ่นเฉียวก็ยิ่งไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

“ดูแล้วในใจของเธอก็คงจะสับสนมาก” ส้งอานส่ายหน้า: “ดูแล้วพวกเธอคงยังต้องการเวลาอีก”