บทที่269 แท้จริงแล้วเราอยู่กันคนละโลก

บทที่269 แท้จริงแล้วเราอยู่กันคนละโลก

เมื่อเห็นภาพเย่โม่เซินที่ยิ่งอยู่ห่างไกลจากตัวเองออกไปทุกทีจนลับตาเมื่อเขาเลี้ยวไปที่มุมนั้น

เสิ่นเฉียวจึงได้ถอนสายตา เธอก้มหน้าและมองดูเสื้อผ้าที่ตนเองสวมใส่และมองดูทะเลที่สงบนิ่ง

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?

ทำไมเธอจึงได้รู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริง?

ผ่านไปยี่สิบนาที มีคนรับใช้นำอาหารเช้ามาส่งให้

เป็นอาหารเช้าที่หลากหลาย มีแซนด์วิชขนมปังปิ้ง และมีผลไม้มากมายให้เธอเลือก

คนรับใช้ปฏิบัติต่อเธอด้วยความเกรงใจเป็นพิเศษ ด้วยมารยาทและความเคารพ แต่ก็เป็นที่สงสัยเป็นอย่างมากและสังเกตเธอตลอดเวลาที่เสิร์ฟอาหาร

ทั้งสองคนถอยห่างออกไปแล้วจึงเริ่มส่งเสียงถกเถียงกัน

“เธอว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกับคุณชายเย่? ฉันอยู่ที่นี่มาตั้งหลายปีไม่เคยเห็นคุณชายเย่พาผู้หญิงกลับมาสักครั้ง”

“ผู้หญิงคนแรกที่คุณชายเย่พากลับมา วิลล่าไห่เจียง จะต้องไม่ใช่ธรรมดาแน่ พวกเราต้องดูแลให้ดีอย่าทำให้เธอไม่พอใจ”

“คงจะไม่หรอกมั้ง? เธอดูว่าง่ายออก ไม่น่าจะเป็นคนประเภทที่ทำให้เราลำบากใจ”

“ดูแล้วก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ นั่นแหละ แต่ใครจะรู้ว่าตัวจริงเป็นยังไง? ยังไงครั้งหน้าเข้าไปก็อย่าไปมองมั่วซั่ว อะไรไม่ควรถามก็อย่าไปถาม”

หนึ่งในนั้นกล่าวเตือนขึ้น เมื่อครู่เธอเองก็รู้สึกได้ว่าเสิ่นเฉียวมองพวกเธอด้วยความสงสัย เป็นไปได้ว่าอาจจะรู้สึกไม่ดีที่พวกเธอใช้สายตามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์

“ฉันรู้แล้วน่ะ งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ มื้อเที่ยงก็ตั้งใจหน่อย”

เสิ่นเฉียวไม่มีความอยากอาหารเท่าใดนัก ดังนั้นจึงเลือกผลไม้ไม่กี่ชิ้นเท่านั้น

เมื่อทานไปแล้ว เธอก็เอนกายอยู่บนเก้าอี้พักหนึ่งแต่ผ่านไปอีกพักหนึ่งก็เบื่อ เธอจึงลุกขึ้นและวางแผนจะเดินดูรอบ ๆ

ทันทีที่เธอลุกขึ้นก็มีสาวใช้คนหนึ่งรีบเข้ามาถาม: “คุณมีคำสั่งอะไรไหมคะ?”

เสิ่นเฉียวตกตะลึงไปพักหนึ่ง มีคนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ตอนไหน ทำไมเธอถึงไม่รู้...

เธออึ้งอยู่นานแล้วจึงส่ายหน้าแล้ว: “ฉันไม่มีคำสั่งอะไรค่ะ ฉันแค่อยากจะเดินดูรอบ ๆ”

“อย่างนั้นให้ฉันนำทางไหมคะ? ฉันคุ้นเคยกับที่นี่ดีและสามารถแนะนำคุณได้ด้วย” สาวใช้ยิ้มหวานให้และมองดูเธอจนตาทั้งสองข้างหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

เดิมทีเสิ่นเฉียวคิดอยากปฏิเสธเพราะเธออารมณ์ไม่ค่อยดีนัก อาการเมาค้างทำให้คิ้วของเธอคงเจ็บ แต่เมื่อเห็นความจริงใจและกระตือรือร้นของอีกฝ่าย ในใจของเธอจึงไม่กล้าคิดปฏิเสธทำได้เพียงพยักหน้า: “ได้ งั้นต้องรบกวนคุณด้วยค่ะ”

“ไม่รบกวนค่ะ ๆ” สาวใช้รีบโบกมือ จากนั้นจึงเดินนำหน้าไป: “คุณตามฉันมาค่ะ”

เสิ่นเฉียวเดินตามเธอไป

ข้ามโถงทางเดินไปจะมองเห็นสวนขนาดใหญ่มาก ในสวนนั้นมีดอกไม้นานาพันธุ์ กลิ่นหอมลอยเตะจมูก ทำให้เสิ่นเฉียวอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง

สาวใช้แนะนำเธอไปด้วยระหว่างเดินไป เสิ่นเฉียวเดินตามอยู่นานจนเธอเริ่มเวียนหัวเพราะที่นี่เป็นสถานที่ที่ใหญ่โตมาก การสร้างอาณาจักรใหญ่ขนาดนี้ ต้องใช้เงินเท่าไหร่กันนะ?

เสิ่นเฉียวยืนอึ้งมองดูสิ่งปลูกสร้างเหล่านั้น

“ทำไมคะ?”

เสิ่นเฉียวได้สติและยิ้ม “ฉันกำลังคิด...ว่าพักที่นี่คืนหนึ่งต้องใช้เงินเท่าไหร่”

ได้ยินดังนั้น สาวใช้นิ่งอึ้งไปในทีแรก นาทีต่อมาเธอก็อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะออกมา

“คุณหัวเราะอะไรเหรอคะ?” เสิ่นเฉียวไม่เข้าใจและถามด้วยความสงสัย

สาวใช้จึงได้อธิบาย “คุณไม่รู้เหรอคะ? ที่นี่คือวิลล่าจุดชมวิวส่วนตัวของคุณชายเย่ พักที่นี่ไม่มีค่าใช้จ่ายค่ะ”

เมื่อพูดจบสีหน้าของเสิ่นเฉียวก็เปลี่ยนเป็นซีดขาว เธออ้าปากค้างและพูดไม่ออกอยู่นาน

ที่แท้...สถานที่ที่ใหญ่ขนาดนี้ ก็คือวิลล่าส่วนตัวของเย่โม่เซินหรอกเหรอ?

แล้วเธอยังจะคิดอีกว่า พักที่นี่ต้องใช้เงินเท่าไหร่