บทที่317 คุณยังจะกลับไปอยู่เคียงข้างเขาอีกหรอ

บทที่317 คุณยังจะกลับไปอยู่เคียงข้างเขาอีกหรอ

แยจื่ออึ้งไปสักพัก จากนั้นจึงขยับตัวหันข้างเพื่อหลีกทางให้สายตาของเย่หลิ่นหาน เธออธิบายด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา “ก่อนที่ท่านรองประธานเย่จะตื่น คุณหนูเสิ่นได้ดื่มโจ๊กไปเรียบร้อยแล้ว ร่างกายของเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว อีกทั้งมองเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนั้น ถึงแม้สีหน้าจะขาวซีด แต่ก็ดูออกว่าสภาพจิตใจของเธอดีกว่าเมื่อคืนที่มีไข้สูงอยู่มาก

ริมฝีปากบางๆอันขาวซีดของเย่หลิ่นหานขยับไปมา ริมฝีปากแลดูแห้งเหือด “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

“ท่านรองประธานเย่ดื่มน้ำก่อนเถอะ”

เขาไม่ขยับตัว สายตาของเขาเอาแต่จ้องมองไปที่เสิ่นเฉียว

เสิ่นเฉียวก็จ้องมองเขา เดิมทีเธอแค่ต้องการจะอยู่ดูว่าเขาไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ย แต่เมื่อมองเห็นสายตาอันเร่าร้อนของเขาแล้วเธอก็รู้สึกอึดอัดใจมาก แยจื่อยื่นแก้วน้ำให้กับเขา แต่เขาไม่ได้รับ เขาเอาแต่จ้องหน้าเธอ

“แค่กแค่ก….” เสิ่นเฉียวรู้สึกผิดเล็กน้อยแล้วไอเบาๆออกมา จากนั้นดึงผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นมาเพื่อลงจากเตียง

เธอเดินไปอยู่ข้างๆแยจื่อ แยจื่อยิ้มแฉ่งแล้วยื่นแก้วน้ำให้กับเธอ เสิ่นเฉียวจ้องมองไปที่เธอ เธอได้สบตากับแยจื่อ แยจื่อให้คำแนะนำดีดีผ่านสายตาของเธอ จากนั้นยืดตัวแล้วพูด “ฉันไปซื้อของหน่อยนะ เดี๋ยวกลับมา”

พูดจบ เธอก็ก้าวเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงอยู่ออกไปจากห้อง

หลังจากที่ แยจื่อเดินออกไปแล้ว แววตาของเย่หลิ่นหานก็แฝงไปด้วยรอยยิ้ม เลขาคนนี้เมื่อถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานมักจะรู้ว่าต้องทำยังไงซึ่งถูกใจเขาเสมอ

“คือพี่ใหญ่ คุณพึ่งตื่นขึ้นมา ดื่มน้ำหน่อยเถอะ” เสิ่นเฉียวยื่นแก้วน้ำให้กับเขาเพื่อบ่งบอกว่าให้เขาดื่มน้ำ

เย่หลิ่นหานไม่พูดจาอะไร อีกทั้งไม่ยื่นมือไปรับอีกด้วย เขาเอาแต่จ้องหน้าเธอ

“ไม่ ไม่ดื่มหรอ?” เสิ่นเฉียวที่ยกแก้วน้ำอยู่เริ่มทำตัวไม่ถูก

“ไม่มีแรง” เย่หลิ่นหานพูดด้วยเสียงอันแผ่วเบา

เมื่อฟังจบ ในตอนแรกเสิ่นเฉียวยังไม่เข้าใจความหมาย แต่เมื่อผ่านไปสักพักเธอจึงเข้าใจว่าเย่หลิ่นหานบอกว่าตัวเองว่าไม่มีแรงหยิบแก้วคือต้องการให้เธอป้อนเขาดื่มน้ำอย่างนั้นหรอ?

เสิ่นเฉียวหน้าแดงทันที เย่หลิ่นหานเห็นว่าเธอกำลังรู้สึกอึดอัดใจมาก เธอตื่นเต้นจนวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะ

เขาสังเกตเห็นพฤติกรรมของเธอ แสงสว่างในแววตาของเย่หลิ่นหานมืดลงเล็กน้อย ต่อมาริมฝีปากของเขาเริ่มขยับ แต่เขาก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ

บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยเต็มไปด้วยความอึดอัด ความสัมพันธ์ระหว่างเสิ่นเฉียวกับเขาคือไม่สามารถที่จะป้อนน้ำให้แก่กันได้ เธอทำได้มากสุดคือยื่นแก้วน้ำไปให้แล้วให้เขาดื่มน้ำเอง

“หรือไม่….ฉันไปเรียกพยาบาลมา!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวราวกับว่าได้คว้าฟางเส้นหนึ่งที่ช่วยชีวิตของตัวเองเอาไว้ จากนั้นเธอจึงหันหลังแล้วจะเดินออกไปเรียกพยาบาล เย่หลิ่นหานที่มองเห็นภาพนั้นไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เพื่อน้ำหนึ่งแก้วเธอถึงกับต้องไปเรียกพยาบาลมา นี่มันก็เกินไป

“กลับมา” เย่หลิ่นหานเรียกเธอ

ฝีเท้าของเธอหยุดชะงัก เธอหันหน้าพร้อมกับกัดริมฝีปากแล้วมองไปที่เขา

ดูสภาพเช่นนี้แล้วช่างน่าสงสารเหลือเกิน ราวกับว่าเย่หลิ่นหานได้ยื่นข้อเสนอที่ทำให้เธอลำบากใจมากๆ แต่เขาเองก็รู้ดีว่าเขาได้ทำให้เธอลำบากใจจริงๆ

เย่หลิ่นหานยิ้มอ่อนๆ “ฉันแค่ล้อเล่นกับคุณน่ะ คุณจะไปหาพยาบาลเลยหรอ?”

“ฉัน……”

“เมื่อตะกี้ฉันแค่มีความคิดชั่ววูบน่ะ ดังนั้นเลยพูดล้อเล่นกับคุณ ตอนนี้ไม่พูดล้อเล่นแล้วล่ะ....ขอโทษด้วยนะ”

เมื่อพูดจบ เสิ่นเฉียวเงยหน้าขึ้นมามองเขา หลังจากมองเห็นแววตาที่รู้สึกผิดของเขาแล้ว เธอจึงรู้สึกอึดอัดใจแล้วก้มหน้าลง “คนที่ควรจะพูดว่าขอโทษคือฉันต่างหาก คุณช่วยฉันเอาไว้ ทำอะไรเพื่อฉันมากมาย แต่ฉันกลับ...”

ไม่ยอมแม้แต่จะป้อนน้ำให้กับเขา

แต่...ว่า.... เธอทำไม่ได้จริงๆนี่!