ตอนที่ 327
บทที่327 เธอมีสิทธิอะไรที่จะได้ทุกอย่างไป
October 21, 2026
บทที่327 เธอมีสิทธิอะไรที่จะได้ทุกอย่างไป
คุณแม่เสิ่นมองดูบัตรธนาคารที่ถูกเก็บไป กัดฟันกรอดๆ ในใจรู้สึกแค้นจนแทบทนไม่ไหว
เงินห้าล้านที่กำลังจะมาอยู่ในมือของเธอลอยออกไปแบบนี้เลยอย่างนั้นหรือ เธอจะต้องคิดหาวิธีเอากลับคืนมาให้ได้
ทำแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด คุณแม่เสิ่นเอ่ยพูดออกมาอย่างเย็นชา : “สรุปแล้ว ตอนนี้เธอเป็นลูกสาวของตระกูลเสิ่น พวกคุณหายไปหลายปีขนาดนี้ พวกคุณไม่มีสิทธิพูดถึงความรับผิดชอบนี้ได้เลยด้วยซ้ำ ตอนนี้มาปรากฏตัวแล้วบอกว่าเธอเป็นคนของตระกูลหาน ก็จะต้องเป็นคนของตระกูลหานของพวกคุณอย่างนั้นหรือ? พวกคุณออกไปเถอะ! กลับไปซะ!”
คิดไม่ถึงว่าเธอจะโมโหขนาดนี้ ดวงตาของซูจิ่วปรากฏรอยยิ้มออกมา “คุณนายเสิ่น คุณรู้ไหมคะว่าทางกฎหมาย รู้เรื่องแต่ไม่บอกบอกกล่าวก็เป็นความผิดเหมือนกัน? อย่างเช่น ตอนนั้นที่คุณรู้ว่าเด็กคนนี้หายตัวไป คุณเองก็รู้ว่าเธอตกอยู่ในมือของพ่อค้ามนุษย์ แต่ทั้งๆที่คุณรู้ แต่กลับไม่บอก ถ้าอย่างนั้น.....คุณกับพ่อค้ามนุษย์คนนี้ก็ทำความผิดเหมือนกัน”
คุณแม่เสิ่นเคยเรียนเรื่องกฎหมายพวกนี้ที่ไหนกัน เธอก็เป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วคนหนึ่ง ปกติก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แต่เมื่อถูกซูจิ่วเอ่ยพูดมาเช่นนี้ เธอจึงรู้สึกอึ้งไปจริงๆ
“คุณ คุณพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร?”
“ฉันหมายความว่า ถ้าหากจะคิดบัญชีล่ะก็ พวกเราตระกูลหานสามารถฟ้องร้องคุณได้ แน่นอนว่าจากเงื่อนไขของตระกูลหานสามารถที่จะหาทนายดีๆได้ และพอถึงตอนนั้น.......”
“พวกคุณกำลังขู่ฉันอย่างนั้นหรือ?”
ซูจิ่วยิ้มออกมาเล็กน้อย : “ไม่กล้าหรอกค่ะ ถึงอย่างไรคุณก็เป็นผู้มีบุญคุณกับตระกูลหานของเรา”
“ถ้าอย่างนั้นพวกคุณหมายความว่าอะไร?”
“หวังว่าคุณนายเสิ่นจะคืนเธอให้กับเจ้าของเดิม เสิ่นเฉียวเป็นคนของตระกูลหานของเรา ส่วนสร้อยยันต์คุ้มกันนั้น ก็จะต้องคืนกลับมาให้ด้วยเหมือนกัน ถึงอย่างไรนั่นก็เป็นของของเสิ่นเฉียวอยู่แล้ว ไม่ใช่ของเสิ่นโยว่ เข้าใจใช่ไหมคะ?”
ซูจิ่วก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้มีความอดทนอะไรแล้วเช่นกัน ดังนั้นจึงเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมาเพื่อให้เข้าใจตรงกันในจุดนี้
“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว พวกคุณเอาเรื่องกฎหมายมาพูดแทนเสิ่นเฉียว! ฉันนี่น่าสงสารจริงๆ ที่เลี้ยงดูเธอจนโตมาด้วยความยากลำบากขนาดนี้! ถึงแม้ว่าฉันจะเห็นแก่ตัวมากเกินไป ไม่ได้มีคุณงามความดีแต่ก็ทำงานหนักมาเหมือนกันนะ ไม่คิดว่านอกจากพวกคุณจะไม่ขอบคุณฉันแล้วยังจะมาขู่ฉันแบบนี้อีก ชีวิตฉันนี่มันรันทดจริงๆเลยนะ!” คุณแม่เสิ่นเริ่มโวยวายขึ้นมา ร้องไห้ออกมาเสียงดัง
เสียงจอแจนี้ทำให้หานชิงอดที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ ออร่าที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้นมีความเย็นชามากยิ่งขึ้น แววตาที่ดุดันมองไปยังร่างของคุณแม่เสิ่น
คุณแม่เสิ่นรู้สึกได้อย่างชัดเจน หลังจากนั้นพักหนึ่ง จึงสบตากับหานชิงอย่างไม่รู้ตัว จนลืมเรื่องแกล้งร้องไห้ไปเสียแล้ว
และเวลานี้พอดีกับที่เสิ่นโย่วกลับมาจากไปซื้อของ เธอผลักประตูออกมาเห็นแม่ของตัวเองนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นเย็นๆ แล้วจึงวิ่งเข้ามาอย่างลุกลี้ลุกลน : “แม่ นี่มันอะไรกัน? พวกคุณทำอะไรแม่ฉัน?”
หานชิงลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่หล่อเหลานั้นมีอำนาจที่ดูไม่ธรรมดาปรากฏออกมา เสิ่นโย่วมองสีหน้าท่าทางของเขาแล้วก็รู้สึกหลงใหลขึ้นมา
“คุณนายเสิ่น พวกเราให้เวลาคุณคิดสามวัน คุณคิดดีแล้วก็ค่อยโทรหาฉัน วันนี้พวกเราไปก่อนแล้วกันนะคะ”
ซูจิ่วพูดเสร็จแล้วนั้น แล้วจึงเคลียร์ทางให้กับหานชิง หลังจากนั้นคนกลุ่มนั้นก็ออกไปจากที่นี่
เสิ่นโย่วยืนอึ้งอยู่ตรงที่เดิม เป็นเวลานานกว่าเธอจะดึงสติกลับมาได้ : “อา ฉันเพิ่งจะซื้อของว่างมาเอง พวกคุณไม่ทานกันหรือคะ?”
“เด็กบ้า!” คุณแม่เสิ่นโมโหมาก เธอบิดเสิ่นโย่ว : “เห็นผู้ชายเข้าหน่อยแกก็เดินไม่เป็นแล้วรึไง? ไม่สนใจแม้แต่แม่แกแล้วหรือ?”
“โอ้ย แม่.....เจ็บ! ปล่อยสิ!”
เสิ่นโย่วถูกหยิกเสียจนร้องโอดครวญออกมา
“แกรู้จักเจ็บด้วยหรือ? เมื่อกี้คิดจะทำอะไร?ฉันจะบอกแกให้นะ อย่าไปหาเรื่องผู้ชายคนนั้นเชียว!”