บทที่329 ความลับที่เป็นของเธอ

บทที่329 ความลับที่เป็นของเธอ

“รบกวนสอบถามอีกซักหน่อยนะครับ รถคันนั้นนอกจากจะดูดีแล้วยังมีความโดดเด่นอย่างอื่นบ้างไหมครับ? อย่างเช่น....ทะเบียนรถอะไรพวกนั้น......” ถึงแม้จะไม่ได้หวังกับความจำของหญิงสูงอายุตรงหน้า แต่เย่หลิ่นหานก็ยังคงเอ่ยถามออกไป

เขาก็ยังคงหวังจะได้เบาะแสเพียงน้อยนิดนี้ได้

หญิงสูงอายุคนนั้นมองเขาอย่างละเอียด แล้วจู่ๆก็หัวเราะออกมาพลางเอ่ยถาม : “ทำไมคุณถามเยอะขนาดนี้ล่ะ? ฉันเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นก็เต็มใจที่จะขึ้นรถคันนั้นไปนะ! คุณคิดจะทำอะไรน่ะ?”

เธอยอมขึ้นรถไปเองอย่างนั้นหรือ? เย่หลิ่นหานชะงักไป ถ้าอย่างนั้นก็คงจะเป็นคนที่เสิ่นเฉียวรู้จัก

เพียงแต่....ในบรรดาคนที่เธอรู้จักยังมีใครอีก?

“ขอบคุณนะครับ ผมเป็นเพื่อนของเธอครับ จู่ๆก็ติดต่อเธอไม่ได้พวกเราก็เลยร้อนใจกัน ตามหาตัวเธอกันแถวๆนี้กันอยู่นานเลยครับ”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง....ทะเบียนรถฉันจำไม่ได้หรอก แต่ฉันจำได้ว่ารถคันนั้นเป็นสีดำ.....”

เย่หลิ่นหานถอนหายใจอยู่ในใจ เป็นอย่างที่คิดว่าเขาไม่ควรจะคาดหวังกับหญิงสูงวัยตรงหน้าเขาเลยจริงๆ รถสีดำในเมืองเป่ยนี้มีตั้งมากมายนับไม่ถ้วน

“ขอบคุณครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ”

เขาจะต้องโทรบอกเรื่องนี้กับเสี่ยวเหยียน แล้วถามเธอว่าเธอรู้จักคนอื่นๆอีกหรือเปล่า เผื่อจะได้หาเบาะแสจากบุคคลเหล่านี้ได้

หลังจากที่เสี่ยวเหยียนได้ยินข่าวนี้แล้วนั้นเธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา : “รถสีดำ? รองประธานเย่คุณแน่ใจใช่ไหมคะว่าเธอยอมขึ้นรถคันนั้นเอง?”

“ไม่ชัวร์ครับ” เย่หลิ่นหานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่เย็นชา : “ถ้าหากที่หญิงสูงวัยคนนั้นพูดมาจริง เพียงแค่เธอไม่ได้มองผิด เฉียวเฉียวคงจะไม่ได้ถูกบังคับให้ขึ้นรถไปหรอกครับ”

ได้ยินแล้ว เสี่ยวเหยียนจึงเงียบไปพักหนึ่งแล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย : “จะว่าไปแล้วก็ใช่ค่ะ ถ้าหากถึงบังคับให้ขึ้นรถก็จะต้องมีการต่อสู้ดิ้นรนกัน แต่ในเมื่อหญิงสูงอายุคนนั้นเห็นว่าเธอยอมขึ้นรถไปเอง ถ้าอย่างนั้นก็คงจะไม่มีอันตราย แต่ยังหาเธอไม่เจอฉันก็ยังไม่วางใจอยู่ดี ท่าทางก่อนหน้านี้เธอดูหวาดกลัวอยู่นะคะ รองประธานเย่ ขอร้องคุณล่ะค่ะ ฉันอยากเห็นกับตาตัวเองว่าเธอยังปลอดภัยดีอยู่”

“วันนี้คุณกลับไปก่อนเถอะครับ ผมจะส่งคนให้หาตัวเธอต่อเอง มีข่าวยังไงผมจะรีบแจ้งคุณทันที”

“ถ้าอย่างนั้น.....ก็ได้ค่ะ”

หลังจากที่เสี่ยวเหยียนวางสายไปแล้วนั้น ยังคงไม่ค่อยวางใจอยู่ดี เธอต่อสายหาเสิ่นเฉียว กลับพบว่าโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายนั้นโทรไม่ติด ในสถานการณ์ที่จนปัญญาเช่นนี้ เธอจึงทำได้เพียงส่งข้อความไปหาเสิ่นเฉียวหนึ่งข้อความ ถ้าหากเธอไม่เป็นอะไรก็ให้เธอติดต่อกลับมาหาตัวเอง ถึงได้เก็บโทรศัพท์มือถือลงแล้วกลับบ้านไป

เสิ่นเฉียวนั่งพิงอยู่บนโซฟาตัวนุ่ม คนรับใช้ยื่นชาร้อนแก้วหนึ่งส่งมาให้เธอ : “คุณหนูเสิ่นคะ เชิญดื่มชาร้อนก่อนนะคะ”

เสิ่นเฉียวนั่งพิงอยู่ตรงนั้นไม่ยอมขยับไปไหน และยิ่งไปกว่านั้นคือเธอไม่มีแรงที่จะยื่นมือออกไปรับเลยด้วยซ้ำ แต่เธอยังคงหันไปส่ายหน้าให้กับคนรับใช้คนนั้นอย่างมีมารยาท หลังจากนั้นจึงเอ่ยขึ้นมาเบาๆ : “ขอบคุณค่ะ ไม่ต้องหรอกค่ะ”

คนรับใช้ทำหน้ามึนงง หลังจากนั้นจึงยกแก้วชานั้นออกไป แล้วพบเข้ากับซูจิ่วเข้าพอดี ซูจิ่วมองดูแก้วชาใบนั้นที่ยังมีอยู่เต็ม ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น : “เธอไม่ยอมดื่มหรือ?”

คนรับใช้พยักหน้า : “ดูเหมือนคุณหนูคนนั้นจะอารมณ์ไม่ค่อยดีค่ะ ดังนั้นก็เลย......”

“ฉันเข้าใจแล้ว เธอไปทำงานต่อเถอะ” ซูจิ่วหัวเราะ แล้วส่งสัญญาณให้เธอออกไปก่อน คนรับใช้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วรีบเดินออกไป เธอรู้สึกกลัวจริงๆว่าซูจิ่วจะให้เธอจัดการกับเสิ่นเฉียวให้ได้ ถึงแม้ว่าเสิ่นเฉียวจะดูไม่มีพิษมีภัย ดูมีมารยาทก็ตาม แต่ให้มาจัดการกับคนที่อารมณ์แปรปรวนเช่นนี้เธอคงทำไม่ได้

ซูจิ่วเดินเข้าไป แล้วเดินไปตรงด้านหน้าเสิ่นเฉียว เห็นอารมณ์ของเธอที่ยังดูแปรปรวนเหมือนตอนมานั้น อดที่จะยิ้มออกมาพลางเอ่ยขึ้นไม่ได้ : “เรื่องอะไรกัน ที่ทำให้คุณหนูเสิ่นอารมณ์แปรปรวนได้ขนาดนี้?”

ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยแล้ว เสิ่นเฉียวจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับซูจิ่ว

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

หลังจากที่เสี่ยวเหยียนเดินไปโทรศัพท์ เธอก็ลุกขึ้นเดินออกไปด้วยความงุนงง หลังจากนั้นไม่รู้ว่าเดินไปนานแค่ไหน เธอถึงได้พบว่าตัวเองเดินมาจนถึงถนนใหญ่แล้ว เห็นรถที่วิ่งกันอยู่เต็มท้องถนนเธอกลับมีความคิดอยากตายขึ้นมา

แต่ความคิดนี้เมื่อผุดขึ้นมาแล้วเธอก็รู้สึกตกใจกับตัวเอง

เธอตั้งครรภ์อยู่ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่นึกถึงตัวเอง ก็ควรจะต้องนึกถึงลูกน้อยบ้าง

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ขยับตัวไปไหน แล้วนั่งอยู่ตรงข้างถนนมองดูรถที่วิ่งกันอย่างขวักไขว่อยู่ตรงนั้น

หลังจากนั้นก็มีรถคันหนึ่งมาจอดตรงหน้าเธอ ประตูรถเปิดออก

เสิ่นเฉียวเงยหน้าขึ้นมา แล้วบังเอิญปะทะเข้ากับดวงตาที่สุขุมนุ่มลึกของหานชิงเข้าพอดี