บทที่338 ดูแล้วเจริญอาหารดี

บทที่338 ดูแล้วเจริญอาหารดี

“ถ้าอย่างนั้นมันเป็นยังไงกันล่ะ?” เสี่ยวเหยียนกระพริบตาใส่เธอ “ช่วงนี้เกิดเรื่องขึ้นมากเหลือเกิน ฉันแทบจะรับรู้ไม่ไหวแล้วนะ คุณหานกับเธอมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่”

“เสี่ยวเหยียน เธอจะอยากรู้มากไปกว่านี้อีกไหม?” เสิ่นเฉียวมองเธออย่างจำใจ แล้ววางตะเกียบในมือลง : “ระหว่างฉันกับเขาเราไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด ส่วนความสัมพันธ์อะไรนั้น....ตอนนี้ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย”

เธอยังไม่คิดให้ดีเลย ว่าตัวเองจะยอมรับกับครอบครัวนี้หรือเปล่า

เสี่ยวเหยียน : “เชอะ ขี้เหนียวจริงๆ แม้แต่เรื่องนี้ก็จะไม่ยอมบอกฉันหรือ หืม”

ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น จู่ๆเสียงออกประตูจากทางด้านนอกก็ดังขึ้นมา

เสี่ยวเหยียนลุกขึ้นมาในทันที : “ฉันไปเปิดให้!”

ที่ป้าเหลียนพูดมาก่อนหน้านี้ เสี่ยวเหยียนก็รู้ว่าคนที่มากดออดคงจะเป็นหานชิง!

ไฟความอยากรู้อยากเห็นในใจของเธอกำลังลุกโชนจนสามารถแผดเผาขึ้นมาได้จริงๆ หลังจากเปิดประตูแล้วนั้น เป็นอย่างที่คิดไว้เสี่ยวเหยียนเห็นหานชิงยืนอยู่ตรงด้านนอก

หานชิงใส่ชุดสูทสีเข้ม สีหน้าเย็นชา ดูแล้วออร่าไม่ตกหล่นไปเลยแม้แต่นิดเดียว

จุ๊ๆ บุคลิกที่มีออร่าแบบนี้ รู้สึกว่าเสิ่นเฉียวนี่ทำบุญมาดีเสียจริงๆ ถึงแม้ว่าจะหย่ากับเย่โม่เซินแล้ว แต่ก็มีเย่หลิ่นหานที่คอยตามจีบอยู่ตลอด ส่วนทางนี้ก็ยังมีหานชิงที่เป็นบุคคลที่มีออร่าและบุคลิกที่ดีงามขนาดนี้อีก

เลือกไว้ซักคน ก็คงจะไม่ได้แย่ขนาดนั้น

เมื่อเห็นเสี่ยวเหยียน แววตาของหานชิงจึงชะงักไปเล็กน้อย หลังจากนั้นสายตาของเขาก็มองข้ามผ่านเสี่ยวเหยียนเข้าไปด้านในห้อง

เสี่ยวเหยียนยิ้มพลางเอ่ยถาม : “คุณหาน?”

หานชิงพยักหน้าพลางเม้มปาก

เสี่ยวเหยียนเอียงตัว : “เฉียวเฉียวอยู่ข้างในค่ะ”

หานชิงขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อก้าวเข้ามาแล้วก็อดที่จะมองพิจารณาเสี่ยวเหยียนจากทางหางตาไม่ได้ พบว่าเด็กคนนี้มีสีหน้าท่าทางที่ดูทะเล้น และสายตาที่มองเขาก็ดูราวกับมีเจตนาไม่ดีอีกด้วย

หรือว่าเด็กคนนี้จะเข้าใจอะไรผิด?

คิดมาถึงตรงนี้แล้วหานชิงยิ่งขมวดคิ้วยิ่งขึ้นกว่าเดิม

จริงๆแล้วหลังจากที่เสี่ยวเหยียนไปเปิดประตูแล้วนั้น เสิ่นเฉียวเองก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาแปลกๆ ว่ากันตามตรงแล้วสถานการณ์ของเธอในตอนนี้เธอยังไม่ค่อยอยากเจอหานชิงเลยจริงๆ เธออยากจะขอเวลาทำความเข้าใจกับความคิดของตัวเองสักพักหนึ่ง

ดังนั้นตอนที่หานชิงเดินมาทางด้านหลังเธอนั้น จิตใต้สำนึกของเสิ่นเฉียวนั้นจึงลุกขึ้นมาทันที

“คุณ.....”

“ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง?”

หานชิงหยิบกระเป๋าเอกสารมาไว้ข้างๆตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ สายตามองเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วงที่ผู้ใหญ่มีต่อคนที่เด็กกว่า หลังจากเอ่ยถามแล้วเขาก็มองอาหารเช้าบนโต๊ะที่ถูกจัดการจนเรียบแล้ว

หลังจากที่รู้สึกตกตะลึงอยู่นั้น หานชิงจึงอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“ดูแล้วเธอเจริญอาหารดีนี่ ร่างกายคงไม่ได้มีปัญหาอะไรแล้ว”

คาดว่าคงจะปรับอารมณ์ได้แล้ว

นึกไม่ถึงว่า น้องสาวของเขาคนนี้จะนิสัยเหมือนแม่ของเขามากเช่นกัน

เดิมทีเสิ่นเฉียวอยากจะพูดอะไรออกมา แต่พอเขาพูดแบบนี้ออกมาแล้ว คำพูดที่ออกมาอยู่ตรงปากก็กลับต้องกลืนกลับเข้าไปเช่นเดิม

หลังจากที่เธอมองดูอาหารเช้าบนโต๊ะที่หายไปเหมือนกับพายุพัดหอบไปแล้วนั้น อดที่จะมองไปยังเสี่ยวเหยียนที่กำลังเดินมาไม่ได้

จริงๆเลยสิ....ภาพลักษณ์การกินคงไม่หลงเหลืออยู่แล้ว

“คุณหานวางใจได้ค่ะ เฉียวเฉียวเจริญอาหารดีมาก แต่ถึงแม้ว่าเธอจะไม่กิน ฉันก็จะตามคุมเธออยู่แล้วค่ะ”

ได้ยินเธอพูดเช่นนี้ หานชิงจึงยิ้มออกมาอย่างสุภาพอ่อนโยนกับเธอ : “ขอบคุณครับ”