บทที่39 ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ

บทที่39 ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ

เสียงที่แหลมขึ้นอย่างฉับพลันทำให้เสิ่นเฉียวตกใจ เธอจับผ้างขนหนูที่ตัวเธอ จากนั้นจึงเดินไปหาเย่โม่เซิน

เธอเดินและหยุดอยู่ค่อนข้างไกลจากจุดที่เย่โม่เซินอยู่

เธอกัดริมฝีปากล่าง

“มีอะไรรึไง?”

“พยุงผมไปที่เตียง” เย่โม่เซินพูดอย่างเย็นชา สายตาไม่ไหวติง

เสิ่นเฉียวทอดถอนใจ ที่แท้เขาก็แค่ให้เธอพยุงเขาไปที่เตียงแค่นั้น ก็ยังดี เพียงแต่ว่า ตอนนี้บนตัวเธอมีแค่ผ้าเช็ดตัว เดี๋ยวหาไม่ระวังมันจะร่วงได้ ดังนั้นเสิ่นเฉียวจึงได้เอ่ยปากขอ: “ให้ฉันเปลี่ยนเสื้อก่อนแล้วมาช่วยคุณได้ไหมคะ? เมื่อกี้...ฉันลืมหยิบเสื้อเข้าไปด้วย”

เย่โม่เซินไม่พูดจาได้แต่จ้องมองเธอ

เสิ่นเฉียวจับชายผ้าเช็ดตัวแน่น กัดริมฝีปากแล้วพูด: “แค่แป๊บเดียว แป๊บเดียวก็เสร็จ”

เขายังคงไม่พูดอะไร เสิ่นเฉียวรู้สึกว่าจะพันผ้าเช็ดตัวแล้วช่วยเขาไม่ได้ ดังนั้นเขาซึ่งไม่พูดอะไร เธอจึงก้าวขาช้า ๆ เมื่อเห็นเย่โม่เซินไม่มีกิริยาใด ๆ เธอจึงรีบไปหยิบเสื้อผ้าที่ตอนแรกเตรียมไว้จะเปลี่ยนแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป

เข้าไปไม่นานแล้วจึงรีบพุ่งตัวออกมา กระโปรงยังคงพาดอยู่บนตัวเธออย่างไม่เรียบร้อย ตอนออกมายังทำให้เห็นไหล่ขาวดังหิมะ เสิ่นเฉียวพลางดึงพลางเดินไปทางเขา เมื่ออยู่ตรงหน้า เย่โม่เซิน เธอก็สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยพอดี

ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงนาที

ถือว่าเร็วมากทีเดียว

เพียงแค่ผมกระเซอะกระเซิง

เย่โม่เซินหรี่ตาลงมองดูหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เธอสวมชุดนอนสีฟ้าและเดินเท้าเปล่า ชุดนอนเป็นชุดธรรมดาอีกทั้งดูไม่ใหม่แล้ว เมื่อลุกขึ้นจึงเห็นท้องขาว ๆ เมื่อเทียบกับผิวขาวใสของเธอสามารถพูดได้ว่ามันไม่เข้ากันเลย

พูดได้ว่าชุดนี้ทำให้เธอหมดเสน่ห์

เย่โม่เซินขมวดคิ้ว มองดูเธออย่างไม่สบอารมณ์

เสิ่นเฉียว สังเกตสายตาของเขาได้ ก้มลงไปมองชุดนอน พอเข้าใจได้ว่าเย่โม่เซินมองอะไร เธอรู้สึกลำบากใจไม่น้อย และรู้สึกร้อนที่หน้า กัดริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดปากพูดอย่างยากลำบาก

“ฉันเสร็จแล้วค่ะ ฉันช่วยพยุงคุณไปพักนะคะ”

พูดแล้วเสิ่นเฉียวก้าวไปข้างหน้าเข็นเย่โม่เซินไปที่เตียง

หลังจากเย่โม่เซินขึ้นเตียงแล้ว สายตายังคงมองเรือนร่างเธอไม่วางตา ริมฝีปากบางขยับ: “เปิดลิ้นชักหัวเตียง”

“อ๊ะ” เสิ่นเฉียวงุนงงในทีแรก จากนั้นจึงรีบพยักหน้า จากนั้นจึงหันตัวไปเปิดลิ้นชักหัวเตียงและถาม: “คุณชายเย่จะหาอะไรเหรอคะ?”

เป็นเพราะเรียกแบบนี้จนชินเวลาทำงาน ดังนั้นเธอมักจะเรียกเย่โม่เซินว่าคุณชายเย่

ในลิ้นชักเป็นระเบียบเรียบร้อย ในนั้นมีหนังสือหลายเล่มและการ์ดจำนวนหนึ่ง และยังมีนาฬิกาข้อมือ

“หนังสือเล่มที่สองเปิดไปหน้าสองร้อยห้า แล้วหยิบการ์ดมา”

“อ่อ”

เสิ่นเฉียวไม่สงสัยอะไร เขาพูดก็ทำตาม หยิบหนังสือเล่มที่สองและพลิกเปิดไปที่หน้าที่สองร้อยห้า ในระหว่างที่เปิดเสิ่นเฉียวก็รู้สึกประหลาดใจว่าเขาจำได้แม่นถึงขนาดนี้

จากจุดนี้สามารถเห็นได้ว่าเข้าเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำขนาดไหน

“เจอแล้วค่ะ” หลังจากเสิ่นเฉียวพบการ์ดนั้นแล้วจึงนำไปให้เย่โม่เซิน

เย่โม่เซินกลับไม่รับไว้ ดวงตาดำขลับยังจ้องมาที่เธอ

“คุณชายเย่?”

“ให้เธอ”

เมื่อได้ยิน เสิ่นเฉียวแปลกใจเล็กน้อย มองดูการ์ดใบนั้น

“ให้ฉัน?”

เดิมทีเธอคิดว่าเธอกำลังมองหานามบัตรหรืออะไรแบบนั้น คิดไม่ถึงว่ามันกลับเป็นบัตรธนาคาร

แต่ว่าบัตรธนาคารจะเอาให้เธอทำไม?