บทที่408 จูบเธอแน่นอน

บทที่408 จูบเธอแน่นอน

หานมู่จื่อสีหน้าเปลี่ยนไป ไม่ได้รอเธอตอบสนอง เธอก็ถูกกดลงบนรถ

ข้างหลังเป็นรถที่เยือกเย็น ข้างหน้าเป็นหน้าอกที่ร้อนรุ่มของผู้ชาย

หานมู่จื่อต้องการร้องขอความช่วยเหลือแต่เสียงก็ติดอยู่ในลำคอหลังจากได้กลิ่นที่คุ้นเคย เธอมองไปที่ผู้ชายที่อยู่ใกล้ๆ อย่างงงๆ

เย่โม่เซิน……

สายตาที่หล่อเหลาของผู้ชายมองมาที่ตาของเธอ ราวกับสัตว์ร้ายในคืนที่มืดมิด

แข็งแรงและอันตราย

นี่คือตั้งแต่สองคนเจอกันมา เป็นครั้งแรกที่เข้าใกล้กันมากขนาดนี้

ลมหายใจของหานมู่จื่อค่อนข้างสั่นขึ้นมา เธอแอบระงับความตื่นตระหนกในใจ พูดด้วยเสียงเย็นชา : “นายเย่ กรุณาสงบสติอารมณ์ด้วยค่ะ! ”

แต่สมองของหานมู่จื่อทนไม่ได้ที่จะคิด ตอนนี้ เขาไม่ใช่น่าจะอยู่ในร้านอาหารกับหลินชิงชิงหรอ? ตามมาได้ยังไง?

เย่โม่เซินจ้องที่เธอ เงียบไม่พูดอะไร

ทันใดนั้นสมองของเขาก็สั่งให้กดเธอ ดูเหมือนจะจูบเธอ

หานมู่จื่อรูม่านตาหดตัว แต่ตอนที่เขาเกือบจะมาโดนตัวเองเปล่งเสียงออกมาอย่างเย็นชา : “หมายความว่าอะไร? ”

เย่โม่เซินหยุดท่าทางทั้งหมด มีระยะห่างระหว่างริมฝีปากบางและริมฝีปากของเธอเพียงเล็กน้อย น่าจะถ้าเขาอ้าปากพูดอะไร ก็สามารถไปโดนริมฝีปากของเธอได้เลย

“เหอะ…...” มีเสียงหัวเราะอู้อี้จากส่วนลึกในลำคอของเขา ความร้อนที่เขาหายใจออกได้พ่นลงบนใบหน้าของเธอ

เขาจับคางที่เล็กและขาวของเธอด้วยมือเดียว “หมายความว่ายังไง? เธอดูไม่ออก? ”

หานมู่จื่อหายใจไม่ออก

“จูบเธอยังไงล่ะ”

พูดจบ ริมฝีปากบางๆ ของเย่โม่เซินก็กดลงไปจริงๆ

หานมู่จื่อกลับตกใจจนหันหน้าไป ความนุ่มนวลหล่นลงบนใบหน้าของเธอ

เธอสงบไม่ไหวอีกแล้ว ในสายตาที่เย็นชาและสวยงามมองออกถึงความโกรธออกมา ง้างมือตบไปที่หน้าของเย่โม่เซิน

เพี๊ยะ ——

เธอใช้แรงตบไม่เบา เย่โม่เซินโดนเธอตบจนหน้าหันไปข้างหนึ่ง

หานมู่จื่อโกรธจนหน้าอกขึ้นและลง สายตาโกรธมองไปที่ผู้ชายที่หล่อเหลาตรงหน้า

เขาพูดแบบนี้ได้ยังไง? เวลาห้าปีผ่านไปแล้ว สองคนก็ทำเป็นคนไม่รู้จักกันอย่างสงบๆ ไม่ดีหรอ? เขายืนกรานว่าจะมายั่วเธอแบบนี้!

เย่โม่เซินที่ถูกตบจนหน้าหันยืนอยู่เฉยๆ ไม่ได้ออกเสียงอะไร สายตาสีดำทำให้คนมองไม่ออกความในใจของเขา

ทันใดนั้น เขาหัวเราะออกมา จ้องมองหานมู่จื่ออย่างชั่วร้ายแล้วพูดว่า

“ดูแล้วเธอก็ไม่ได้นิ่งสงบขนาดนั้น”

เขาไม่ชอบ

ผู้หญิงคนนี้เริ่มตั้งแต่เจอหน้า ก็เฉยชาใส่เขามาโดยตลอด

เขาจินตนาการภาพมาแล้วนับไม่ถ้วน ก็คิดไม่ถึงว่าจะสามารถเงียบสงบได้ขนาดนั้น

นี่แสดงออกถึงอะไร? แสดงว่าตัวเองสำหรับเธอแล้วไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ดังนั้นเธอถึงเย็นชา

แต่ตอนนี้เห็นเธอหน้าแดงเพราะความโกรธ ยังมีสายตาที่เย็นชาก็มีสีสันขึ้นมาเพิ่ม เย่โม่เซินถึงรู้สึกว่าตัวเองมีตัวตน

หานมู่จื่อถูกเขาทำให้โกรธไม่เบา กลับเห็นเขาพูดประโยคหนึ่ง ถึงรู้สึกว่าอารมณ์ของตัวเองถูกเขารบกวนจนยุ่งเหยิงไปหมด เธอโกรธจนเหยียบเท้าเขาไปครั้งหนึ่ง

เธอใส่รองเท้าส้นสูง ตอนที่เหยียบไปสีหน้าเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาทนไว้ไม่ได้มีเสียงออกมา แค่สายตาจ้องไปที่เธออย่างจริงจัง

“นี่คือคำเตือน ครั้งต่อไปคุณจะไม่โชคดีแบบนี้แล้ว”