ตอนที่ 420
บทที่420 ผมตอนนี้แค่อยากเจอคุณ
October 21, 2026
บทที่420 ผมตอนนี้แค่อยากเจอคุณ
“ไม่สะดวก”
เย่โม่เซินปฏิเสธเธอตามตรง
“ผมตอนนี้แค่อยากเจอคุณ”
ประโยคเดียว ทำให้หานมู่จื่อจิตใจสั่นไหว ปวดขมับขึ้นมาด้วย
“บอกสถานที่มา ผมจะไปรับคุณเอง”
“นายเย่”
“อยากรู้ว่าตอนนี้คุณอยู่ไหน ไม่ใช่เรื่องอยาก” เย่โม่เซินหัวเราะเสียงต่ำ “แต่ว่า คุณแน่ใจนะ?”
หานมู่จื่อสูดลมหายใจเข้าลึก ยกยิ้มเล็กน้อย “บอกที่อยู่ฉันมา ฉันจะเรียกรถไปเดี๋ยวนี้”
พูดจบ เธอก็ตัดสายทันที
ไอ้บ้าเย่โม่เซิน!
หานมู่จื่อโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาตั้งใจตั้งแต่แรก!
ไม่ผิดหรอก อย่างเย่โม่เซินที่สามารถปกคลุมท้องฟ้าของเมืองเป่ยได้ เขาสามารถตรวจสอบที่พิกัดของเธอตอนนี้ได้แน่ แต่เธอยังพาเสี่ยวหมี่โต้วมาด้วย และเธอไม่อยากให้เย่โม่เซินรับรู้ถึงการมีอยู่ของเสี่ยวหมี่โต้ว
ดังนั้น ท้ายที่สุดแล้วทำได้แค่ประนีประนอม
หลังตัดสายไป หานมู่จื่อจัดการเก็บอารมณ์ตัวเอง จากนั้นค่อยเดินไปด้านหน้า
“มีอะไรเหรอ? เช้าขนาดนี้ใครโทรมา?”
หลังจากเดินเข้าไปใกล้ หานซิงก็ไต่ถามทันที
หานมู่จื่อหัวเราะเสียงเบา “ไม่มีอะไร ก็แค่ลูกค้าคนหนึ่ง”
“ลูกค้า? ช่วงนี้บริษัทยุ่งมากเหรอ?”
“ก็พอได้ ต้อนรับนักแสดงหญิงคนหนึ่งแล้ว ก็ได้รับลูกค้าจากการแนะนำมากมาย”
หานซิงพยักหน้า: “ก็ดี ถือว่าเริ่มต้นได้ดี”
“พี่ เสี่ยวเหยียน ฉันมีธุระต้องไปก่อน ฝากพวกพี่ดูแลเสี่ยวหมี่โต้วหน่อย”
เสี่ยวเหยียนเดิมทีจ้องเธออย่างอยากรู้อยากเห็น พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ สีหน้าตกใจถอดสีทันที รีบเดินมาลากเธอไปอีกด้าน
“เกิดอะไรขึ้น? เย่โม่เซินเรียกเธอไป?”
หานมู่จื่อยักไหล่เชิงว่าตัวเองก็จนใจ
เสี่ยวเหยียนพูดอย่างโมโห “ถ้าเธอไปแล้ว ไม่ใช่ว่าเหลือแค่ฉันกับพี่ชายของเธอเหรอ? มันอึดอัดจะตาย”
ฟังแล้ว หานมู่จื่อก็พอใจ “นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ? อยู่กันลำพัง โอกาสเยอะ”
พูดถึงตรงนี้ หานมู่จื่อเอื้อมมือไปตบบ่าเสี่ยวเหยียน พลางขยิบตา “สู้ๆ ฉันเอาใจช่วยเธอ”
“อา มู่จื่อเธอชักจะเกินไปแล้ว!” เสี่ยวเหยียนถูกเธอหยอกล้อสีหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที กัดริมฝีปากล่างของเธอ “พี่ชายเธอไม่ชอบฉัน ยิ่งกว่านั้น.....ฉันครั้งก่อนทำขายหน้าต่อหน้าเขายังเห็นอยู่รางๆ อยู่เลย ฉัน.....ฉันตอนนี้ไม่มีหน้าไปเผชิญหน้าเขาหรอก”
“แล้วแต่เธอเลย อย่างไรก็ตามพี่ชายก็ยังโสด ถ้าเธอกล้าอีกนิดอาจจะมีโอกาสก็ได้ เผื่อว่าวันหนึ่งเขาอยากแต่งงานขึ้นมา ถึงตอนนั้น.....อาจไม่มีโอกาสแล้ว”
คุยๆ อยู่โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา หานมู่จื่อมองแวบหนึ่งเป็นข้อความเข้าจากเย่โม่เซิน
“โอเค ได้ที่อยู่แล้ว ฉันตอนนี้ต้องรีบไป เสี่ยวหมี่โต้วกับพี่ชายฉันต้องฝากเธอ โทรศัพท์ให้ฉันยืมก่อนนะ”
“โอเค งั้นเธอรีบกลับมาเร็วๆ มีเรื่องอะไรจำไว้ให้โทรเข้าหาพี่ชายเธอ”
“รู้แล้ว”
หานมู่จื่อเดินออกจากโรงเรียนจากนั้นเดินไปริมถนนเพื่อโบกรถ รอจนขึ้นนั่งบนรถแล้วเธอถึงเปิดดูสถานที่
แต่หลังจากเห็นที่อยู่แล้ว หานมู่จื่อประกายแววตาหายไปทันที
วิลล่าไห่เจียง.....
นี่คือที่พักของเธอเมื่อห้าปีก่อน
สี่คำนี้ปรากฏในสายตาของหานมู่จื่อ สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อนเหมือนกับคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดกลับเข้ามาในสมองเธอ สาดเข้ามา จากนั้นระเบิดไป
“คุณผู้หญิง? คุณผู้หญิง?”