ตอนที่ 515
บทที่515 เขาได้ยินแล้ว
October 21, 2026
บทที่515 เขาได้ยินแล้ว
เห็นได้ชัดว่า เย่โม่เซินไม่เชื่อเธอ
เมื่อเขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หานมู่จื่อก็ลุกขึ้นยืน "ฉันจะไปห้องน้ำ"
จากนั้นเธอก็เข้าไปในห้องน้ำเป็นเวลานาน จนกระทั่งพนักงานส่งอาหารโทรมาหานมู่จื่อจึงออกจากห้องน้ำ เมื่อออกมาแล้วเธอก็รับรู้ถึงสายตาของเย่โม่เซินจากนั้นเธอก็เดินไปยังประตูห้องพักผู้ป่วยและรับอาหาร
ทันทีที่เธอออกไป พนักงานส่งอาหารก็มองเห็นเธอและส่งอาหารให้กับเธอ
เพราะมันเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วดังนั้นพนักงานส่งอาหารจึงวางตัวอย่างระมัดระวังต่อหานมู่จื่อ “พี่สาวคนสวย ทานอาหารอย่างมีความสุข หากว่าพี่สาวมีเวลาก็ช่วยคอมเมนต์แสดงความเห็นดีๆให้กันด้วยครับ”
หานมู่จื่อพยักหน้า
ทันทีที่เธอพยักหน้า เธอก็รู้สึกถึงแรงแห่งฆาตกรรมที่อยู่ข้างหลังเธอ
ที่แท้เย่โม่เซินก็กำลังจ้องมองมานี่เอง
เด็กชายส่งอาหารนั้นสัมผัสได้ว่าสีหน้าของเย่โม่เซินนั้นไม่ต้อนรับแขกจึงรีบส่งยิ้มให้หานมู่จื่อและรีบจากไป
หานมู่จื่อปิดประตูห้องผู้ป่วยด้วยมือข้างเดียวจากนั้นก็หมุนตัวกลับมาวางอาหารไว้บนโต๊ะ
ร้านที่เธอเลือกนั้นคอมเมนต์ดีและการห่อสิ่งของนั้นก็ดีด้วย กล่องบรรจุนั้นได้มาตรฐาน ไม่ใช่ร้านข้างถนนที่เป็นหน้าร้านและไม่มีที่นั่งแบบนั้น หานมู่จื่อเคยได้ไปกินที่ร้านของเขาครั้งหนึ่งและรู้สึกว่ามันไม่เลวเลย
เธอนำโจ๊กออกมาตั้งไว้ให้เย็นก่อนจากนั้นก็ย้ายไปวางบนโต๊ะตรงหน้าเย่โม่เซิน
“กินโจ๊กหน่อย”
เธอจ้องมองไปที่เย่โม่เซินด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อยและกล่าว
เย่โม่เซินนั่งอยู่เช่นนั้นหน้าซีดๆจ้องมองเธอ “ป้อนฉัน”
หานมู่จื่อ “?”
เธอคิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป
“ฉันปวดท้องและไม่มีแรง”
หานมู่จื่อ “คุณล้อฉันเล่นหรือเปล่า?”
“เมื่อกี้ฉันไปรอด้านนอกนานเกินไป ตอนนี้รู้สึกไม่สบาย เหมือนกับว่ายกมือไม่ขึ้นเลย”
หานมู่จื่อไม่เพียงแต่ไม่สงสารเขาเท่านั้นและยังยิ้มหน้าตาย “คุณแน่ใจเหรอว่าไม่มีแรง?”
รอยยิ้มของเธอนั้นเหมือนกับว่าในวินาทีถัดมาสามารถหยิบชามโจ๊กร้อนๆที่อยู่ตรงหน้าเย่โม่เซินขึ้นมาและโยนมันใส่หัวของเขา เย่โม่เซินครุ่นคิดสักพักแกล้งยื่นมือออกไปและพยายามหยิบช้อน
หานมู่จื่อยืนอยู่ตรงหน้าเขา เธอเพียงแค่ยืนกอดอก สีหน้าเคร่งขรึมและจ้องมองเขา “กินดีๆ มืออย่าสั่น ถ้ามือสั่นขึ้นมา อย่าได้คิดว่าจะได้กินอะไรอีกในคืนนี้และฉันจะไปในทันที”
ขู่ นี่เป็นการข่มขู่เขาโดยเจตนา
แต่เย่โม่เซินจะทำอะไรได้? เพื่อที่จะให้เธออยู่ต่อ การเคลื่อนไหวของเขานั้นมั่นคงและไม่อะไรหกตกหล่นออกมาเลย
จนกระทั่งถึงก้นชาม หานมู่จื่อมองเขาโดยไม่มีรอยยิ้มและพูดอย่างเย็นชา “นี่เรียกว่ามีแรงมากเลยนะ?”
เย่โม่เซินคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขาสบกับใบหน้าที่บอบบางของเธอ เขาขยับเข้าไปใกล้เธอและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “มู่จื่อ ฉลาดเกินไปไม่ดีเลย”
ระยะห่างระหว่างริมฝีปากกับริมฝีปากนั้นห่างกันเพียงสองถึงสามเซนติเมตร ขนตาของหานมู่จื่อสั่นไหว เธอแทบจะสัมผัสริมฝีปากของเย่โม่เซินได้ด้วยการขยับเพียงครั้งเดียว ด้วยอาการมึนงง เธอก็นึกถึงฉากจูบอันร้อนแรงจากเขาเมื่อตอนที่อยู่ใต้ต้นไม้ตรงหน้าโรงพยาบาล
เมื่อนึกเช่นนั้นแล้วใบหน้าของหานมู่จื่อก็ร้อนผ่านเธอก้าวถอยหลังในทันที
“คุณกินโจ๊กเสร็จแล้ว ก็นั่งพักเสียก่อน”
หลังจากพูดเสร็จเธอก็ทำความสะอาดของบนโต๊ะและนำขยะไปทิ้งด้านนอก
ในขณะที่กำลังล้างมือหานมู่จื่อก็มองตัวเองในกระจกอย่างสับสน
เห็นได้ชัดว่า ... เธอตัดสินใจที่จะไม่สนใจเขาอีกต่อไป แต่เมื่อเธอเห็นข้อความที่เขาส่งถึงตัวเอง เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะรีบมาเช่นนี้
มู่จื่อ หานมู่จื่อ
เธอดูสภาพตัวเธอเองในตอนนี้
สวมเพียงชุดนอน ทับด้วยเสื้อคลุม ผมกระเซอะกระเซิง
เหมือนแมวตัวน้อยที่น่าสงสาร
เธอลืมความเจ็บปวดที่เธอต้องเผชิญเมื่อห้าปีก่อนไปแล้วหรือ? ตอนนี้เขาดีกับคุณแค่นิดหน่อย คำพูดอ่อนโยน การแสดงเล็กๆน้อยๆ คุณก็ใจอ่อนแล้วงั้นเหรอ?