บทที่646 เป็นเขาจริงๆ

บทที่646 เป็นเขาจริงๆ

เป็นเขาจริงๆ

เป็นเขาจริงๆ ! ! !

เหลือแต่ความคิดนี้อยู่ในหัวเท่านั้น จู่ๆหานมู่จื่อก็พบว่าดวงตาของตัวเองเริ่มร้อนผ่าว ที่แท้ก็น้ำตารื้นขึ้นมานี่เอง

เธอคิดมาตลอด......ว่าตัวเองท้องลูกของคนแปลกหน้า ตอนแรกยังคิดอยากจะไปทำแท้งด้วยซ้ำ

สุดท้ายก็ปล่อยเอาไว้ เธอเริ่มรักชีวิตเล็กๆที่อยู่ในท้องทีละนิด

ต่อมาเส่โยวบอกว่าจะช่วยเธอตรวจสอบ แต่ตรวจสอบไปตรวจสอบมากลับกลายเป็นเย่หลิ่นหาน

ในเสี้ยววินาทีที่ได้ยินว่าเด็กคือลูกของเย่หลิ่นหาน ตอนนั้นหานมู่จื่อแทบจะแหลกสลาย รู้สึกว่าที่ตัดสินใจคลอดเด็กออกมา ต่อไปเธอคงไม่มีหน้าไปเผชิญหน้ากับเย่โม่เซินแล้ว

ต่อมา......

ก็กลายเป็นอดีตที่แทบไม่อยากหันกลับไปมอง

หานมู่จื่อปิดตาลง น้ำตาไหลรินออกมาทางหางตา จากนั้นก็ซึมเข้าไปในหมอนที่อยู่ข้างๆ

“เป็นอะไรไป ?”

เย่โม่เซินที่อยู่ข้างหลังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ก็เลยถามออกมาอย่างรีบร้อน

หานมู่จื่อได้สติกลับมา ส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่มีอะไร นี่ก็ดึกแล้ว สิ่งที่ฉันอยากจะถามก็ถามหมดแล้ว รีบพักผ่อนเถอะ”

ข้างหลังนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เย่โม่เซินก็อดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง “เธอแน่ใจว่าเธอไม่เป็นไรจริงๆใช่ไหม”

หานมู่จื่อน้ำตาไหลพลางหัวเราะออกมาเบาๆ “ฉันจะเป็นอะไรได้ล่ะ รีบนอนเถอะ”

พอพูดจบตัวเธอเองก็ปิดตาลงก่อนแล้ว

เสี่ยวหมี่โต้ว......

ถ้าลูกได้เจอแด๊ดดี้ของลูกก็คงต้องดีใจแน่ๆใช่ไหม

นี่เป็นพ่อแท้ๆของลูกเลยนะ

ถึงแม้ว่าตอนนั้นจะเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย แต่ตอนนี้หานมู่จื่อก็ไม่มีแรงจะไปตามสอบสวนทีละเรื่องแล้ว

เธอไม่มีอะไรให้ต้องหึงหวง เพราะไม่ว่าจะเป็นคนก่อนของเย่โม่เซิน หรือคนหลัง ก็คือตัวเธอเอง

หานมู่จื่อนำพาความคิดแบบนี้ค่อยๆเข้าสู่ห้วงนิทรา

เธอพอใจแล้ว หลับไปแล้ว แต่คนที่ต้องทุกข์ทรมานก็คือเย่โม่เซิน

หลังจากที่บอกวันที่กับหานมู่จื่อไปแล้วเขาก็สัมผัสได้ถึงว่ามีความชื้นภายในอากาศเพิ่มขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เดาว่าเธอคงจะร้องไห้

แต่เธอก็หัวเราะออกมาเบาๆด้วย เสียงหัวเราะนั้นฟังแล้วไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

จนตอนที่ลมหายใจของหานมู่จื่อเริ่มสม่ำเสมอแล้ว เย่โม่เซินถึงพยุงตัวขึ้น แล้วพึ่งแสงจันทร์อ่อนๆเพื่อมองสำรวจใบหน้าของเธอ สังเกตเห็นรอยคราบน้ำตาที่มุมดวงตาอันขาวนวลของเธอ

ถึงแม้จะแห้งไปแล้ว แต่ตอนที่ลูบก็ยังสัมผัสได้ว่าตรงนั้นไม่เหมือนกับส่วนอื่นๆ

ร้องไห้เหรอ ?

เย่โม่เซินเม้มริมฝีปากบาง คิ้วเริ่มขมวดกันแน่น

เพราะว่าเขาจำวันที่ได้แม่นยำเกินไป เธอก็เลยหึงหวงอย่างนั้นหรือ เธอเสียใจ ก็เลยร้องไห้ ?

แต่ที่เย่โม่เซินจำวันที่ได้อย่างแม่นยำก็เพราะว่าในวันนั้นเกิดเรื่องขึ้นมากมาย ไม่ใช่แค่เขาเกิดมีอะไรกับผู้หญิงแปลกหน้าเข้า แต่วันนั้นเป็นวันที่เขาถูกล่อลวงด้วย

เขาจะต้องจำวันนั้นไว้ให้ดี จากนั้นไม่ว่าจะในช่วงเวลาใด ก็จะไม่มีวันหลงกลแบบนั้นอีกเป็นแน่

มองดูคราบน้ำตาบางๆนั้น เย่โม่เซินก็โน้มตัวลงไปจูบบนนั้นเบาๆ เบาราวกับขนนก ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็นอนลงข้างๆเธอ แต่ใจกลับเหมือนถูกจิกด้วยเล็บ

*