บทที่651หาแด๊ดดี๊ให้หนู

บทที่651หาแด๊ดดี๊ให้หนู

กลางดึก

เซียวซู่ตั้งใจขับรถไปรับคนที่สนามบิน

ผมของเขาค่อนข้างยุ่งเหยิงเล็กน้อย ขอบตาดำคล้ำ ดูทรุดโทรมเหลือเกิน

เขาอดตาหลับขับตานอนมาหลายคืนแล้ว

นับตั้งแต่วันที่เย่โม่เซินออกตามหาภรรยา งานทั้งหมดราวกับจะกดทับอยู่ที่ผู้ช่วยเพียง คนเดียว

แม้ว่า เงินเดือนจะเพิ่มขึ้นหลายเท่า

แต่ไม่กี่วันมานี้เซียวซู่รู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นมาอีกหลายปี

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคิดว่าเขาคงต้องอำลาวัยหนุ่มแล้วล่ะ

หวังว่าเย่โม่เซินจะได้กลับมาอยู่กับคุณนายน้อยเร็วๆ แบบนี้เขาเองก็จะได้เหนื่อยน้อยหน่อย

ในขณะที่กำลังคิด เซียวซู่ก็เห็นเงาที่คุ้นเคยตรงหน้าประตูสองเงา

เป็นคุณชายเย่กับคุณนายน้อยนั่นเอง

เซียวซู่แววตาเป็นประกาย รีบเปิดประตูรถออกไปรับ

“คุณชายเย่ครับ”

พอเห็นหานมู่จื่ออยู่ในอ้อมอกคุณชายเย่ หานมู่จื่อที่นอนหลับอย่างแข็งขืน ทั้งสองคนได้ กลับมาพบกันอีกครั้งแล้ว

พอขึ้นรถ หานมู่จื่อก็หลับลงอีกคราในอ้อมกอดเย่โม่เซิน พลางยื่นบัตรประชาชนขึ้นมา“ไปส่งฉันที่โรงแรมเถอะค่ะ ดึกเกินไปแล้ว ไม่อยากกลับไปรบกวนพวกเธอ”

เย่โม่เซินยกมือขึ้นโดยสัญชาตญาณ พอหยิบบัตรประชาชนมาจากเธอแล้วจึงกำเอาไว้ ในมือ ก้มมองเธอ มุมปากเชิดขึ้นเล็กน้อย

“ไม่อยากรบกวนพวกเธอเหรอ งั้นผมพาคุณไปที่อื่นแล้วกัน ไปไหมล่ะ”

หานมู่จื่อนอนหลับสะลึมสะลือ พยักหน้า“อืม……”

เซียวซู่ค่อยๆลอบมองฉากนี้ผ่านกระจกหน้า จากนั้นกะพริบตา พูดกับเย่โม่เซินเบาๆว่า

“คุณชายครับ นี่คือ”

“ไปที่หมู่บ้านของพวกเธอ”

เซียวซู่ทำได้เพียงพยักหน้า จากนั้นออกรถ ใจหนึ่งก็อดลอบมองไม่ได้ เห็นว่าเย่โม่เซินดูแลหานมู่จื่อได้ดีมาก และหานมู่จื่อเองก็ไม่ได้ต่อต้าน ยังคงนอนหลับในอ้อมกอดเขา อย่าง ว่าง่าย

บางที……พวกเขาอาจจะคืนดีกันแล้วจริงๆก็ได้

“ขับดีๆนะ”

เสียงทุ้มต่ำดังลอดมา เซียวซู่ได้สติคืน ตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป

เย่โม่เซินเก็บบัตรประชาชนเข้า

กลางดึกไม่ค่อยมีรถ เซียวซู่จึงเร่งความเร็ว ตอนที่ถึงจุดหมายปลายทาง เซียวซู่เปิดประตูให้เย่โม่เซิน จากนั้นเย่โม่เซินจึงอุ้มหานมู่จื่อลงรถ

เห็นได้ชัดว่าหานมู่จื่ออาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้

เซียวซู่กระแอมเบาๆ ถามขึ้นเสียงค่อยว่า“คุณชายเย่ ก่อนหน้าคุณนายน้อยบอกว่า……ไม่กลับหมู่บ้านไม่ใช่หรือครับ ทำไมคุณถึง……”

“แล้วไง”เย่โม่เซินขมวดคิ้ว“ฉันไม่มีบ้านพักในหมู่บ้านนี้หรือไง”

เซียวซู่หุบปากทันที ก็จริงนะ คุณชายเย่ได้ซื้อบ้านไว้หลังหนึ่งตรงข้ามบ้านคุณนายน้อย เลย จะไม่มีที่ได้ยังไง คืนนี้คุณชายเย่คงจะพาคุณนายน้อยมาอยู่ที่นี่ล่ะมั้ง

ไหนๆทั้งคู่ก็คืนดีกันแล้ว เซียวซู่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะว่าอะไร ได้แต่พยักหน้า เดินขึ้นหน้าไป กดลิฟต์ให้

พอเย่โม่เซินวางหานมู่จื่อลงดีแล้ว เซียวซู่ถึงได้หมุนตัวเดินออกจากหมู่บ้านไป

ก่อนที่จะเข้าไปในลิฟต์ เซียวซู่อดมองบ้านตรงข้ามไม่ได้ พอคิดว่ายัยหนูนั่นอาศัยอยู่ในนี้ เขาก็เดินจากไป อย่างสะลึมสะลือ

*

“คุณน้าเสี่ยวเหยียนครับ คุณน้าบอกว่า เมื่อวานเครื่องบินหม่ามี้ถึงห้าโมงเย็น แต่ผมรอมาคืนหนึ่งแล้ว ทำไมถึงยังไม่ได้เจอครับ”