บทที่702 ชอบก่อความวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ

บทที่702 ชอบก่อความวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ

หานมู่จื่อรู้สึกว่า ตัวเองหดตัวจนจะถึงพื้นอยู่แล้ว

น่าเสียดายที่เธอไม่มีความสามารถในการขุดพื้น ไม่อย่างงั้นเธอจะเจาะทะลวงเข้าไปแล้ว

ตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยซ้ำ เธอลดหมวกตัวเองลงแล้วก็นั่งอยู่แบบนั้น พยายามทำให้ตัวเองดูมีตัวตนน้อยที่สุด

และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม คนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอจู่ๆ ก็ลุกขึ้น หานมู่จื่อไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ว่าแป๊บเดียวคนๆนั้นก็นั่งลงอีกครั้งหนึ่ง หานมู่จื่อถึงได้สบายใจ

เพราะว่าเอาแต่ก้มหน้า ก็เลยไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เมื่อคิดอย่างรอบคอบแล้ว เย่โม่เซินน่าจะเดินผ่านที่นั่งเธอไปแล้วสิถึงจะถูก

ดังนั้นหานมู่จื่อก็เลยค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา อยากจะสำรวจบรรยากาศรอบๆ ว่าเป็นยังไงบ้าง แต่ก็ได้พบกับนัยน์ตาสีหมึกที่เย็นชาคู่หนึ่ง

ดวงตาทั้งสองคู่สบตากัน——

เงียบ——

รูม่านตาของหานมู่จื่อขยายออกกว้างมาก หลังจากนั้นเธอก็ตอบสนอง ค่อยๆ ก้มหน้าลง แล้วก็หดตัวอยู่ตรงนั้นต่อ ทำเหมือนกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้น

เย่โม่เซินที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอเห็นภาพเหตุการณ์นี้ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเย้ยออกมา

“กล้าจะขึ้นเครื่องมา แต่ไม่กล้ามองหน้าฉันงั้นเหรอ? ”

หานมู่จื่อ ：“……”

เสียงของเขาดุเดือดและรุนแรงจนทำให้หนังศีรษะชาไปเลย หานมู่จื่อกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง แล้วก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉัน ฉันเคยบอกแล้วว่าจะไปกับคุณด้วย แต่ว่าคุณไม่ยอม ฉันก็เลย……มาเองเลยไง”

เย่โม่เซินเผยอริมฝีปากออก และหัวเราะอย่างเย็นชา “แอบขึ้นเครื่องมาอย่างลับๆ ล่อๆ? แถมยังซื้อที่นั่งชั้นประหยัดอีกยังงั้นเหรอ? ”

หานมู่จื่อ ：“……”

สายตาของคนรอบๆ มองมาที่พวกเขา เหมือนกับว่ามีคนจำได้ว่าหลายวันมานี้เห็นเขาทั้งสองคนที่ทางเข้ารถไฟใต้ดินเมืองเป่ย แล้วก็เคยเห็นทั้งสองคนนี้เป็นตัวเอกในโปสเตอร์บนหน้าจอที่อยู่บนตึกสูง แล้วก็มีคนค่อยๆ แอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปพวกเขา

พอเห็นเหตุการณ์นี้ สีหน้าของหานมู่จื่อก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป เธอรีบก้มหน้าลง แล้วก็โผหน้าเข้าไปในอ้อมอกของเย่โม่เซิน

การที่จู่ๆ เธอก็พุ่งเข้ามาที่อกของตัวเองทำให้เย่โม่เซินอึ้งไปเล็ก แต่หางตาของเขาก็เห็นกล้องโทรศัพท์จากด้านข้างของเขาอย่างรวดเร็ว

เย่โม่เซินหรี่ตาลง แล้วก็มองไปที่คนๆนั้นด้วยสายตาที่ดุเดือดและรุนแรง

ปกติแล้วเขาก็มีออร่าที่น่าเกรงขามมากอยู่แล้ว แถมตอนนี้ยังมีสายตาของฆาตกรอีก ผู้หญิงคนนั้นมือไม้อ่อนทันที โทรศัพท์ในมือของเธอก็ตกลงอย่างรวดเร็ว เธอก้มลงหาโทรศัพท์ของตัวเองอย่างตื่นตระหนก

ตอนนี้เย่โม่เซินถึงได้หันหน้ากลับมา มองผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในอ้อมอกของตัวเอง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมเธอสักหน่อย

“ตอนตัวเองแอบหนีออกมาไม่กลัว ตอนนี้รู้จักกลัวเป็นแล้วงั้นเหรอ? ”

หานมู่จื่อไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา ได้แต่กระซิบถาม “ยังมีคนแอบถ่ายอยู่รึเปล่า? ”

“เธอก็เงยหน้าขึ้นมาดูเองสิ? ”

ตอนนี้หานมู่จื่อถึงได้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองผู้หญิงคนนั้น ก็พบว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังก้มตัวหาโทรศัพท์ของตัวเองอยู่ เธอถึงได้รู้สึกโล่งอก พร้อมกับเอามือนาบหน้าอกของตัวเอง

หลังจากนั้นก็หันกลับมามองใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของเย่โม่เซิน “แต่ถึงยังไงฉันก็มาแล้ว คุณคงจะไม่ได้โยนฉันลงจากเครื่องไปหรอกใช่ไหม? ”

เย่โม่เซิน：“……”

“เธอเตือนฉันเลยนะเนี่ย นี่ก็เป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน”

หลังจากพูดจบ เย่โม่เซินก็จับข้อมือที่ขาวละเอียดของหานมู่จื่อ หานมู่จื่อตกใจ เธอเบิกตากว้างและพยายามดึงมือกลับ

“ตอนนี้รู้จักกลัวได้แล้วเหรอ? แล้วเมื่อกี้ตอนที่ขู่ฉันทำไมไม่รู้จักกลัวล่ะ? ” เย่โม่เซินขยับเข้าไปใกล้เธอ สายตาที่เฉียบคม ออร่าที่วนเวียนอยู่รอบตัวเขาก็ดูแข็งแกร่งขึ้นอีก