ตอนที่ 711
บทที่711ช่วยฉันได้ไหม
October 21, 2026
บทที่711ช่วยฉันได้ไหม
สภาพงานแต่งวุ่นวายมาก
ตอนที่หานชิงตามออก ก็เจอกับตอนนั้นพอดี เธอรีบเดินหน้าตึงเข้าไปประคองหานมู่จื่อขึ้นมา แล้วเห็นรอยเท้าเลอะชุดแต่งงานสีขาวพอดี และแขนถลอก มีรอยแดงช้ำบนเข่าขาวๆ นั้น ราวกับถูกกระแทกออกมาอย่างนั้น
แค่เพียงไม่กี่นาที ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้?
เสี่ยวเหยียนมองดู พลางครุ่นคิดอยู่สักพัก แล้วหันไปด่าเหล่าสื่อมวลชน
“พวกเธอยังมีความเป็นคนอยู่ไหม? เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ พวกเธอยังผลักเธอจนล้ม พวกเธอยังเป็นนักข่าวหรือว่าปาปารัสซี่กันแน่?
เสี่ยวเหยียนตะโกนด่า ทำให้สื่อเริ่มได้สติกันขึ้นมา เมื่อกี้พวกเขาคงจะตื่นเต้นจนเกินไป และตอนนี้เห็นหานซิงประคองมู่จื่อที่ใบหน้าซีดเซียวขึ้นมา และยังมีแผลถลอกตามร่างกาย ร่างที่อ่อนแรงนั้นพิงอยู่ในอ้อมอกเขา ทำให้เหล่าสื่อรู้สึกผิด แล้วยอมถอยออกมา
“ขอโทษด้วยค่ะ พวกเราวู่วามไปหน่อย ไม่ได้ตั้งใจ ดูท่าคุณหานมู่จืออาการไม่ค่อยดี รีบไปส่งโรงพยาบาลดีกว่าค่ะ”
“ใช่มือไม้ถลอกหมดแล้ว รีบไปส่งโรงพยาบาลกันดีกว่าค่ะ”
ร่างกายหานมู่จื่อไม่มีเรี่ยวแรง ได้แต่ยืนพิงหานชิงอ่อนปวกเปียก หานชิงทนไม่ได้ จึงช้อนตัวเธออุ้มขึ้นมา
“ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาล เธอรีบสั่งให้คนในงานแยกย้าย จัดการซะ”
“ค่ะ” ตอนนี้เสี่ยวเหยียนก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงได้แต่ทำตามคำสั่งของหานชิง
หานชิงอุ้มมู่จื่อออกมาจากงาน ในขณะที่กำลังจะขึ้นรถ มู่จื่อที่นอนหมดแรงอยู่ในอ้อมแขนเขานั้น ยื่นมือออกมาดึงชายเสื้อเอาไว้
“โม่เซินเกิดอุบัติเหตุเหรอ? ที่พวกเขาพูดคือเรื่องจริงใช่ไหม? ”
หานชิงชะงัก แล้วหยุดเดินลง
“ฉันไม่เชื่อ”มู่จื่อที่หน้าซีดเซียวมองหน้าหานชิงที่อุ้มเธอเอาไว้อยู่ “พี่ บอกฉันมาสิ…ว่าที่สื่อพูด มันเป็นเรื่องจริงไหม? ”
หานชิงเอาแต่เม้มปาก ไม่ตอบอะไร แล้วอุ้มเธอขึ้นรถ เขาจึงค่อยๆ พูดขึ้น “ที่งานวุ่นวายมาก เธอไม่ควรอยู่ที่นั่น ไปทำแผลที่โรงพยาบาลก่อนดีกว่า”
เขามองไปยังบาดแผลบนแขนของมู่จื่อ แล้วใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ
“ไม่!! ” มู่จื่อส่ายหน้า กำชายเสื้อหานชิงแน่น “ฉันไม่ไปโรงพยาบาล ฉันจะไปสนามบิน”
ไปสนามบิน?
หานชิงขมวดคิ้ว “ถ้าไปสนามบินตอนนี้ คิดว่าที่นั่นก็น่าจะมีสื่อมวลชนอยู่เยอะเหมือนกัน”
“ฉันอยากไปหาเขา พี่…” หานมู่จื่อเงยหน้า แววตาว่างเปล่าไร้จิตวิญญาณ
สภาพของเธอที่จับของหานชิงในตอนนี้นั้น เหมือนกับปลาที่ใกล้ตาย ที่คว้าความหวังสุดท้ายของชีวิต ไปยอมปล่อยมือ
แววตาแบบนี้…
หานชิงเกือบจะทนต่อไปไม่ไหว เม้มริมฝีปากแน่น แล้วกัดฟันพูดขึ้นมา “ไปหาเขา? เธอจะไปหาเขาที่ไหน? ไปสนามบิน จะเจอเขาเหรอ? ”
“ฉันจะไปสนามบิน” หานมู่จื่อยังคงยืนยันคำเดิม
หานชิงมองไปทางคนขับ แล้วพูดขึ้น “ไปทำแผลที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด”
มู่จื่อได้ยินเช่นนั้น ตกใจตาค้าง มองหานชิงอย่างไม่อยากเชื่อ
“ฉันไม่ไปโรงพยาบาล! ”
“มือเธอเป็นแผล อาการไม่ค่อยดี ต้องรีบไปโรงพยาบาล” หานชิงมีท่าทีแข็งกระด้าง
หานมู่จื่อ “…”
เธอมองหานชิงสักพัก ไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหนตะกายไปเปิดประตู ขณะนี้รถกำลังแล่นอยู่ และการที่เธอทำเช่นนี้มันอันตรายมาก หานชิงรีบเข้าไปห้ามไว้ แล้วตะคอก “เธอจะบ้าไปแล้วเหรอ? ตกลงไปตายพอดี”