บทที่719 ช่วยคิดที่จะดูแลตัวเองหน่อยได้ไหม

บทที่719 ช่วยคิดที่จะดูแลตัวเองหน่อยได้ไหม

หลังจากที่ซูจิ่วบอกกับหานชิงถึงเรื่องที่หานมู่จื่อท้องแล้วนั้น คิ้วของหานชิงก็ไม่อาจผ่อนคลายลงได้ตลอดทั้งคืน หน้ามุ่ย จิ๊ปากตลอดเวลา หน้าตาแผ่รัศมีแบบที่ไม่มีใครกล้าที่จะเข้าใกล้

พยาบาลที่เข้ามาตรวจหานมู่จื่อก็ตกใจกับท่าทีของหานชิงจึงหลีกห่างไปกว่าสามฟุต แต่ก็จำต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จสิ้น เมื่อเสร็จแล้วเธอก็แทบจะหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

ซูจิ่วเป็นเลขาของหานชิง อยู่กับเขามากว่าหลายปี แน่นอนว่ารู้ถึงลักษณะนิสัยของเขาไม่มากก็น้อย

ในเวลานี้เย่โม่เซินก็ไม่อยู่ งานแต่งงานใดๆ ก็ไม่ได้ราบรื่นเรียบร้อย แต่มู่จื่อกลับตั้งท้องขึ้นได้

ถ้าหากว่า…..เกิดเรื่องขึ้นกับเย่โม่เซินจริงๆ โดยไม่อาจตามหาให้กลับมาได้ ถ้าอย่างนั้นหานมู่จื่อกับเด็กคนนั้นก็คงจะมีชีวิตที่น่าสงสารมากทีเดียว

ถึงแม้ว่าตอนนี้ซูจิ่วจะบอกตลอดว่าเย่โม่เซินไม่เป็นอะไร และจะต้องตามหาเจออย่างแน่นอน

แต่ว่าลมฝนบนฟ้าไม่อาจคาดการณ์ เรื่องต่างๆ ก็ไม่อาจคาดคิดได้

เรื่องราวมากมายมาเผชิญกับอุบัติเหตุย่อมเป็นที่ไม่อาจแก้ได้ทั้งนั้น

เมื่อนึกคิดได้อยู่ชั่วครู่ จู่ๆ ซูจิ่วก็ลุกพรวดขึ้น จากนั้นก็เดินไปทางหานชิง ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ตัวของเขา

“หมอบอกว่า ร่างกายของคุณมู่จื่ออ่อนแอมาก ตอนนี้ยังไม่เป็นอะไร การที่แม่ลูกปลอดภัยก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว”

แววตาของหานชิงสั่นไหว แต่ยังคงกัดปากเอาไว้แน่น ไม่ได้ตอบรับคำพูดของเธอ

ซูจิ่วจึงพูดหยั่งเชิงขึ้น “ท่านประธานหาน จริงๆ แล้วฉันคิดว่า….เด็กคนนี้ก็มาได้ถูกเวลานะคะ อย่างน้อย...สำหรับคุณมู่จื่อแล้วก็เป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่ง”

เมื่อได้ยินดังนั้น หานชิงที่ไม่ขยับตัวทั้งยังหน้านิ่วคิ้วขมวดมาโดยตลอดก็เงยหน้าขึ้น มองไปที่เธอ ก่อนจะพึมพำขึ้นเบาๆ : “เรื่องดีอย่างนั้นเหรอ? ”

ซูจิ่วถอนหายใจเบาๆ ในใจ

แน่นอนหล่ะว่าเธอเดาออกว่าหานชิงกำลังคิดอะไรอยู่ พูดแบบนี้แล้วหมายความว่าดีขึ้น

ซูจิ่วยิ้มน้อยๆ พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล: “ใช่แล้วหล่ะค่ะท่านประธาน ถ้าพูดอย่างไม่น่าฟังเลย..ตอนนี้คุณชายเย่จะเป็นจะตายอย่างไรก็ไม่อาจทราบได้ คุณมู่จื่อคงอยากที่จะหาเขาให้พบ เพื่อที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุข แต่ไม่ว่าฉันหรือคุณก็ไปมาแล้วทั้งนั้น นอกเสียจากว่า…...จุดที่คุณชายเย่ตกลงไปจะไม่ใช่น่านน้ำนั้น ไม่อย่างนั้น…..ผ่านคืนนี้ไป คนที่รอดมาได้ก็จะยิ่งน้อยลง พรุ่งนี้….ก็ไม่น่าจะเป็นวันฟ้าโปร่งแล้ว ประธานหานเข้าใจที่ฉันพูดไหมคะ? ”

หานชิงกัดริมฝีปาก สายตามืดมัวชั่วครู่

ก็จริง

น่านน้ำตรงนั้นมันอันตรายมากอยู่แล้ว ทั้งยังถูกฝนชะล้างไปแบบนี้ เวลาชั่วข้ามคืน….จะมีคนที่มีชีวิตรอดอยู่สักกี่คน?

เพียงแต่เกรงว่า พรุ่งนี้ให้กู้ภัยไปช่วยจะไปเอากลับมาได้เพียงแต่ร่างไร้วิญญาณแล้ว

ทุกคนล้วนแต่คาดหวังว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ จากนั้นก็พึ่งแต่ปาฏิหาริย์แล้วเฝ้ารอ

แต่ว่า….ถ้าปาฏิหาริย์เกิดขึ้นได้ง่ายๆ มันจะเรียกว่าปาฏิหาริย์ไหมหล่ะ?

ในใจเต็มไปด้วยความคิดไม่ตก ดูเหมือนหานชิงจะคิดไปได้ว่าก่อนวันแต่งงานไม่นานเย่โม่เซินได้ให้สัญญากับเขา และรับประกันไว้

สิ่งที่ผู้ชายคนนั้นกลัวก็คือการตัดสินใจพุ่งชนทุกอย่างเพื่อรักมู่จือจริงๆ เพียงแต่ตอนนี้….

“ประธานหาน ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไรที่ไม่น่าฟัง เพียงแต่….ถ้าหากวิเคราะห์เหตุการณ์แล้ว...หากว่าเกิดเรื่องขึ้นกับคุณชายเย่จริงๆ คุณมู่จื่อก็น่าจะไม่อยากจะมีชีวิตต่อ คุณว่าถูกไหม? ”

หานชิง: “.....ก็ไม่ผิด”

ดูจากสองวันที่ผ่านมานี้ ถึงเธอไม่ได้ไปตาย แต่สิ่งที่เธอทำมันก็ไม่ใช่ว่าเป็นการฆ่าตัวตายอย่างนั้นเหรอ?

“แต่เมื่อท้องแล้ว มันก็จะต่างออกไป….เพราะในท้องยังมีอีกชีวิตนึง คุณมู่จื่อเป็นแม่คนแล้ว เธอไม่อาจทำได้ตามใจที่จะให้ลูกตายไปกับตน”

หานชิง: “.......”

“ดังนั้นประธานหาน ฉันจึงคิดว่าเด็กคนนี้มาได้ถูกเวลาจริงๆ ”

“แบบนี้นี่เอง ปากของหานชิงขยับ เขาไม่เคยเป็นแม่คนมาก่อน ถึงพ่อก็ไม่เคยเป็น ก็เลยไม่รู้ว่าความรู้สึกของการเป็นแม่มันเป็นยังไง

แต่กับซูจิ่วนั้นไม่เหมือนกัน เธอเคยเป็นแม่คนมาก่อน น่าจะรู้ลึกถึงความรู้สึกของมู่จื่อได้มากกว่า

หรือว่า สิ่งที่เธอพูดจะถูก