บทที่765 ไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนนึงหรือไง

บทที่765 ไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนนึงหรือไง

แม่งเอ๊ย!

เฉียวจื้อด่าว่าอยู่ในใจ

ยู่ฉือเซินยังใช่คนอยู่อีกมั้ย? อ้อ ไม่ เขาช่วยทำตัวเป็นคนหน่อยได้มั้ย?

ตัวเขาพูดออกไปตั้งเยอะ ใบหน้าของเขาไม่มีสีหน้าอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย เขาอยู่ตรงหน้าของเขาเหมือนอย่างกับเป็นมนุษย์ล่องหนที่ไม่อาจเรียกความสนใจจากเขาได้เลย

เฉียวจื้อทนมองไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจริงๆ เขารู้จักกับยู่ฉือเซินมาได้ไม่นาน แต่ก็ถูกชะตากับเขาอย่างมาก ในช่วงเวลาที่ได้รู้จักกันมานี้เขาเอาแต่ทำหน้าตานิ่งเรียบอยู่ตลอด ไม่ว่าจะเจอใครก็แสดงสีหน้าเหมือนเดิมอยู่เสมอ กับผู้หญิงก็จะยิ่งแสดงท่าทีที่เย็นชาออกมา เหมือนกับสัตว์เลือดเย็นที่ไม่มีความรู้สึกตัวหนึ่งไม่มีผิด

แต่...สองวันนี้ได้ต่างออกไป

นึกไม่ถึงว่าเขาจะเห็นยู่ฉือเซินต้อนสาวจนมุมอย่างนั้น อีกทั้งผู้หญิงคนนั้นก็ยังเป็นคนเดียวกันกับคนที่เจอกันที่ลิฟต์คนนั้น ในตอนนั้นเฉียวจื้อบอกว่าอยากจะเข้าไปเอากุญแจไปให้ด้วยตัวเอง แต่ยู่ฉือเซินก็ไม่ยอม อาสาจะเอากุญแจกลับไปเอง

ในตอนนั้นเฉียวจื้อก็รู้สึกทะแม่งๆขึ้นมา แต่นึกไม่ถึงว่าพวกเขาทั้งสองคนจะพัฒนาความสัมพันธ์กันรวดเร็วขนาดนี้

มองไปยังพื้นโซฟาตัวนั้นที่ตัวเองกำลังนั่งอยู่ จู่ๆเฉียวจื้อก็มีความคิดหนึ่งเข้ามาในหัว เผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา เอ่ยพูดออกไปอย่างพยายามจับผิด

“จะว่าไปพวกคุณเคยมีอะไรมาแล้วหรือยัง?”

นิ้วมือของเย่โม่เซินหยุดชะงักลง สายตาคมกริบกวาดมองไปยังเขา

มีการตอบสนอง!

เฉียวจื้ออยากรู้จริงๆว่ายู่ฉือเซินถูกกระตุ้น หรือจะเป็นท่าทีที่เริ่มสนใจขึ้นมาแล้ว เอ่ยพูดหยั่งเชิงออกไปต่ออย่างไม่กลัวตาย “ผู้หญิงคนนั้นฉันเห็นอยู่ผ่านๆ หุ่นไม่เลวเลย ดูเป็นพวกอวบอิ่มมีเนื้อมีหนัง อีกทั้งหน้าตาก็ยังดูไร้เดียงสา ผู้หญิงประเภทนี้...ความรู้สึกเวลาเล่นด้วยแล้วก็เร้าอารมณ์อยู่นะ”

ในขณะที่เฉียวจื้อพูดอยู่นั้น มือก็ได้ทำท่าทำทางไปด้วย มองดูลามกหื่นกามอย่างมากไม่ได้รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิภายในห้องที่กดต่ำลงฉับพลันเลยแม้แต่น้อย

ในตอนที่เขารู้ตัวว่าบรรยากาศภายในห้องได้ผิดแปลกออกไป ก็ได้สายเกินไปเสียแล้ว เฉียวจื้อเห็นเย่โม่เซินยกโทรศัพท์ขึ้นมาคุยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“อืม คุณปู่เฉียว ผมเย่โม่เซินนะครับ ครับ เฉียวจื้ออยู่ที่นี่ครับ”

เชี้ย!

เฉียวจื้อรีบกระโดดลงจากโซฟาทันที เดินเข้าไปหายู่ฉือเซินด้วยท่าทีขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน อยากเข้าไปแย่งโทรศัพท์มาจากมือของเขา แต่ก็ไม่กล้ามากพอ

เขากล้าพูดคุยล้อเล่นกับยู่ฉือเซินขนาดนี้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะมาเจอเรื่องเด็ดๆของเขา แต่จะให้เขาเข้าไปแย่งของมาจากมือของยู่ฉือเซิน เขายังไม่มีความกล้าถึงขั้นนั้น

ทำได้เพียงจ้องมองยู่ฉือเซินคุยโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น

“เฉียวจื้อบอกให้ผมไปนัดบอดแทนเขา บอกว่าไม่พอใจการจัดการของคุณปู่เฉียว จนอยากตัดความสัมพันธ์กับคุณครับ”

ยู่ฉือเซินเอ่ยพูดเน้นหนักออกไปด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

เฉียวจื้อนิ่งแข็งอยู่ตรงตำแหน่งเดิม สีหน้าที่แสดงออกมาค่อยๆเลือนหายไป ไม่ต้องคิด เพราะตอนนี้เขาสามารถได้ยินเสียงกู่ร้องคำรามของตาแก่นั่นดังออกมาอย่างชัดเจน

หลังจากที่วางสายไป ยู่ฉือเซินก็วางโทรศัพท์ลง มองเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ต่อ?”

เฉียวจื้อขบฟันแน่น “โอเค นายชนะแล้ว ฉันไม่พูดแล้วโอเคมั้ย?”

เขาไม่พอใจกับการจัดการของตาเฒ่านั่นจริงๆ แต่เขาก็ยังต้องพึ่งตาเฒ่านั่นอยู่ทุกอย่าง ไม่กล้าเถียงออกไปต่อหน้าเขาจริงๆ ไม่อย่างนั้นแล้ว เขาจะมาหายู่ฉือเซินเพื่อให้ช่วยเขาคิดหาวิธีไปทำไมกัน?

แต่ไม่คิดเลยว่า เพียงแค่พูดถึงผู้หญิงของเขาไปแค่ประโยคเดียว เขาจะแก้แค้นตนออกมาอย่างนี้ได้?

ต้องขนาดนั้นเลยหรอ?

แค่ผู้หญิงคนเดียวเองไม่ใช่หรอ?

เขาเห็นผู้หญิงคนนั้นหน้าตาก็สวยสุดๆ รูปร่างก็ไม่เลว แต่...ไม่น่าจะถึงขั้นนั้นเลยไม่ใช่หรือไง?

สุดท้าย เฉียวจื้อก็ได้กัดฟันเอ่ยออกไป “ฝากไว้ก่อนเถอะ ฉันในวันนี้ก็คือนายในวันพรุ่งนี้ ตาเฒ่ายัดเยียดว่าที่เจ้าสาวให้ฉัน หลังจากนี้ปู่ยู่ฉือก็คงจะยัดเยียดให้นายด้วยเหมือนกัน ตอนนี้นายไม่ช่วยฉัน ต่อไปฉันก็จะไม่สนนายเหมือนกัน!”

พูดจบ เฉียวจื้อก็ได้ออกไปจากบริษัทด้วยอาการขุ่นเคือง

จวบจนเขาเดินออกไป เย่โม่เซินก็ไม่ได้สะทกสะท้าน ทั้งยังคงมองหน้าจอด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

แต่หูของเขากลับมีคำพูดหยาบโลนที่เฉียวจื้อพูดออกมาเมื่อครู่ดังขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

หยาบโลนเสียจริง แต่ความจริงเป็นสิ่งที่พูดถึงคนอื่น อีกทั้งยังเป็นผู้หญิงประหลาดคนนั้น แต่ในตอนนั้นหลังจากที่เย่โม่เซินได้ยินไปแล้วภายในใจก็รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

เขายกกาแฟขึ้นมาจิบอีกครั้ง แววตากลับนิ่งลึกลงหลายส่วน